I SA/Wa 1030/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. i J. T. na Prezydenta W. w przedmiocie niezgodnego z prawem stosowania przepisów uchwał postanawia: odrzucić skargę. J. T. i J. T. pismem z dnia 12 kwietnia 2011 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Prezydenta W. na niezgodne z ustawą oraz zapisami Konstytucji RP stosowanie przez Prezydenta W. przepisów wynikających z treści uchwały Rady Miasta W. z dnia [...] października 2008 r. i uchwał poprzedzających tę uchwałę. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] czerwca 1999 r., nr [...] stwierdził nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] stycznia 1953 r., w konsekwencji czego budynek przy ul. [...] przestał wchodzić w skład mieszkaniowego zasobu gminy. W skład tego ostatniego zasobu mogą wchodzić jedynie lokale stanowiące własność gminy, bądź pozostające w jej samoistnym posiadaniu. Tymczasem, nastąpiło niezgodne z prawem naliczenie wysokości czynszów za lokal skarżących, jak dla zasobu mieszkaniowego gminy. Urząd Miasta dokonał zatem błędnej interpretacji przepisów ustawy. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Wskazać trzeba, że stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi z dnia 12 kwietnia 2011 r. jest niezgodne z ustawą oraz zapisami Konstytucji RP stosowanie przez Prezydenta W. przepisów wynikających z treści uchwały Rady Miasta W. z dnia [...] października 2008 r. oraz uchwał poprzedzających tę uchwałę. Zdaniem Sądu, zaskarżone czynności organu nie mieszczą się w katalogu spraw wymienionych w powołanym wyżej art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, objętych zakresem kognicji sądów administracyjnych. Czynności organu stosującego prawo, na które w opinii skarżących składa się błędna interpretacja zapisów wskazanej uprzednio uchwały oraz naliczenie czynszu nie stanowią ani decyzji, ani postanowienia, nie rozstrzygają o prawach osoby. Sąd zauważa, że wskazana przez skarżącego podstawa wniesienia skargi, tj. art. 3 § 2 pkt 5 i 6, jest błędna. W tym trybie mogą zostać zaskarżone akt prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, a także akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż wskazane uprzednio. Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 1 każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że skarżący musi kwestionować treść uchwały, a nie jedynie sposób jej stosowania, czy interpretowania. Także przepis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie może stanowić w niniejszej sprawie podstawy zaskarżenia do sądu administracyjnego, bowiem należy przyjąć, że przedmiot skargi przewidzianej w tym przepisie zakreślają takie elementy jak, brak charakteru decyzji lub postanowienia wydawanych w postępowaniach jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym i zaskarżalnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. akty te muszą mieć charakter zewnętrzny i indywidualny w tym znaczeniu, że skierowany do indywidualnie oznaczonego podmiotu, który nie jest podporządkowany organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 1998 r., sygn. akt II SA 1367/97, ONSA 1998, nr 4, poz. 139; uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 13 października 2003 r., sygn. akt OPS 4/2003, ONSA 2004, nr 1, poz.8). Akt lub czynność musi mieć charakter publicznoprawny, dotyczyć sfery "z zakresu administracji publicznej". Skarga z tego przepisu może więc dotyczyć aktów i czynności organów administracji publicznej oraz innych jednostek organizacyjnych, które są uprawnione do prowadzenia działalności mieszczącej się w zakresie pojęcia "działalność administracji publicznej". Zatem w zakresie właściwości sądów administracyjnych mieszczą się tylko takie akty lub czynności, które zawierają element władztwa administracyjnego. Z kolei działanie władcze to takie, w którym o treści uprawnienia lub obowiązku przesądza jednostronnie organ wykonujący administrację publiczną, a adresat jest związany tym jednostronnym działaniem. Wreszcie akt lub czynność musi "dotyczyć" uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Natomiast ustalenie czynszu za lokal wynika ze stosunku najmu, a zatem stosunku cywilnoprawnego i jest wyłączone z kognicji sadów administracyjnych. Mając powyższe na uwadze analiza powołanych powyżej przepisów art. 3 § 2 p.p.s.a. nie pozwala na zakwalifikowanie zaskarżonych działań Prezydenta W. do żadnej z wymienionych w nim kategorii aktów podlegających zaskarżeniu trybie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.