I SA/Wa 1018/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie WSA Monika Nowicka asesor WSA Jerzy Siegień (spr.) Protokolant Magdalena Zając po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2005 r. sprawy ze skargi P. [...] SA w W. na postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania postanawia odrzucić skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. stwierdził nabycie przez Gminę W. z mocy prawa, nieodpłatnie, własności nieruchomości położonej w W., oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie [...] jako działka nr [...]. Od decyzji tej złożyły odwołanie P. [...] S.A. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. zawiesiła postępowanie odwoławcze do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny sprawy zgodności z Konstytucją RP art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" oraz o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 80, poz. 720) bądź art. 34a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 84, poz. 948, z późn. zm.), w zakresie, w jakim przepisy te dotyczą komunalizacji, która już nastąpiła z mocy samego prawa na podstawie przepisów art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wskazała, że w myśl art. 1 pkt 19 wyżej wymienionej ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe", w ustawie z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "PKP" po art. 34 dodany został art. 34 a, zgodnie z którym grunty, o których mowa w art. 34, z dniem 1 czerwca 2003 r. nie podlegają komunalizacji na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Natomiast w myśl art. 5 powołanej ustawy z dnia 28 marca 2003 r., sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 19, wszczęte, a niezakończone prawomocną decyzją, umarza się. Jednakże - jak twierdzi organ - powstała wątpliwość, czy przepis art. 34a w zakresie w jakim dotyczy komunalizacji, która już nastąpiła z mocy samego prawa (art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.), nie pozostaje w sprzeczności z przepisami art. 2, art. 21 ust. 2, art. 165 ust. 1 oraz art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Powziąwszy wiadomość, że kwestia niezgodności niektórych przepisów ustawy z dnia 28 marca 2003 r. z Konstytucją RP będzie rozpatrywana przez Trybunał Konstytucyjny i stojąc na stanowisku, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa zawiesiła przedmiotowe postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Skargę na powyższe postanowienie złożyły P. [...] S.A. zarzucając naruszenie art. 10, art. 127 § 1 i art. 28 k.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Strona skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej wraz z poprzedzającą go decyzją Wojewody oraz umorzenie postępowania komunalizacyjnego w stosunku do przedmiotowej nieruchomości. Strona skarżąca wskazała, że nie ma podstaw do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się w innej sprawie i nie można traktować go jako zagadnienia wstępnego, od istnienia którego uzależnione jest zawieszenie postępowania administracyjnego, zwłaszcza że art. 145a k.p.a. stanowi o możliwości wznowienia postępowania w przypadku niezgodności przepisów z Konstytucją, stwierdzonej przez Trybunał Konstytucyjny. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wydając zaskarżone postanowienie pouczyła stronę o prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z czego P. [...] S.A. skorzystała. Zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. W myśl art. 52 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, zaś przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. W przypadku gdy postanowienie w pierwszej instancji wydał minister lub samorządowe kolegium odwoławcze, zażalenie nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 w związku z art. 144 k.p.a.). Z racji usytuowania Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej jako szczególnego centralnego organu państwowego stosuje się do niej przepisy odnoszące się do orzekania przez ministra, co oznacza że od decyzji lub postanowień wydanych w pierwszej instancji przez Komisję odwołanie lub zażalenie nie służy, jednakże stronie niezadowolonej z decyzji lub postanowienia służy prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (por. uchwałę SN z dnia 27 lipca 1993 r., III AZP 8/93; OSNCP 1994/1/3 oraz z dnia 20.04.1995 r., III AZP 6/95 oraz postanowienie NSA z dnia 25 listopada 1998 r., I SA 2213/97; OSP 1999/12/213). Strona skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa wynikającego z art. 101 § 3 k.p.a., co mogło być wynikiem błędnego pouczenia w postanowieniu. Strona może jednakże w tym wypadku skorzystać z art. 112 k.p.a. przy podejmowaniu działań zmierzających do wyczerpania toku instancji. Wniesienie skargi sądowej bez wyczerpania toku instancji nie spełnia wymogów art. 52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a tym samym stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.