I SA/Wa 1027/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska (spr.) Sędzia WSA Bogdan Wolski Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. sprawy ze skargi J. L. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2009 r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez J. L. od decyzji Prezydenta W. Nr [...] z [..] listopada 2008 r. dotyczącej odmowy uwzględnienia jego wniosku w sprawie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2, zajętą pod drogę publiczną. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że decyzją Nr [...] z [...] listopada 2008 r. Prezydent W. odmówił uwzględnienia wniosku strony w sprawie przyznania odszkodowania za wyżej wskazaną nieruchomość. Organ odwoławczy podniósł, że stosownie do art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustanie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Przedmiotowa decyzja została doręczona J. L. [...] grudnia 2008 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji). Zatem termin do wniesienia odwołania od decyzji dla J. L. upłynął w dniu 29 grudnia 2008 r. Odwołanie wniesione zostało przez stronę w dniu 20 stycznia 2009 r. (data stempla Kancelarii Urzędu W.), a więc po upływie wyżej określonego terminu. Odwołanie zostało złożone przez stronę osobiście w biurze organu I instancji. Wojewoda wskazał, że wobec nie złożenia przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu należało stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. L. Skarżący wskazał, że wszystkie odwołania dotyczące odszkodowania za nieruchomości zajęte pod drogi publiczne były przez niego napisane w terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł jej oddalenie i potrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że skarga jest niezasadna. Na wstępie podnieść należy, że postępowanie odwoławcze jest regulowanym przez prawo procesowe ciągiem czynności podejmowanych przez organ odwoławczy. Ciąg czynności procesowych postępowania odwoławczego można podzielić na trzy podstawowe stadia: postępowanie wstępne, postępowanie rozpoznawcze i stadium podjęcia decyzji. W postępowaniu wstępnym organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu (art. 134 k.p.a.). Wynik tych czynności przesądza o bycie prawnym pozostałych stadiów postępowania odwoławczego. Przy czym w razie ustalenia, że odwołanie zostało wniesione z przekroczeniem terminu, czynności pozostałych stadiów nie mogą być przez organ odwoławczy podjęte. Zatem w razie wniesienia odwołania z przekroczeniem terminu organ odwoławczy obowiązany jest wszcząć postępowanie odwoławcze przez podjęcie czynności postępowania wstępnego. Formę zakończenia postępowania wstępnego jednoznacznie określa art. 134 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie skarżącemu doręczona została decyzja organu I instancji 11 grudnia 2008 r. Skarżący złożył odwołanie od tej decyzji 20 stycznia 2009 r., czyli po terminie, o którym mowa w art. 129 § 2 kpa. Wprawdzie w zaskarżonym postanowieniu organ błędnie wskazał, że czternastodniowy termin do złożenia odwołania upłynął 29 grudnia 2008 r., podczas gdy upłynął on 27 grudnia 2008 r., w sobotę, który to dzień nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy. Jednakże ta nieprawidłowość w obliczaniu terminu (na korzyść skarżącego) nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż odwołanie zostało złożone po ponad miesiącu od doręczenia decyzji organu I instancji. Skarżący złożył odwołanie osobiście w biurze organu I instancji, co wynika z treści pisma tego organu z 16 kwietnia 2009 r., a także z oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie 19 listopada 2009 r. Skarżący nie składał wniosku o przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Taki wniosek nie wynika również z treści odwołania. Tak więc wbrew stanowisku skarżącego zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a Sąd nie był uprawniony do przeprowadzenia merytorycznej kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Przeszkodą do przeprowadzenia takiej oceny (kontroli) było to, że skarżący wniósł odwołanie od decyzji z uchybieniem 14 - dniowego terminu. Zatem kontrola sądu ograniczyła się do prawidłowości ustalenia terminu doręczenia decyzji organu I instancji, zamieszczenia w niej treści pouczenia o terminie i sposobie złożenia odwołania oraz prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie ma przy tym znaczenia, co podnosi skarżący w uzasadnieniu skargi, że odwołanie sporządził w ustawowym terminie. Kwestia ta nie ma doniosłości prawnej. Istotna jest bowiem data nadania odwołania zgodnie z treścią przepisu art. 57 § 5 k.p.a. Wobec złożenia odwołania po upływie terminu organ nie miał innej możliwości niż stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania, zgodnie z treścią przepisu art. 134 k.p.a. Jest to bezwzględnie obowiązująca norma prawna, a więc rozstrzygnięcie organu nie jest zależne od jego swobodnego uznania (por. wyrok NSA z 29 stycznia 1997 r., sygn. akt 1482/96). Wobec tego, że decyzja organu pierwszej instancji zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie złożenia odwołania, to konsekwencje prawne nie dostosowania się do pouczenia organu obciążają więc wyłącznie skarżącego. Mając na uwadze wszystkie wyżej omówione okoliczności uznać należy, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Dlatego z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.