I SA/Wa 1021/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędziowie WSA Emilia Lewandowska (spr.) WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Protokolant Monika Chorzewska-Korczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2006 r. sprawy ze skargi P. w B. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. I SA/Wa 1021/05 UZASADNIENIE Minister Infrastruktury, decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...], umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek odwołania wniesionego przez P. w B. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1997 r. w przedmiocie uwłaszczenia P. działkami o pow. [...] ha, położonymi w obrębach [...]. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że Wojewoda [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), decyzją dnia [...] października 1997 r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez P. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w obrębie [...] oraz nabycie własności budynków i urządzeń położonych na tym gruncie. Pismem z dnia 23 maja 2002 r. Przedsiębiorstwo P. w B. złożyło odwołanie od wyżej wymienionej decyzji, zgłaszając roszczenie do części budynku dworca położonego na działce nr [...] i wskazując, że odwołujący się i P. pobudowało wspólną inwestycję. Pismem z dnia 2 września 2003 r. P. w B. potwierdziło, że złożony wniosek jest odwołaniem w trybie art. 127 § 1 kpa. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją nr [...] z dnia [...] września 2002 r. umorzył postępowanie odwoławcze, wobec braku przymiotu strony. W wyniku skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2004 r., sygn. akt I SA 2542/02 uchylił decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast i wskazał, że akta postępowania pierwszej instancji są niekompletne, zawierają poświadczone za zgodność kserokopie jedynie części niezbędnej dokumentacji, przy czym brak jest m.in. żądania wszczęcia postępowania uwłaszczeniowego, zawiadomienia o wszczęciu takiego postępowania, a kserokopia decyzji nie obejmuje wykazu stron postępowania i brak jest dowodów doręczeń, a więc nie wiadomo z czyim udziałem toczyło się postępowanie i nie wiadomo, czy decyzja była ostateczna. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy ustalił, że adresatami decyzji uwłaszczeniowej z dnia [...] października 1997 r. byli: C. i Urząd Rejonowy w B. Decyzja byłą przekazana stronom w październiku 1997 r. i stała się ostateczna w dniu [...] października 1997 r., jak to wynika z adnotacji na tej decyzji. P. w B. nie było adresatem decyzji i nie uczestniczyło w postępowaniu uwłaszczeniowym, na co wskazało też w odwołaniu z dnia 23 maja 2002 r. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 kwietnia 2001 r., sygn. akt I SA 2550/99 - niepublikowanym, gdy odwołanie nie pochodzi od strony, nie można mówić o uchybieniu terminu do jego wniesienia i nie ma znaczenia, czy odwołanie wniesiono w terminie, czy też po jego upływie; jeżeli odwołanie wniósł podmiot nie będący stroną, sprawę należy umorzyć na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Zgodnie z art. 127 § 1 kpa odwołanie służy stronie, którą - zgodnie z art. 28 kpa - jest osoba posiadająca interes prawny lub obowiązek. Powyższe działki stanowiły własność Skarbu Państwa, co wynika z KW [...]. Również z zapisów w tej księdze wynika prawo zarządu na rzecz jednostek P. i prawo to wynika także z decyzji Naczelnika Miasta B. z dnia [...] grudnia 1989 r. Przedsiębiorstwo P. w B. nie posiada żadnych praw rzeczowych do powyższych działek lub ich części, a więc i do działki nr [...], ani nie posiada prawa zarządu do gruntu. Na działce nr [...] był wybudowany budynek, stanowiący inwestycję wspólną P. i P. Oznacza to, że P. poniosło nakłady inwestycyjne na budowę budynku. Poniesienie nakładów wskazuje na interes faktyczny, nie objęty dyspozycją z art. 28 kpa. Także korzystanie z części budynku wskazuje na interes faktyczny. Roszczenia z tytułu poniesionych nakładów mogą być natomiast dochodzone w postępowaniu cywilnoprawnym. Wobec powyższego P. w B., nie mając interesu prawnego, nie posiada legitymacji prawnej do kwestionowania decyzji uwłaszczeniowej w trybie odwoławczym. W skardze na decyzję Ministra Infrastruktury P. w B. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji, która w ocenie skarżącego, wydana została z jaskrawym naruszeniem prawa, gdyż pominięto fakt, iż P. jest, jako współinwestor i użytkownik budynku dworca, uprawniony na równi z P. do uwłaszczenia. Skarżący wniósł również o "obciążenie kosztami uczestnika postępowania". W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. W sprawie jest bezsporne, że skarżące P. w B. nie było stroną postępowania uwłaszczeniowego zakończonego w pierwszej instancji decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 1997 r. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 28 października 1997 r. P. wniosło odwołanie od tej decyzji w dniu 5 czerwca 2002 r. Ponieważ skarżący nie był stroną postępowania, to wniesienie przez niego odwołania prowadzi do umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Inną kwestią jest, czy skarżący powinien być stroną postępowania uwłaszczeniowego. Jednakże kwestie te pozostają poza oceną w niniejszym postępowaniu, gdyż w sytuacji, gdy decyzja organu pierwszej instancji stała się ostateczna, to jej podważenie w trybie odwoławczym, nawet przez podmiot, któremu przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa jest już niedopuszczalne. Wzruszenie takiej decyzji może nastąpić wyłącznie w trybach nadzwyczajnych postępowania administracyjnego, określonych w rozdziale 12 lub 13 Działu II kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego też argumenty powoływane w skardze pozostają bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.