I SA/Wa 1013/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Protokolant specjalista Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] lutego 2019 r. nr [...] odmawiającą przyznania pomocy w formie specjalistycznych usług opiekuńczych. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: [...] [...] grudnia 2018 r. zwróciła się o pomoc w formie specjalistycznych usług opiekuńczych dla małoletniej córki [...]. Wójt Gminy [...] decyzją z [...] lutego 2019 r. uznał, że brak jest podstaw do przyznania wnioskowanej pomocy, podkreślając w szczególności, że nie kwestionuje stanu zdrowia dziecka oraz tego, że wymaga ono specjalistycznej pomocy psychologa, logopedy i pedagoga. Specjalistyczne usługi opiekuńcze mogą być jednak realizowane jedynie w wyjątkowych przypadkach, jeżeli brak jest możliwości uzyskania w wystarczającym stopniu dostępu do świadczeń organizowanych przez publiczne placówki szkolno-wychowawcze i publiczną służbę zdrowia. Organ podkreślił, że córka strony korzysta z zajęć w ramach świadczeń gwarantowanych i finansowanych ze środków publicznych. [...] nie wykazała się ponadto wystarczającym podejmowaniem prób uzyskania takich świadczeń, bądź zrezygnowała z oferowanej pomocy. Ma ona możliwość uzyskania świadczenia dla córki w ramach ubezpieczenia, do których zobowiązany jest system ochrony zdrowia oraz system oświaty. Świadczenia w zakresie specjalistycznych usług opiekuńczych mogą być zaś przyznane tylko wtedy, gdy wnioskodawca wyczerpał możliwości wynikające z zakresu świadczeń opieki zdrowotnej i systemu oświaty. [...] złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpoznając sprawę stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że córka strony choruje na autyzm, ma padaczkę i wady genetyczne. [...] wraz z mężem oraz dwójką dzieci tworzą rodzinę w rozumieniu art. 6 pkt 14 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1508 ze zm.). Dochód rodziny, na który złożyły się dochody strony z tytułu świadczenia pielęgnacyjnego - [...], zasiłku rodzinnego - [...] i zasiłek pielęgnacyjny na [...] - [...], wyniósł [...] i nie przekroczył ustawowego kryterium dochodowego rodziny wynoszącego [...]. Rodzina otrzymuje ponadto świadczenie wychowawcze na dwoje dzieci (1000 zł). Mąż skarżącej nie pracuje, jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna. Rodzina zamieszkuje w domu matki wnioskodawczyni, partycypuje w kosztach utrzymania domu, a stałe, miesięczne wydatki wynoszą [...]. Z orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z [...] maja 2014 r. wynika, że [...] jest zaliczona do osób niepełnosprawnych. W chwili obecnej wymaga współudziału opiekuna w procesie leczenia, edukacji i rehabilitacji oraz stałej pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Wskazane jest także korzystanie przez dziecko z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji. Orzeczenie ma charakter okresowy i zostało wydane do 31 maja 2019 r. Z zaświadczenia wystawionego przez lekarza specjalistę psychiatrę wynika, że [...] ze względu na zaburzenia psychiczne - autyzm dziecięcy - wymaga pomocy w formie specjalistycznych usług opiekuńczych w okresie od stycznia 2019 r. do grudnia 2019 r. w wymiarze: psycholog - 8 godzin miesięcznie, logopeda - 20 godzin miesięcznie i oligofrenopedagog - 20 godzin miesięcznie. Wskazano ponadto, że zasadne jest zapewnienie dzieciom i młodzieży z zaburzeniami psychicznymi dostępu do zajęć rehabilitacyjnych i rewalidacyjno-wychowawczych, w wyjątkowych przypadkach, jeżeli nie mają możliwości uzyskania dostępu do zajęć, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego. Organ zaznaczył, że z treści wywiadu środowiskowego sporządzonego [...] lutego 2019 r. wynika, że córka strony od marca 2015 r. uczęszcza do Przedszkola "[...]" w [...], gdzie na podstawie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego realizuje przygotowanie przedszkolne. Zgodnie z indywidualnym programem edukacyjno-terapeutycznym dostosowanym do potrzeb dziecka korzysta z zajęć z oligofrenopedagiem, logopedą i psychologiem. Z akt sprawy wynika ponadto, że istnieje możliwość zorganizowania dodatkowych zajęć w poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w [...], Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie w [...], NZOZ mini-med Ośrodek Rehabilitacji Dzieci z Zaburzeniami Wieku Rozwojowego w [...]. Dziecko ma także możliwość skorzystania z zajęć z logopedą finansowanych w ramach NFZ w ośrodkach w [...], [...] czy w [...]. W ocenie SKO rodzina nie powinna mieć też trudności z dowożeniem dziecka do ww. placówek, skoro mąż wnioskodawczyni obecnie nie pracuje. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 50 ust. 2 i 4 ustawy o pomocy społecznej określającego zasady przyznawania specjalistycznych usług opiekuńczych oraz rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z dnia 22 września 2005 r. w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 189, poz. 1598 ze zm.), które określa rodzaje specjalistycznych usług opiekuńczych świadczonych dla osób z zaburzeniami psychicznymi, kwalifikacje osób świadczących takie usługi oraz zasady, tryb ustalania i pobierania opłat. SKO zaznaczyło, że decyzja wydana na podstawie art. 50 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej jest decyzją uznaniową, co powoduje, że nawet w przypadku spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek do przyznania pomocy organ pomocy społecznej może przyznać ją w wymiarze i zakresie, który uzna za niezbędny, bądź odmówić jej przyznania. Uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o pomocy społecznej mają charakter jedynie subsydiarny, co oznacza, że uzupełniają środki, możliwości i uprawnienia własne osoby objętej systemem świadczeń z pomocy społecznej. Dopuszcza się interwencję państwa jedynie w przypadkach, w których osoba lub rodzina nie ma możliwości samodzielnego przezwyciężenia trudności życiowych. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego, dla dzieci i młodzieży upośledzonych umysłowo bez względu na stopień upośledzenia organizuje się naukę i zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze, w szczególności w przedszkolach, szkołach, placówkach opiekuńczo-wychowawczych, ośrodkach rehabilitacyjno-wychowawczych, w domach pomocy społecznej i podmiotach leczniczych, a także w domu rodzinnym. Stosownie zaś do § 2 pkt 5 ww. rozporządzenia zapewnienie dzieciom i młodzieży z zaburzeniami psychicznymi dostępu do zajęć rehabilitacyjnych i rewalidacyjno-wychowawczych zachodzi w wyjątkowych przypadkach, tj. wówczas gdy nie mają możliwości uzyskania dostępu do zajęć, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. Tym samym SKO w [...] uznało, że organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że w sprawie brak jest przesłanek do udzielenia [...] pomocy w formie specjalistycznych usług opiekuńczych dla córki [...]. Zdaniem organu bezspornym jest, że niepełnosprawna córka strony ma zapewnioną naukę i zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze w przedszkolu, a zakłady opieki zdrowotnej i inne niż jednostki pomocy społecznej podmioty zapewniają taką możliwość. Istnieje zatem możliwość wzięcia udziału w tych zajęciach na terenie przedszkola i w ramach systemu oświaty i ochrony zdrowia. Organ podkreślił, że zasadą jest, że świadczenia w postaci rehabilitacji i zajęć rewalidacyjno-wychowawczych na podstawie ustawy o pomocy społecznej mogą być przyznane tylko wtedy, gdy wnioskodawca wyczerpał możliwości wynikające z zakresu świadczeń opieki zdrowotnej. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika, aby wnioskodawczyni wyczerpała takie możliwości. Wręcz przeciwnie, sama zrezygnowała z oferowanej pomocy. Zgodnie z art. 3 ustawy o pomocy społecznej pomoc społeczna jednie wspiera osoby w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb. Organ pierwszej instancji może zatem jedynie wesprzeć stronę w jej wysiłku zaspokojenia potrzeby zapewnienia dziecku specjalistycznej opieki terapeutycznej, biorąc pod uwagę okoliczności uzasadniające udzielenie pomocy, związane z sytuacją życiową rodziny. Jedną z możliwych form wsparcia są np. świadczenia pieniężne na dofinansowanie kosztów organizowanych we własnym zakresie przez rodzinę zajęć terapeutycznych dla dziecka. Organ odwoławczy zaznaczył ponadto, że uprawnienia do określonych usług, świadczeń i działań na rzecz dzieci i młodzieży z zaburzeniami psychicznymi wynikają z różnych przepisów, w tym ustawy o ochronie zdrowia psychicznego, ustawy o systemie oświaty oraz ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a pomoc społeczna jako instytucja wspomagająca rodziny w ich trudnej sytuacji nie może zastępować innych podmiotów, które są również zobowiązane do działań na rzecz osób chorych i potrzebujących. Tym samym zdaniem organu rodzina strony jest w stanie własnym staraniem zapewnić odpowiednie zajęcia niepełnosprawnemu dziecku. Dziecko korzysta z zajęć w ramach subwencji oświatowej w przedszkolu, może z takiej pomocy skorzystać także w innych ośrodkach specjalistycznych, w zakładach opieki zdrowotnej. Trudno zatem uznać, że zachodzi potrzeba objęcia skarżącej pomocą w formie specjalistycznych usług opiekuńczych dla córki. Rodzice dziecka są w stanie zapewnić mu specjalistyczne usługi opiekuńcze, nie ma więc potrzeby interwencji instytucji pomocy społecznej. Każda osoba ma obowiązek przede wszystkim pełnego wykorzystania własnych uprawnień, zasobów i możliwości w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej, a następnie angażowania jednostek pomocy społecznej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] wnosząc o jej uchylenie i uznanie jej uprawnienia do świadczenia usług opiekuńczych. Zdaniem skarżącej decyzja wydana została z naruszeniem prawa bowiem spełnia ona wszystkie przesłanki do przyznania wnioskowanego świadczenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji odmówiły [...] przyznania pomocy w formie specjalistycznych usług opiekuńczych na rzecz jej córki [...] uznając, że nie zaistniały przesłanki uzasadniające przyznanie wnioskowanej pomocy. Zdaniem Sądu stanowisko organów jest prawidłowe. Podstawę materialnoprawną wydanych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1508 ze zm.). Zgodnie z art. 50 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy, osobie samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona, przysługuje pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych. Usługi opiekuńcze lub specjalistyczne usługi opiekuńcze mogą być przyznane również osobie, która wymaga pomocy innych osób, a rodzina, a także wspólnie niezamieszkujący małżonek, wstępni, zstępni nie mogą takiej pomocy zapewnić. Specjalistyczne usługi opiekuńcze są to usługi dostosowane do szczególnych potrzeb wynikających z rodzaju schorzenia lub niepełnosprawności, świadczone przez osoby ze specjalistycznym przygotowaniem zawodowym (art. 50 ust. 4). Ośrodek pomocy społecznej, przyznając usługi opiekuńcze, ustala ich zakres, okres i miejsce świadczenia (art. 50 ust. 5). Rodzaje specjalistycznych usług opiekuńczych świadczonych dla osób z zaburzeniami psychicznymi szczegółowo określa natomiast rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z dnia 22 września 2005 r. w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych (Dz. U. Nr 189, poz. 1598 ze zm.). Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z treści powołanego art. 50 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej wynika, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia organów administracji publicznej mają charakter decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego. Jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznanie administracyjne pozwala organowi na wybór rozstrzygnięcia, które uważa za najbardziej właściwe. Oznacza to, że nawet spełnienie przesłanek przyznania tego rodzaju świadczenia nie przesądza o tym, że organ pomocy społecznej ma obowiązek orzec o jego przyznaniu, a tym bardziej, że zobowiązany jest przyznać świadczenie w wymiarze oraz w zakresie, w jakim domaga się tego wnioskodawca. Potwierdzeniem swoistej swobody organu w tym zakresie, jest przepis art. 50 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej stanowiący, że przyznanie, ustalenie zakresu, okresu i miejsca świadczenia specjalistycznych usług opiekuńczych, należy do ośrodka pomocy społecznej. Orzekając w tym przedmiocie organ powinien z jednej strony wziąć pod uwagę potrzeby beneficjenta specjalistycznych usług opiekuńczych wynikające z jego schorzenia. Z drugiej jednak strony zobowiązany jest kierować się zasadą pomocniczości, wyrażoną w art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie spornych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Istotne również jest, że sądowa kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona i sprowadza się do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Kontrola sądu dotyczy więc prawidłowości postępowania organu administracji poprzedzającego wydanie decyzji. W szczególności polega ona na sprawdzeniu, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, do czego zobowiązane są organy obu instancji na podstawie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 136 kpa. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje jednak poza kontrolą sądu administracyjnego. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że [...] jest dzieckiem niepełnosprawnym (orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z [...] maja 2014 r.), choruje na autyzm, padaczkę, ma wady genetyczne. Wymaga ona współudziału opiekuna w procesie leczenia, edukacji i rehabilitacji oraz stałej pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W zaświadczeniu wystawionym przez lekarza specjalistę - psychiatrę wskazano ponadto, że [...] ze względu na zaburzenia psychiczne - autyzm dziecięcy - wymaga pomocy w formie specjalistycznych usług opiekuńczych w okresie od stycznia 2019 r. do grudnia 2019 r. w wymiarze: psycholog - 8 godzin miesięcznie, logopeda - 20 godzin miesięcznie i oligofrenopedagog - 20 godzin miesięcznie. Okoliczności powyższe nie są kwestionowane. Zdaniem Sądu słusznie jednak organy rozpoznające niniejszą sprawę uznały, że brak było podstaw do przyznania wnioskowanej pomocy. Pomoc niepełnosprawnej córce powinna bowiem być świadczona w pierwszej kolejności na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz przez rodzinę niepełnosprawnej w ramach ich uprawnień, zasobów i możliwości. Dopiero w ostatniej kolejności - gdy wskazane możliwości zostaną wykorzystane – pomoc może być uzupełniona poprzez specjalistyczne usługi opiekuńcze z pomocy społecznej. Wynika to jednoznacznie z treści art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej oraz z przepisów rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 22 września 2005 r. w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych. Jak wskazano wyżej w art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej wyrażona została zasada pomocniczości (subsydiarności) pomocy społecznej, z której wynika, że świadczenia z pomocy społecznej mogą być udzielane dopiero wówczas, gdy własne uprawnienia, zasoby i możliwości osób i rodzin nie wystarczają do przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, w jakich te osoby i rodziny się znajdują. Stosownie natomiast do § 2 pkt 3 ww. rozporządzenia z dnia 22 września 2005 r. specjalistyczne usługi opiekuńcze w formie rehabilitacji fizycznej i usprawniania zaburzonych funkcji organizmu mogą być przyznane w zakresie nieobjętym przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W myśl zaś § 2 pkt 5 powołanego rozporządzenia zapewnienie dzieciom i młodzieży z zaburzeniami psychicznymi dostępu do zajęć rehabilitacyjnych i rewalidacyjno-wychowawczych, zachodzi w wyjątkowych przypadkach, jeżeli nie mają możliwości uzyskania dostępu do zajęć, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego. Organ pomocy społecznej może zatem przyznać usługi opiekuńcze na podstawie ustawy o pomocy społecznej tylko wtedy, gdy wnioskodawca wyczerpał możliwości wynikające z zakresu świadczeń opieki zdrowotnej oraz własne możliwości, zasoby i uprawnienia. Jeszcze raz podkreślić trzeba, że uprawnienia do określonych usług, świadczeń i działań na rzecz dzieci i młodzieży upośledzonych umysłowo wynikają z innych przepisów, w tym z powołanej wyżej ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1878 ze zm.), ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1510 ze zm.), czy też ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2018 r. poz. 1457 ze zm.). Nie ulega zatem wątpliwości, że przyznanie świadczenia w formie specjalistycznych usług opiekuńczych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej, stanowi jedynie uzupełnienie świadczeń, które są zagwarantowane na podstawie innych przepisów. Zgodzić się trzeba z organami rozpoznającymi niniejszą sprawę, że skarżąca ma możliwość uzyskania świadczenia dla niepełnosprawnej córki z systemu ochrony zdrowia, świadczeń opieki zdrowotnej oraz systemu oświaty. Jak wynika z analizy akt [...] od marca 2015 r. uczęszcza do Przedszkola "[...]" w [...], gdzie na podstawie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego realizuje przygotowanie przedszkolne. Zgodnie z indywidualnym programem edukacyjno-terapeutycznym dostosowanym do potrzeb dziecka korzysta ona z zajęć z oligofrenopedagiem, logopedą i psychologiem. Ma też możliwość skorzystania z dodatkowych zajęć w specjalistycznych, publicznych placówkach, poradniach i ośrodkach w [...] oraz w [...]. Dziecko ma także możliwość skorzystania z zajęć z logopedą finansowanych w ramach NFZ w ośrodkach w [...], [...] czy w [...]. Istotne przy tym jest, że jak wynika z akt sprawy, rodzina ma możliwość dowożenia dziecka na zajęcia poza miejscem zamieszkania, z niektórych oferowanych dla dziecka terapii i zajęć wnioskodawczyni zaś sama zrezygnowała. W świetle powyższego stwierdzić należy, że wydane w sprawie decyzje organów obu instancji są zgodne z prawem. Słusznie organy orzekające uznały, że brak jest możliwości przyznania wnioskowanego świadczenia w trybie art. 50 ustawy o pomocy społecznej. Rozpoznając przedmiotowa sprawę Sąd nie stwierdził jakichkolwiek nieprawidłowości w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym zarówno przez organ odwoławczy, jak i przez organ pierwszej instancji. Ustalenia będące podstawą rozstrzygnięcia, zostały dokonane na podstawie trafnej oceny dowodów i nie można zarzucić, że wydane decyzje przekraczają granice uznania administracyjnego. Jeszcze raz podkreślić trzeba, że córka skarżącej z uwagi na stan zdrowia niewątpliwie wymaga pomocy w formie terapii i rehabilitacji świadczonej przez wyspecjalizowane podmioty. Sąd w pełni podziela jednak stanowisko organów, że taką pomoc córka skarżącej może uzyskać poza systemem opieki społecznej. Wniesiona skarga jest więc bezzasadna i podlega oddaleniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. ----------------------- 1