I SA/Wa 1038/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Justyna Wtulich po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego K. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego na zakup kuponu doładowującego kartę telefoniczną postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego K. S., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, kwotę 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden 40/100) złotych, w tym : tytułem opłaty kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych, tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 41,40 (czterdzieści jeden 40/100) złotych. Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] na pełnomocnika skarżącej został wyznaczony radca prawny – K. S. Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] oddalił skargę i przyznał ze środków budżetowych Sądu na rzecz radcy prawnego – K. S. kwotę 295,20 zł. W dniu 17 lutego 2016 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęła skarga kasacyjna sporządzona przez pełnomocnika z urzędu. W skardze pełnomocnik zawarł wniosek o zasądzenie kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych oraz o przyznanie kosztów świadczonej pomocy prawnej z urzędu, które nie zostały dotychczas uiszczone w całości, ani w części, powiększonych o obowiązującą stawkę VAT. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 grudnia 2016 r. sygn. akt I OSK 779/16 oddalił skargę kasacyjną. Po sprawdzeniu w aktach sądowych ustalono, że pełnomocnik z urzędu reprezentował skarżącą na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 1 grudnia 2016 r. W niniejszej sprawie zważono, co następuje : Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz.718 t.j.) zwanej dalej P.p.s.a. wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016 r. Stosownie do treści § 22 ww. rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Wcześniej obowiązywało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805). W niniejszej sprawie, skarga kasacyjna wniesiona przez pełnomocnika z urzędu wpłynęła do Sądu w dniu 17 lutego 2016 r. (data stempla biura podawczego), a zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805), powoływanego dalej jako "rozporządzenie". Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym opłata maksymalna wynosi 75% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100 % tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Opłata, o której mowa w pkt 1 dotycząca postępowania przed sądem administracyjnym w I instancji, do którego nawiązuje § 21 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia, wynosi zgodnie z pkt 1 lit. c) – 480 zł. Natomiast w myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Rozdział IV, czyli § 21 , reguluje opłaty maksymalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z § 4 ust. 2 ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w § 4 ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. W myśl zaś § 4 ust. 3 opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. W rozpoznawanej sprawie, pełnomocnik reprezentował stronę skarżącą w pierwszej instancji, natomiast w drugiej instancji sporządził i wniósł skargę kasacyjną oraz reprezentował skarżącą na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, opłatę należało ustalić w wysokości ½ opłaty maksymalnej wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 2 lit a) czyli ½ opłaty maksymalnej wynoszącej 360 zł, co stanowi kwotę 180 zł (½ z 360 zł). Kwota 360 zł stanowi bowiem opłatę maksymalną obliczoną jako 75 % kwoty 480 zł, co wynika z treści § 21 ust. 1 pkt 2 lit a) w związku z pkt 1 lit c). Opłata ta ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, w rozpoznawanej sprawie jest to kwota 41,40 zł (23 % x 180 zł). Pełnomocnik z urzędu nie wskazał przy tym w niniejszej sprawie okoliczności, wymienionych w § 4 ust. 2 rozporządzenia, mających uzasadniać przyznanie wynagrodzenia przekraczającego kwotę wynikającą z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia i nieprzekraczającą jednocześnie opłaty maksymalnej. Czynności, które podjął w niniejszej sprawie obejmujące sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz reprezentowanie skarżącej na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stanowią typowe czynności podejmowane przez pełnomocnika w ramach świadczonej pomocy prawnej. Z powyższych względów, na podstawie art. na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz § 4 ust. 1 - 3 powołanego Rozporządzenia, orzeczono jak w sentencji.