I SA 760/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Nowicka, Sędziowie WSA Jolanta Zdanowicz, NSA Anna Łukaszewska-Macioch (spr.), , Protokolant Joanna Kaklin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2004 r. sprawy ze skargi K.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej K.A. kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. Burmistrz Gminy [...], po rozpoznaniu wniosku K.D. z dnia [...] marca 1949 r. o przyznanie, na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] przy ul. [...] odmówił K.A., będącej spadkobierczynią K.D., przyznania prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu. Odmowę uzasadniono przekroczeniem przez wnioskodawcę terminu do złożenia wniosku określonego w art. 7 ust. 1 dekretu. Od powyższej decyzji K.A. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] podnosząc, że organ I instancji nie przeprowadził zgodnie z art. 77 § 1 kpa dowodu na okoliczność, czy rzeczywiście wniosek o przyznanie własności czasowej został złożony po upływie wymaganego terminu. Odwołująca się powołała się na treść uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...], w którym organ ten orzekając o stwierdzeniu nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] kwietnia 1951 r. nr [...] o odmowie przyznania K.D. prawa własności czasowej stwierdził, iż w aktach brak jest dokumentów potwierdzających skuteczne objęcie gruntów w posiadanie przez Gminę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania K.A., decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] uchyliło decyzję nr [...] Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. i umorzyło postępowanie w sprawie. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła K.A., wskazując na zawiłość uzasadnienia decyzji Kolegium, które w sposób dla skarżącej niezrozumiały najpierw stwierdziło nieważność orzeczenia odmawiającego prawa własności czasowej, aby następnie stwierdzić nieważność własnej decyzji powołując się przy tym na przepisy Konstytucji, które - w ocenie skarżącej - właśnie przeczą takiemu działaniu organu. Zdaniem skarżącej organy nie zwróciły uwagi na to, że nieruchomość przy ul. [...] nie podlegała przepisom art. 1 dekretu, gdyż w niezmienionym stanie nieruchomość stoi do dziś, co świadczy, iż nie była niezbędna dla umożliwienia racjonalnego przeprowadzenia odbudowy stolicy i dalszej jej rozbudowy, jak to stanowił art. 1 dekretu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie właściwy do rozpoznania skargi stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. W niniejszej sprawie, nie będąc związany granicami skargi stosownie do art. 134 ust. 1 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd stwierdził, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do rażącego naruszenia prawa, co wypełnia przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa i skutkuje stwierdzeniem nieważności tej decyzji. Stosownie do art. 129 § 2 kpa odwołanie od decyzji administracyjnej wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Z przedstawionych akt sprawy wynika, że decyzja nr [...] Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. została doręczona skarżącej K.A. w dniu 21 stycznia 2002 r. (data potwierdzenia odbioru). Termin 14-dniowy do wniesienia odwołania upływał zatem w dniu 4 lutego 2002 r. Odwołanie skarżącej datowane dn. 01.02.2002r." zostało złożone w Kancelarii Urzędu Gminy [...] w dniu 5 luteg 2002 r. przy piśmie Polskiej Unii Właścicieli Nieruchomości z dniu [...] sierpnia 2002 r. [...], o czym świadczy prezentata Urzędu umieszczona na w/w piśmie. Rozpoznając odwołanie K.A. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] tej okoliczności nie dostrzegło. Należy podkreślić, że organ odwoławczy przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia odwołania obowiązany jest zbadać, czy zostało ono wniesione w ustawowym terminie, bowiem uchybienie terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji organu I instancji. Rozpatrzenie zaś odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, oznacza weryfikację decyzji ostatecznej, a więc takiej, która korzysta już z ochrony trwałości i stanowi rażące naruszenie art. 16 kpa, skutkujące nieważnością decyzji w myśl art. 156 § 1 pkt 2 kpa (por. wyroki NSA z dnia 14.04.1999 r. I SA 1823/98. z dnia 18.11.1999 r. I SA 330/99 niepubl., a także uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 12.10.1998 r. OPS 11/98, ONSA 1999/1/4). Z powyższych przyczyn Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.