I SA 691/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Anna Lech Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz WSA Elżbieta Lenart /spr./ Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2004 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2003 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2003r. nr [...] Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2002r. nr. . [...] odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 1999r. nr.[...]. Z uzasadnienia decyzji organu wynika, że Starosta Powiatu S. wnioskiem z dnia [...] lipca 1999 r. zwrócił się do Wojewody P. o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Powiat S. własności nieruchomości zabudowanych położonych w S. przy ul. [...] oraz przy ul. [...]. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] sierpnia 1999r. nr.[...] stwierdził, że z dniem 1 stycznia 1999r. mienie Skarbu Państwa będące we władaniu Urzędu Rejonowego w S. stało się z mocy prawa mieniem Powiatu S. w skład którego wchodzą: 1) nieruchomość gruntowa zabudowana położona w S.: - przy ul. [...] stanowiąca działkę nr.[...] ,o pow.687m², dla której Sąd Rejonowy w S.prowadzi księgę wieczystą KW [...], - przy ul. [...] stanowiąca działkę nr.[...] ,o pow.2670m², dla której Sąd Rejonowy w S. prowadzi księgę wieczystą KW [...], 2) budynki i inne budowle trwale połączone z nieruchomością gruntową wymienioną w punkcie 1), 3) majątek ruchomy - środki trwałe służące statutowej działalności. Decyzję tę wydał na podstawie art.60 ust.1 i3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) Podniósł też fakt, że przedmiotowa nieruchomość została przekazana Urzędowi Rejonowemu w S. w zarząd , który z dniem 1 stycznia 1998r.na podstawie art. 199 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r.o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. Nr 115, poz. 741 z późn. zm.) przekształcił się w trwały zarząd. W dniu [...] listopada 2001 r. K. S. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 1999r. nr.[...] – na podstawie art.156 § 1 pkt.2 kpa - w części dotyczącej komunalizacji nieruchomości zabudowanej położonej w S. przy ul. [...]. Podnosiła , że Urząd Rejonowy w S. nie miał przyznanego prawa zarządu do w/w nieruchomości , a jedynie administrował budynkiem, wynajmując pomieszczenia biurowe innym osobom prowadzącym działalność gospodarczą, w tym także jej. Po rozpoznaniu w/w wniosku Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] lipca 2002r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 1999r. nr.[...] .Swoją decyzję uzasadniał tym, że zgodnie z załączonym do akt sprawy odpisem z księgi wieczystej KW [...] właścicielem przedmiotowej nieruchomości był Skarb Państwa- Kierownik Urzędu Rejonowego w S. Nieruchomość ta decyzją Delegata Rządu ds. Reformy Ustrojowej nr.[...] z dnia[...] grudnia 1998r. wskazana została jako siedziba Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w S. , a tym samym – zgodnie z ustawą z dnia [...] lipca 1998r.-podlegała przekazaniu Powiatowi S. Właściwym organem do przekazania tego mienia zgodnie z art. 60 ust.3 w/w ustawy był Wojewoda P. .Ponadto uznał on, że K. S. - jako najemca lokalu znajdującego się na przedmiotowej nieruchomości- nie może być stroną w niniejszej sprawie , gdyż nie ma interesu prawnego , aby uczestniczyć w postępowaniu dotyczącym przekazania mienia przez Skarb Państwa na rzecz Powiatu S. Nie zgadzając się z powyższą argumentacją K. S. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Rozpoznając jej wniosek Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] stycznia 2003r.nr. [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2002r. nr [...] odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 1999r. nr.[...]. Podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko , że uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa do przedmiotowej nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] były niepodważalne i miał on prawo dysponować nią zgodnie z przepisami prawa , które w niniejszej sprawie nie zostały naruszone. Podtrzymał również swoje stanowisko stwierdzające , że skarżącej - jako najemcy lokalu- nie służy przymiot strony w postępowaniu komunalizacyjnym, które to postępowanie dotyczy wyłącznie prawa własności . W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. S. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie następujących przepisów postępowania : 1) art. 35 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji po upływie terminu ustawowego, 2) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie braku interesu strony skarżącej oraz braku podstaw do działania z urzędu, 3) art. 156 § l ust. 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że decyzja Wojewody P. została wydana z rażącym naruszeniem prawa uzasadniającym wszczęcie postępowania z urzędu, 4) art. 157 § 2 k.p.a. , 5) art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy uprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr .133, poz. 872 z późn. Zm.) poprzez brak przesłanek do wydania decyzji z dnia 17 sierpnia 1998r. przez Wojewodę P. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...] października 2004r.( data prezentaty) K. S. wnosiła o zawieszenie postępowania sądowego , gdyż złożyła do Prokuratury Krajowej zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez Dyrektora Departamentu Zastępstwa Procesowego z Ministerstwa Skarbu- prawdopodobnie z art.231 kk- przez niedopełnienie obowiązków służbowych skutkujących naruszeniem interesu publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 3 §1i § 2 oraz art. 134 § 1ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd ten sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej polegającą na rozpoznawaniu skarg m. in. na decyzje administracyjne, przy czym rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Powyższe zatem oznacza, że Sąd ma obowiązek z urzędu dokonać wszechstronnej oceny zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z obowiązującymi przepisami prawnymi. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał , że niniejsza skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja ta nie narusza przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności może wystąpić tylko strona postępowania. Stroną - jak to określa art. 28 kpa, jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. O tym, czy określonemu podmiotowi przysługują uprawnienia strony rozstrzygają przepisy prawa materialnego, uczestniczenie jakiejś osoby w postępowaniu administracyjnym samo przez się nie czyni z niej strony. Musi ona wykazać , że ma matrialnoprawny interes uczestniczenia w tej sprawie. To dopiero daje jej legitymację strony. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego , w postępowaniu prowadzonym na podstawie art.60 ust.1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) stronami postępowania w rozumieniu art.28 kpa jest Skarb Państwa i właściwa jednostka samorządu terytorialnego , zaś przedmiotem tego postępowania jest przejście własności konkretnego mienia Skarbu Państwa na rzecz właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 maja 1994r. sygn. akt I SA 979/93 " Wobec tego, że komunalizacja dotyczy wyłącznie prawa własności, podmioty praw obciążających skomunalizowane nieruchomości , nie mogą co do zasady być uznane za strony postępowania komunalizacyjnego, które nie dotyczy bezpośrednio ich praw lub obowiązków – art.28 kpa". Tak więc w niniejszej sprawie , uprawnień strony nie daje skarżącej fakt , że jest najemcą lokalu w budynku znajdującym się na przedmiotowej nieruchomości. Ponieważ postępowanie komunalizacyjne nie dotyczy bezpośrednio praw lub obowiązków najemców lokali, zatem nie narusza w niczym praw K. S. Fakt podniesienia opłat za wynajmowany lokal przez obecnego właściciela - Powiat S. – nie stanowi o tym ,że skarżąca ma interes prawny – ma ona tylko interes faktyczny. W związku z tym, że K. S.- jako najemca lokalu - nie posiada przymiotu strony, to nie może skutecznie żądać stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 1999r. nr.[...] - w części dotyczącej komunalizacji nieruchomości zabudowanej położonej w S. przy ul. [...]. Również nie są zasadne pozostałe zarzuty skarżącej. Terminy ustanowione w art. 35 kpa mają charakter procesowy i ich przekroczenie nie stanowi przesłanki uchylenia decyzji. Sąd uznał także ,że decyzja Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 1999r. nr.[...], nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa , nie został też naruszony przepis art.60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) jako, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła mienie Skarbu Państwa będące we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych . Była ona przejmowana z dniem 1 stycznia 1999r. przez jednostki samorządu terytorialnego i z tym dniem stała się z mocy prawa mieniem właściwej jednostki samorządu terytorialnego czyli Powiatu S. Ponieważ zaskarżona decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2003r.nr. [...] odpowiada prawu, dlatego też skarga podlega oddaleniu na podstawie przepisu art.151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Sąd nie uwzględnił również wniosku K. S. o zawieszenie postępowania sądowego, gdyż nie spełnia on przesłanki z art.125 §1 p.2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .Sąd uznał ,że ewentualne ujawnienie popełnienia przestępstwa przez Dyrektora Departamentu Zastępstwa Procesowego z Ministerstwa Skarbu przez niedopełnienie obowiązków służbowych skutkujących naruszeniem interesu publicznego, nie mogłoby wywrzeć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.