I SA/Wa 1019/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego postanawia odrzucić skargę. W dniu 2 czerwca 2009 r. Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w N. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] uchylającą w całości decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N., wydanej z upoważnienia Wójta Gminy N., z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] o odmowie przyznania T. W. zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Mimo szeroko zakreślonej w powołanym przepisie legitymacji procesowej do wniesienia skargi, Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w N. nie jest uprawniony do wniesienia skargi w przypadku, gdy w postępowaniu administracyjnym przed organem pierwszej instancji decyzję wydał Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z upoważnienia Wójta Gminy N. Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej mający status gminnej jednostki organizacyjnej nie posiada legitymacji skargowej. Wniesiona skarga podpisana została przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. ze wskazaniem, iż działa on z upoważnienia Wójta Gminy, który to Kierownik również z upoważnienia Wójta wydał decyzję w pierwszej instancji. Obowiązujące przepisy prawa materialnego statuują gminę z jednej strony jako jednostkę samorządu terytorialnego wyposażoną w osobowość prawną, wykonującą powierzone jej funkcje z zakresu zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej poprzez powołane do tego organy, z drugiej strony przyznają jej organom uprawnienia do wydawania decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, w postępowaniu administracyjnym, jednostka samorządu terytorialnego może występować albo w charakterze strony, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego, albo jako organ administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 kpa. W takim przypadku organ ten będzie chronił interes jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. W związku z powyższym powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, bądź sądowoadministracyjnego. Organ administracji publicznej, który wydał w pierwszej instancji decyzję administracyjną w sprawie, nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na decyzję administracyjną wydaną w wyniku odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Zatem organ, wydając decyzję w pierwszej instancji, nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej rozpoznający sprawę na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. Wobec powyższego, Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w N. – mający status gminnej jednostki organizacyjnej działającej z upoważnienia Wójta Gminy N. – działając jako organ administracji publicznej, nie ma legitymacji procesowej strony i nie jest podmiotem uprawnionym do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2002 r. sygn. akt III RN 189/01, OSNAPiUS 2002, nr 8, poz. 177; uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03, ONSA 2003, nr 3, poz. 115). Z powyższych względów Sąd, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.