I SA 795/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA (del.) Joanna Runge-Lissowska (spr.) Sędziowie WSA Daniela Kozłowska As. WSA Anna Tarnowska-Mieliwodzka Protokolant Jolanta Zagrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2004 r. sprawy ze skarg J. S., M. S., K. G., M. C., W. C., J. Z., M. B., A. G., I. G., J. L., A. J., E. R., Z. G., H. L., A. L., H. S., Z. T., Z. T., A. Z., W. Z., M. M., Z. R. i J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...].11. 2001 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz wszystkich skarżących solidarnie 1.000 (jeden tysiąc) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA 795/02 U Z A S A D N I E N I E Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji tegoż Kolegium z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] lutego 2001 r. Samorządowe Kolegium stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 1996 r. nr [...] i tego Kolegium z dnia [...] grudnia 1996 r. nr [...] odmawiających przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej przy ul. [...]. Odmowa przyznania prawa spowodowana była tym, że b. właściciele nieruchomości wniosek o przyznanie prawa złożyli po upływie sześciomiesięcznego terminu, zakreślonego art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279 ze zm.). Natomiast stwierdzenie nieważności decyzji wydanych w przedmiocie odmowy przyznania prawa uzasadnione zostało tym, że w aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających skuteczne objęcie gruntów przez Gminę W., co uniemożliwia ustalenie początku biegu terminu do zgłoszenia wniosku dekretowego. Stwierdzając nieważność decyzji nadzorczej Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż zaprezentowane stanowisko stanowiło rażące naruszenie prawa, gdyż nie uwzględniało stanu prawnego opartego o powszechnie znane, publikowane akty prawne, tj. wydanego, na podstawie rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. w sprawie obejmowania w posiadanie gruntów przez Gminę m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 6, poz. 43), w dniu 19 kwietnia 1948 r. zarządzenia Prezydenta m.st. Warszawy – ogłoszenie o objęciu gruntów w posiadanie przez Gminę m.st. Warszawy (Dz.Urz.RN i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy Nr 10, poz. I/2), w którym pod poz. 25 znalazł się grunt nieruchomości warszawskiej przy ul. [...], a z którego wynikała data początkowa biegu terminu do złożenia wniosku dekretowego. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2002 r. wnieśli następcy prawni b. właścicieli nieruchomości przy ul. [...], zarzucając naruszenie prawa polegające przede wszystkim na tym, że w składzie Kolegium wydającym zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję brała udział ta sama osoba, a także, że jako stronę postępowania potraktowano lokatora kamienicy działającego jako "Wspólnota [...]", tj. organizacji prawu nieznanej, podczas gdy działa Wspólnota Mieszkaniowa, jak również i to, że zaskarżone decyzje przywracają stan sprzeczny z obowiązującym prawem, ponieważ opierają się na przepisach sprzecznych z zasadami prawa, w szczególności ochrony własności i domagali się jej uchylenia. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowania nie zakończono, rozpoznawane są przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne, na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga zasługiwała na uwzględnienie z tego powodu, że postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją zawiera wadę dającą podstawę do wznowienia postępowania. O prowadzonym postępowaniu administracyjnym bez względu na to, czy zostanie ono wszczęte z urzędu czy też na wniosek strony, organ ma obowiązek powiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie, o czym przesądza art. 61 § 4 kpa. Postępowanie nadzorcze zakończone zaskarżoną decyzją dotyczyło w istocie prawa do nieruchomości przy ul. [...] w W. i wobec tego stronami postępowania powinny być wszystkie osoby mające w nim interes prawny. Są nimi nie tylko następcy prawni b. właściciela nieruchomości, którzy swojego prawa dochodzą, ale także posiadający obecnie tytuły prawnorzeczowe do nieruchomości. Z akt sprawy wynika, co potwierdzili skarżący na rozprawie, że część lokali w budynku znajdującym się na gruncie nieruchomości przy ul. [...] posiada swoich właścicieli, ale wynika z nich również i to, że ci właściciele lokali nie brali udziału w postępowaniu, bowiem organ nie powiadomił ich o tym, że się ono toczy. Stanowi to naruszenie zasady udziału stron w postępowaniu wymienionej w art. 10 § 1 kpa, powodując, że postępowanie dotknięte jest wadą wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa – strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, co daje podstawę do wznowienia postępowania. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).