I SA 627/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Daniela Kozłowska Sędziowie WSA - Krystyna Kleiber (spr.) NSA - Marek Stojanowski Protokolant - Anna Jurak po rozpoznaniu w dniu 26 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Powiatu O. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lutego 2003 r., nr [...] w przedmiocie komunalizacji postanawia: odrzucić skargę Skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] marca 2003 r. Zarząd Powiatu O. wnosił o uchylenie decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lutego 2003 r. stwierdzającego nieważność decyzji Wojewody M. z dnia [...] lutego 2000 r. Minister Skarbu Państwa wnosił o oddalenie skargi z następującym uzasadnieniem. Wojewoda M.decyzja z dnia [...] lutego 2002 r., znak [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Powiat O. mienia Skarbu Państwa będącego we władaniu Zespołu Opieki Zdrowotnej, obejmującego nieruchomość, położoną w jedn. ewid. K.obr. B., oznaczoną jako działka nr [...] o powierzchni 0,1954 ha, objętą księgą wieczystą KW nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy [...]Wydział Ksiąg Wieczystych w O. Gmina K. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody M. z dnia [...] lutego 2000 r., znak [...] podnosząc w uzasadnieniu, że Wojewoda wydając decyzję nie zbadał stanu faktycznego gdyż przedmiotowe mienie figuruje w ewidencji środków trwałych Gminy K. od 31 grudnia 1973 r. Ewidencja została przejęta od Gromadzkiej Rady Narodowej w J. w 1975 r. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów oraz odpisem z księgi wieczystej KW nr [...] właścicielem nieruchomości jest Skarb Państwa. Minister Skarbu Państwa stwierdzając nieważność decyzji Wojewody M. stwierdził, iż w toczącym się wówczas postępowaniu Powiat O. nie udowodnił, że nastąpiło przekazanie przedmiotowej nieruchomości Samodzielnemu Powszechnemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w O. w trybie art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91 poz. 408 ze zm.). Brak takiego formalnego przekazania oznacza, że przedmiotowa nieruchomość pozostawała w nieformalnym posiadaniu Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej bez tytułu prawnego. Stanowi to podstawę do odmowy nabycia przedmiotowego mienia w trybie art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133 poz. 872 ze zmianami). Jak wynika z przedłożonych akt Minister Skarbu Państwa przesyłając stronom postępowania wydaną decyzję pouczył je o prawie wniesienia na nią skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. z późń. zmianami) sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270). Stosownie do treści art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53 poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w danej sprawie i nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia. Zgodnie z art. 127 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071) od decyzji wydanej przez organ administracji publicznej w prawnej instancji służy stronie odwołanie do organu administracji publicznej wyższego stopnia przy czym w przypadku wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze – odwołanie nie służy, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący Powiat O. nie zastosował trybu przewidzianego Kodeksem postępowania administracyjnego wobec czego skarga nie spełniła przesłanek wymaganych przepisami o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do jej rozpoznania. Należy stwierdzić, że doręczona Powiatowi decyzja zawierała błędne pouczenie. W miejsce skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego – jako prawo strony, winno być wskazanie żądania o ponowne rozpatrzenie sprawy. Błędne pouczenie zawarte w decyzji administracyjnej co do prawa odwołania nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia – art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarząd Powiatu, o ile nadal będzie kwestionował decyzję Ministra Skarbu Państwa z dna [...] lutego 2003 r. winien skorzystać z uprawnień jakie daje przepis art. 58 § 1 i §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071), dochowując 7-dniowego terminu określonego cytowanym przepisem rozpoczynającym bieg w dacie doręczenia niniejszego postanowienia. Zgodnie też z cytowanym przepisem organ administracji publicznej przywróci termin na prośbę zainteresowanego jeżeli uchybienie nastąpiło bez jego winy, co niewątpliwie występuje w niniejszej sprawie. Skoro nie zostały wyczerpane przez stronę przysługujące jej środki zaskarżenia – skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalna. Stosownie do treści art. 58 § 1 ust. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jeżeli wniesiona skarga jest niedopuszczalna – podlega ona odrzuceniu.