I SA 880/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Lenart WSA Jolanta Zdanowicz Protokolant Joanna Kaklin po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2004 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [....] lutego 2003 r. nr [....] w przedmiocie przekwaterowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego nr [....] w W. z dnia [....] listopada 2002 r. nr [....]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA 880/03 U z a s a d n i e n i e Dyrektor Rejonowego w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [....] lutego 2003 r., nr [....], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [....] listopada 2002 r., nr [....], o przekwaterowaniu B. G. wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkałymi osobami z kwatery stałej nr [....] przy ul. [....] w W. do kwatery zastępczej przy ul. [....] [....] w W.. Organ przyjął, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Kwestie związane z regulacją opłat za osobną kwaterę stałą i konsekwencje niewywiązywania się z opłat określa art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem dyrektor oddziału terenowego WAM wydaje decyzję o Zwoleniu kwatery i zarządza przekwaterowanie do kwatery zastępczej. Ze zgromadzonych dokumentów wynika, że w związku z systematycznym wzrostem zadłużenia powstałego w wyniku nieuiszczania przez. B. G. opłat za zajmowaną kwaterę wielokrotnie wystawiane były tytuły do dokonania potrąceń. W dniu 23 marca 2001 r. organ pierwszej instancji wskazał B. G. inną kwaterę przy ul. [....] m [....], co wyczerpało wymóg określony w art. 38 ust. 1 powołanej ustawy. W piśmie tym zainteresowany został poinformowany, że w przypadku odmowy przyjęcia wskazanej kwatery i dalszego niewnoszenia opłat przez kolejne trzy miesiące, zarządzone zostanie przymusowe przekwaterowanie do kwatery zastępczej wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkałymi osobami. B. G., mimo iż zobowiązał się w oświadczeniu z dnia 2 marca 2001 r. do spłacenia zaległości do dnia 31 sierpnia 2001 r. – nie wywiązał się z tego zobowiązania. Z zainteresowanym podpisano w dniu 6 lutego 2002 r. ugodę, dotyczącą ratalnej spłaty zadłużenia, której warunków nie spełnił. Został więc wezwany do zapłaty zaległości pod rygorem zarządzenia przymusowego przekwaterowania do kwatery zastępczej. W ocenie organu odwoławczego decyzja pierwszej instancji jest prawidłowa. Zarzut odwołującego, dotyczący rozmiarów kwatery zastępczej nie jest uzasadniony. Zgodnie z art. 50 ust. 3 powołanej ustawy "kwaterą zastępczą jest kwatera o powierzchni mieszkalnej mniejszej od minimalnej normy tej powierzchni przysługującej żołnierzowi zawodowemu". W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. G. podniósł m.in, że od lipca 1996 r. w kwaterze zameldowany był tylko z synem, a czynsz naliczany był na cztery osoby. Informował o tym przy składaniu oświadczeń o osobach zajmujących kwaterę. Oświadczenie to nie było brane pod uwagę przy naliczaniu czynszu. Służyło tylko przy naliczaniu równoważnika za remont, który był przyznawany na dwie osoby. Jeżeli brać pod uwagę np. rok 2002, to była nadpłata czynszu. W związku z tym wydane decyzje są niesłuszne. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Skarga jest uzasadniona, choć z innych przyczyn niż w niej wskazane. Zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Przedstawione przez organ akta sprawy, które składają się z poświadczonych za zgodność kserokopii wykazu wpłat czynszowych, decyzji organu I instancji, odwołania B. G., pisma przewodniego przekazującego odwołanie, decyzji organu II instancji i zwrotnego poświadczenia odbioru przez skarżącego decyzji, pozwalają na stwierdzenie, że postępowanie w tej sprawie przeprowadzone zostało z naruszeniem przepisu art. 10 § 1 k.p.a., który ustanawia zasadę udziału stron w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Zapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu należy do obowiązków organu administracji. Niedotrzymanie tej zasady stanowi podstawę do wznowienia postępowania na wniosek osoby pominiętej w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 147 k.p.a.). W pojęciu czynnego udziału w każdym stadium postępowania mieści się m.in. prawo wnoszenia podań, uzupełniania ich treści, zgłaszania wniosków dowodowych oraz uczestniczenia w rozprawie. Czynny udział wyraża się również w przeglądaniu akt sprawy. Z akt sprawy wynika, że zainteresowany nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w przedmiocie przekwaterowania do kwatery zastępczej, nie został również powiadomiony o możliwości zapoznania się z zebranymi dowodami w sprawie i wypowiedzeniu się co do zebranych dowodów. Wobec powyższego Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" i art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 powyższej ustawy w związku z art. 97 § 2 Przepisów wprowadzających ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.