I SA 789/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Dzbeńska (spr.) Sędziowie NSA - Janina Antosiewicz A WSA - Anna Tarnowska-Mieliwodzka Protokolant - Jolanta Zagrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 2000 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej -oddala skargę- Sygn. I SA 789/02 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2002r. znak [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 200lr. stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Wydziału Geodezji, Gospodarki Gruntami, Rolnictwa i Leśnictwa Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...].09.1989 r. o przekazaniu w zarząd P. w G. gruntów położonych w K. w części dotyczącej dawnej działki nr [...] oznaczonej po podziale jako działka nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. nr 22, póz. 99 ze zm.) oraz przepisów obowiązującej wówczas ustawy z dnia 21.marca.1985 r. o drogach publicznych oraz rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 5 maja1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich... (Dz. U. z 1986 r. nr 24, poz. 117). Zgodnie z w/w przepisami zarządcami dróg krajowych i wojewódzkich były wyłącznie dyrekcje okręgowe dróg publicznych oraz terenowe organy administracji państwowej stopnia wojewódzkiego. A zatem nie mogła zostać zarządcą dróg wojewódzkich państwowa jednostka organizacyjna jaką było Przedsiębiorstwo PKP. Na powyższą decyzję wniosły skargę P. S.A. Oddział nieruchomości Zakład w O. W skardze wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji zarzucając rażące naruszenie przepisu art.37 ustawy z 8 września 2000r. o komercjalizacji i restrukturyzacji prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego " Polskie Koleje Państwowe" / Dz. U. Nr 84 poz 948 ze zm. / oraz art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Dz. U. 2000Nr 46 poz. 543 /. Decyzja ta zdaniem skarżącego jest niezgodna z prawem. Sformułowanie "zarządca drogi" użyte w wymienionej ustawie o drogach publicznych, oraz zakres praw i obowiązków zarządcy nie świadczy o tym komu " w zarząd " w pojęciu formuły władania nieruchomością można było oddać drogę publiczną. Dotychczas żaden przepis prawny nie uwłaszczył dróg publicznych , które były w zarządzie PKP. Zarządy rejonów dróg publicznych na podstawie ustawy z dnia 11 marca 1994 r. zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o gospodarce gruntami ( Dz. U. 51. poz. 201) nabyły z dniem wpisu do rejestru przedsiębiorstw państwowych, po przekształceniach, prawo wieczystego użytkowania gruntów oraz własność budynków i urządzeń będących w " zarządzie" rejonów dróg publicznych. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty podane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r r Przepisy wprowadzające Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz.1271 ze zm. / ustawa z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym utraciła moc z dniem 1 stycznia 2004r. Stosownie do treści art 97 cytowanej ustawy sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone , podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr153 poz 1270/ Skarga jest nie zasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie w trybie nadzoru, czy kontrolowana decyzja ostateczna dotknięta jest wadami wyszczególnionymi w przepisie art.56 par. 1 k.p.a. i w razie stwierdzenia ich zaistnienia wyeliminowanie takiej decyzji z obrotu prawnego. Należy przede wszystkim zauważyć, iż zgodnie art. 22 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm. /, siecią dróg publicznych zarządzają terenowe organy administracji państwowej o właściwości szczególnej: stopnia wojewódzkiego - w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich, stopnia podstawowego - w odniesieniu do dróg gminnych i lokalnych miejskich. Oznacza to , że zarządcą drogi publicznej z mocy cytowanej ustawy o drogach publicznych mógł być jedynie organ administracji państwowej odpowiedniego stopnia w zależności od charakteru drogi. Z wykazu dróg wojewódzkich stanowiącego załącznik nr 7 do rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 5 maja 1986r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach: bialskopodlaskim, chełmskim, kaliskim, konińskim, koszalińskim, leszczyńskim, lubelskim, olsztyńskim, opolskim, słupskim, tarnobrzeskim i zamojskim / Dz. U. Nr 24 poz 117 / - wynika, że ulica Mickiewicza stanowi drogę wojewódzką. Ulica ta zajmuje działkę o aktualnym nr [...], stanowiącą w dniu wydania badanej decyzji część działki o nr [...]. Pozostałą cześć działki o poprzednim nr ew [...] a obecnym nr [...] zajmuje ul [...] zaliczona do kategorii dróg gminnych. Zasadnie zatem organ wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości / Dz. U. Nr 22 poz 99 ze zm. / nie mogły stanowić podstawy materialnoprawnej badanej decyzji, bowiem z treści art.1 tego aktu wynika, że ustawa ta określa zasady gospodarowania gruntami zabudowanymi i gruntami przeznaczonymi w planach zagospodarowania przestrzennego na cele budowlane. W tej sytuacji uzasadnione jest przyjęcie, że okręgowe dyrekcje dróg publicznych, sprawują zarząd gruntami zajętymi pod drogi publiczne przede wszystkim na podstawie ogólnej legitymacji przewidzianej ustawą o drogach publicznych. Z materiału aktowego w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że w dniu wydania kontrolowanej decyzji działki nr [...] i [...] wchodziły w skład drogi krajowej i wojewódzkiej, co oznacza, że do tych gruntów miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. Sąd Najwyższy w uchwale siedmiu sędziów z dnia 16 listopada 1990r. w sprawie III AZP 10/90 zajął następujące stanowisko " Grunty państwowe zajęte pod drogi publiczne nie podgalają przekazaniu dyrekcjom okręgowym dróg publicznych w zarząd na podstawie art. 4 i 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości". W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że organy prawidłowo wykazały w trybie postępowania nadzorczego, że badana decyzja Kierownika Wydziału Geodezji, Gospodarki Gruntami, Rolnictwa i Leśnictwa Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...].09.1989r. wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, ustanawiająca odpłaty zarząd nieruchomością nr [...] w K., stanowiącą drogę publiczną, na rzecz P., jest dotknięta wadą kwalifikowaną wymienioną wart. 156 §1 pkt2kpa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.