I SA/Wa 1023/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz WSA Gabriela Nowak (spr.) Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2015 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania zasiłku celowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego [...], tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania P. P. od decyzji działającego z upoważnienia Prezydenta W. Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej Ośrodka Pomocy Społecznej [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], umarzającej postępowanie w sprawie przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów transportu umożliwiającego dotarcie do placówek służby zdrowia w sierpniu 2014 r. – zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Kierownik Działu Pomocy Środowiskowej Ośrodka Pomocy Społecznej [...] decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. umorzył postępowanie w sprawie przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów transportu umożliwiającego dotarcie do placówek służby zdrowia w sierpniu 2014 r. P. P. wnioskiem z dnia 26 maja 2014 r. zwróciła się o pomoc materialną na II, III i IV kwartał 2014 r., w tym na pokrycie kosztów transportu umożliwiającego dotarcie do placówek służby zdrowia w sierpniu 2014 r. Organ I instancji po dokonaniu ponownej analizy wniosku z dnia 26 maja 2014 r., stwierdził, że wniosek ten w części dotyczącej ww. potrzeby został rozpatrzony decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], którą przyznał P. P. zasiłek celowy w kwocie 280,00 zł (słownie: dwieście osiemdziesiąt złotych) przeznaczony na pokrycie kosztów transportu umożliwiającego dotarcie do placówek służby zdrowia w formie biletu kwartalnego na czerwiec, lipiec i sierpień 2014 r. Kierownik Działu Pomocy Środowiskowej Ośrodka Pomocy Społecznej [...] zaznaczył, że we wniosku z dnia 26 maja 2014 r. P. P. nie wskazała, iż wniosek dotyczy pokrycia kosztów innego transportu niż Zarząd Transportu Miejskiego w W., ale pokrycia kosztów transportu umożliwiającego dotarcie do placówek służby zdrowia w sierpniu 2014 r. Wniosek został więc rozpatrzony we wskazanym przez skarżącą zakresie, dlatego też postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. utrzymało w mocy decyzję działającego z upoważnienia Prezydenta W. Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej Ośrodka Pomocy Społecznej [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], umarzającą postępowanie w sprawie przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów transportu umożliwiającego dotarcie do placówek służby zdrowia w sierpniu 2014 r. Organ II instancji ustalił, że P. P. wnioskiem z dnia 26 maja 2014 r. zwróciła się m.in. o pomoc w formie zasiłku celowego na pokrycie "kosztów transportu umożliwiającego dotarcie do placówek służby zdrowia w pełnej wysokości 300 zł" w miesiącach: czerwcu, sierpniu, październiku i grudniu 2014 r. We wniosku nie określiła, że oczekuje przyznania jej pomocy na sfinansowanie konkretnej formy transportu, wyłączającej transport środkami komunikacji miejskiej. Organ odwoławczy podkreślił, że wniosek P. P. został rozpoznany decyzją Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]. Decyzja nie została zakwestionowana przez skarżącą odwołaniem, wobec czego stała się ostateczna. Wobec tego postępowanie administracyjne w sprawie ponownego jego rozpatrzenia należało uznać za bezprzedmiotowe i dlatego podlegające umorzeniu. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosła P. P., wnosząc o jej uchylenie z uwagi na złą sytuację materialną, w której się znalazła. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane w skardze. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja działającego z upoważnienia Prezydenta W. Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej Ośrodka Pomocy Społecznej [...] z dnia [...] lutego 2015 r., umarzająca postępowanie w sprawie przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów transportu umożliwiającego dotarcie do placówek służby zdrowia w sierpniu 2014 r., na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Stosownie do dyspozycji art. 105 § 1 k.p.a., bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności, czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego. Tak więc sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na skutek pisma P. P. z dnia 8 lipca 2014 r. skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., zatytułowanego " Wniosek o wymierzenie organowi grzywny i ustalenie osób winnych zaniedbania oraz przyznanie i wypłacenie wynagrodzenia zgodnie z art. 77 Konstytucji III RP". Według organu I instancji skarżąca pismem z dnia 8 lipca 2014 r. domagała się przyznania pomocy w zakresie objętej wcześniejszymi wnioskami z dnia 30 kwietnia 2014 r. i z dnia 26 maja 2014 r. Przy czym organ rozpoznał wnioski skarżącej zawarte we wskazanych pismach wydając decyzje. Wobec tego organ uznał iż postepowanie jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. . Zdaniem Sadu organ nie wyjaśnił charakteru pisma skarżącej z dnia 8 lipca 2014 r. przyjmując iż stanowi ono ponowny wniosek o zasiłki objęte wcześniejszymi wnioskami skarżącej z dnia 30 kwietnia 2014 r. i z dnia 26 maja 2014 r. W szczególności organ nie zbadał czy wskazane pismo nie stanowi zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zauważyć należy, ze pismo to zostało skierowanie do organu wyższego rzędu tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jak również skarżąca w piśmie wskazuje na naruszenie art. 35 kpa. W konsekwencji powyższych wywodów zarówno utrzymująca w mocy decyzję pierwszoinstancyjną zaskarżona decyzja drugoinstacyjna, jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji musiały zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. W ramach ponownie prowadzonego postępowania koniecznym będzie usunięcie wskazanych wyżej wątpliwości co do charakteru pisma skarżącej z dnia 8 lipca 2014 r. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzec jak w sentencji.