I SA 840/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del) Izabella Kulig – Maciszewska Sędziowie NSA (del) Ewa Dzbeńska NSA (del)Joanna Runge – Lissowska (spr.) Protokolant Jolanta Zagrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miasta z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę I SA 840/02 UZASADNIENIE Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miasta decyzją z dnia [...].04.2002 r. nr [...], wydaną w trybie art. 127 § 3 kpa, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...].03.2002 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...].07.1998 r. nr [...] i Wojewody [...] z dnia [...].05.1998 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania M. W. rekompensaty pieniężnej na uzupełnienie wydatków mieszkaniowych. Do wydania decyzji Prezesa z dnia [...].04.2002 r. doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].04.1995 r. odmówił M. W. przyznania rekompensaty pieniężnej, zaś Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...].03.1997 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody. Na skutek skargi M. W. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzje organów obu instancji wyrokiem z dnia 4.02.1998 r. sygn. akt. I SA 672/97, zalecając ustalenie faktycznej wysokości wkładu mieszkaniowego, niezbędnego do uzyskania najpóźniej w dniu 31.12.1990 r., mieszkania spółdzielczego lokatorskiego o najmniejszej powierzchni użytkowej. Od wyroku tego Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego wniósł rewizję nadzwyczajną, która została oddalona wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 3.02.1999 r. sygn. akt. III RN 133/98. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].05.1998 r. odmówił M. W. przyznania rekompensaty, Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzję tę utrzymał w mocy decyzją z dnia [...].07.1999 r., a skargę M. W. na tę decyzję Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 6.05.1999 r. sygn. akt. I SA 1265/98, uznając prawidłowość ustaleń dokonanych przez Wojewodę i powołując się na pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyżej cytowanym wyroku. M. W. wnioskiem z dnia 27.12.2001 r. wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej rekompensaty, którą Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast rozstrzygnął cytowanymi na wstępie decyzjami. Prezes podniósł, że decyzje te były już poddane ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie dopatrzył się naruszenia prawa, a nadto, że Wojewoda [...] dokonał prawidłowych ustaleń, uzyskując informacje z czterech spółdzielni mieszkaniowych, przy czym tylko dwie oddały mieszkania do użytku w 1990 r. W jednej najmniejszym lokalem było mieszkanie o pow. 63,10 m2 przy cenie 300 zł za 1 m2 i odnosząc cenę do mieszkania o pow. 38m2 wyniosła ona 11400 zł, a wkład lokatorski 1140 zł, zaś w drugiej koszt mieszkania o pow. 38 m2 wyliczony w identyczny sposób wynosił 6422 zł zatem wkład 642,20 zł, a wkład zgromadzony przez M. W. wynosił 307 zł. W takiej sytuacji Prezes uznał , iż decyzje odmawiające przyznania rekompensaty nie naruszają prawa, przy czy stwierdził, że jest związany wyrokiem NSA z dnia 6.05.1999 r. Skargę na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniosła M. W., domagając się stwierdzenia nieważności decyzji obu instancji jako niezgodnych z prawem i podnosząc, iż brak winkulacji wkładu nie oznacza nie zgromadzenia wkładu i wyjaśniając, że podtrzymuje argumenty przedstawione we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, sprowadzające się do zarzutu, iż Wojewoda zastosował błędnie, jako wymagany, wkład mieszkaniowy członkowski, a nie kandydacki, jak wymaga tego art. 7 ustawy z dnia 4 października 1991 r. o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego w latach 1981-1995 r. o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego w latach 1981-1995 r. oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 103, poz. 446 ze. zm.). Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten uzasadnia właściwość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do rozpoznania skargi, na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Przy rozpoznaniu skargi trzeba mieć jednak na uwadze art. 99 cytowanej ustawy – Przepisy wprowadzające (...) stanowiący, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1.01.2004 r. , wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6.05.1999 r. sygn. akt. I SA 1265/99 wyraził ocenę prawną co do decyzji Wojewody [...] z dnia [...].05.1998 r. i Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...].07.1998 r. odmawiających M. W. przyznania rekompensaty pieniężnej. Ocena prawna wyrażona tym wyrokiem, jako dotycząca decyzji o odmowie przyznania M. W. rekompensaty pieniężnej wiąże organy orzekające i sąd. Jeżeli chodzi o organy związanie to wynikało już z art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. O Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 308 ze.zm.), obowiązującego w dniu orzekania przez nie, jeśli idzie o sąd zastosowanie ma art. 99 ustawy – Przepisy wprowadzające (...). Wprawdzie postępowanie nadzorcze jest postępowaniem odrębnym, to jednak w niniejszej sprawie ocena Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczyła decyzji, która następnie były przedmiotem tego postępowania. Zasadnie zatem w zaskarżonej decyzji Prezes powołał się na związanie oceną sądu, którą i Wojewódzki Sąd jest związany, nadto należy się również zgodzić z jego wywodami co do merytorycznej oceny decyzji odmawiających przyznania rekompensaty. Wobec powyższego skarga nie mogła być uwzględniona i sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.