I SA/Wa 1039/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Gabriela Nowak (spr.) Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Gminy B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej oddala skargę. .UZASADNIENIE Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], którą stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 1991 r. nr [...], w części dotyczącej stwierdzania nabycia z mocy prawa, nieodpłatnie przez Gminę B. własności nieruchomości gruntowej położonej w B., oznaczonej obecnie jako działka ew. nr [...], zaś w części odnoszącej się do nabycia przez tą gminę działki oznaczonej aktualnie nr [...] stwierdził, że decyzja Wojewody wydana została z naruszeniem prawa. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2010 r. została wydana w następującym stanie sprawy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 1991 r. nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), stwierdził nabycie przez Gminę B. z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie [...] ark. [...] jedn. [...] jako działka nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej [...]. Decyzja ta z dniem 14 czerwca 1991 r. stała się ostateczna. Objęta powyższą decyzją działka nr [...] o pow. [...] ha stanowiła część położonej w B. dawnej nieruchomości ziemskiej, której właścicielem był R. W., a przejętej w całości na rzecz Skarbu Państwa, na cele reformy rolnej, w oparciu o orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia [...] lipca 1959 r. oraz z dnia [...] lipca 1959 r. utrzymane w mocy przez Ministra Rolnictwa orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 1961 r. nr [...]. Począwszy od 1995 r. działka nr [...] ulegała podziałom, w wyniku których powstały m.in. działka nr [...] o pow. [...] ha oraz działka nr [...] o pow. [...] ha, z której z kolei wyodrębniona została działka nr [...] o pow. [...] ha. Działka nr [...] oddana została aktem notarialnym z dnia 20 grudnia 1996 r. Rep. A nr [...] w użytkowanie wieczyste J. Z. na poprawę warunków zagospodarowania będącej wówczas w użytkowaniu wieczystym J. i W. Z. działki nr [...]. Następnie w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja 2006 r. orzeczono o przekształceniu przysługującego J. Z., J. Z. oraz L. S. użytkowania wieczystego działek nr [...] i [...] w prawo własności. Na terenie zaś obejmującym obecną działkę nr [...] w latach pięćdziesiątych wybudowane zostały dwa niemieszkalne budynki. Ostateczną decyzją z dnia [...] października 2002 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi orzekł o stwierdzeniu nieważności orzeczenia Ministra Rolnictwa z dnia [..] kwietnia 1961 r. nr [...] oraz utrzymanych nim w mocy orzeczeń Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia [...] i [...] lipca 1959 r. w części dotyczącej m.in. działki nr [...] o pow. [...] ha oraz [...] o pow. [...] ha. Wniesione zaś na tą decyzję skargi, zostały przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalone wyrokiem z dnia 12 lutego 2004 r. sygn. akt IV SA 4470-4472/02. Również skarga kasacyjna wniesiona od tego wyroku została przez Naczelny Sad Administracyjny oddalona (wyrok z dnia 8 marca 2006 r. sygn. akt OSK 1773/04). Wnioskiem z dnia 22 maja 2008 r., doprecyzowanym wnioskiem z dnia 8 lipca 2008 r. M. K. i Z. Z. (następcy prawni R. W. -dawnego właściciela nieruchomości ziemskiej), powołując się na ww. decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] października 2002 r. wystąpiły do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody [....] z dnia [...] maja 1991 r. w części w jakiej dotyczy ona obecnie istniejących działek nr [...] i nr [...]. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w następstwie przeprowadzonego postępowania nadzorczego decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z [...] maja 1991. w części dotyczącej działki nr [...], natomiast w części dotyczącej działki nr [...] stwierdził, że badana decyzja wydana została z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ zwrócił uwagę, iż podstawą do uznania przez Wojewodę [...] okoliczności, że Skarb Państwa był właścicielem spornej nieruchomości (co warunkowało jej komunalizację w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.) stanowiła decyzja Ministra Rolnictwa z [...] kwietnia 1961 r. utrzymująca w mocy wydane w 1959 r. orzeczenia o przejęciu przez Skarb Państwa, na cele reformy rolnej nieruchomości stanowiących własność R. W. Jednakże na podstawie decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2002 r. stwierdzona została nieważność decyzji Ministra Rolnictwa w części obejmującej m.in. skomunalizowaną nieruchomość. Stwierdzenie nieważności określonego aktu wywołuje zaś skutek ex tunc co oznacza, że następuje przywrócenie stanu obowiązującego przed jego wydaniem. W konsekwencji powyższego, nieruchomość objęta decyzją Wojewody z [...] maja 1991 r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa, a tym samym nie podlegała działaniu ustawy z dnia 10 maja 1990 r., co wypełnia, zdaniem organu, wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłankę uzasadniającą stwierdzenie nieważności tej decyzji. Jednocześnie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że decyzja Wojewody w części dotyczącej działki nr [...] wywołała nieodwracalne skutki prawne, o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a., gdyż ww. działka już po jej skomunalizowaniu została aktem notarialnym z dnia 20 grudnia 1996 r. oddana przez gminę w użytkowanie wieczyste, które następnie przekształcone zostało w prawo własności nieruchomości. Skutki prawne wywołane czynnością cywilnoprawną, jaką w niniejszej sprawie jest umowa obciążenia skomunalizowanej nieruchomości prawem użytkowania wieczystego, nie podlegają zaś uchyleniu czy zniesieniu aktem administracyjnym. Z tego powodu Minister ograniczył swoje rozstrzygnięcie w części dotyczącej działki nr [...] do stwierdzenia wydania przez Wojewodę [...] w tym zakresie decyzji komunalizacyjnej z naruszeniem prawa. Pismem z dnia 14 grudnia 2009 r. Prezydent Miasta B. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, naruszenie art. 7, 8, 10, 11, 12, 15, 76, 77 § 1, 78, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego i nie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy i pominięcie faktu, że na działce nr [...] posadowione są budynki. Ponadto zarzucił on Ministrowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie, że unieważniona w części decyzja wywołała nieodwracalny skutek prawny w sferze prawa, którego organ nie może odwrócić własnym działaniem. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Minister Spraw Wewnętrznych Administracji decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję powtarzając argumentację w niej przytoczoną, odnoszącą się do skutków jakie wywołało stwierdzenie nieważności orzeczeń o przejęciu dawnej nieruchomości ziemskiej na rzecz Skarbu Państwa, na ocenę legalności decyzji koumnalizacyjnej Wojewody. Odnosząc się zaś do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w tym zarzutu dotyczącego nieustalenia do kogo należała nieruchomość wybudowana na działce nr [...] Minister wyjaśnił, iż w postępowaniu nieważnościowym obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 k.p.a., a to oznacza, że nie można w tym postępowaniu rozstrzygać żadnej kwestii merytorycznej. Ponadto istniejąca na ww. działce zabudowa nie ma znaczenia dla kwestii istnienia nieodwracalnego skutku prawnego, gdyż każda zabudowa jest odwracalna. Organ podkreślił przy tym, powołując się na poglądy judykatury, iż nakłady poczynione na nieruchomości nie mogą być oceniane jako zaistnienie nieodwracalnych skutków prawnych. Za nieuzasadniony uznał również organ zarzut dotyczący nieinformowania strony o przebiegu postępowania. Prezydent Miasta B. miał bowiem możliwość wypowiedzenie się i zajęcia stosownego stanowiska w prowadzonym postępowaniu nadzorczym, na co wskazuje dokumentacja zebrana w sprawie. Strona skarżąca była także informowana o toczącym się przed Ministrem postępowaniu wyjaśniającym, zaś zawiadomieniem z dnia 11 września 2009 r. umożliwiono jej, stosownie do art. 10 § 1 k.p.a., zapoznanie się w terminie 30 dni z zebranymi dokumentami, uzupełnienie materiału dowodowego i złożenie ewentualnych wyjaśnień. Na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2010 r. Gmina B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 10, 11, 12, 15, 76, 77 § 1, 78, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, a także brak dostatecznego uzasadnienia podjętej decyzji. Ponadto gmina zarzuciła Ministrowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że decyzja komunalizacyjna z [...] maja 1991 r. wydana została bez podstawy prawnej – podczas gdy podstawa ta istniała lub z rażącym naruszeniem prawa – nie wskazując na czym to naruszenie polega i dlaczego organ uznał je za rażące. Skarżąca zarzuciła ponadto Ministrowi, iż wydając swoją decyzję nie zbadał on podstawy wpisu w księdze wieczystej nr [...] prawa własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, przyjmując, że prawo to stanowi konsekwencję wyeliminowanej z obrotu prawnego decyzji Ministra Rolnictwa z [...] kwietnia 1961 r., podczas gdy okoliczność ta nie wynika ani z treści decyzji komunalizacyjnej, ani z informacji podanych w karcie inwentaryzacyjnej nieruchomości, gdzie powołano się wyłącznie na wpis prawa własności ujawniony w księdze wieczystej. Skarżąca podkreśliła przy tym, że Wojewoda [...] wydając swoją decyzję opierał się na rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Strona powtórzyła także podnoszone na etapie postępowania odwoławczego zarzuty odnoszące się do nieustalenia przez Ministra przez kogo zostały wybudowane znajdujące się na nieruchomości budynki i jaką pełnią one obecnie funkcję. Tymczasem istnienie na nieruchomości budynków oznacza zdaniem strony, że decyzja komunalizacyjna wywołała nieodwracalne skutki prawne. Organ nadzorczy nie powinien zatem orzekać o nieważności tej decyzji, ale ograniczyć się do stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Gmina B. wniosła o uchylenia zaskarżonej decyzji w całości lub ewentualnie stwierdzenie jej nieważności. W piśmie procesowym z dnia 13 czerwca 2010 r. skarżąca doprecyzowała, iż decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2010 r. zaskarża jedynie w części, w której Minister utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie w zakresie punktu 1 (dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] w części odnoszącej się do komunalizacji obecnej działki nr [...]). W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] marca 2010 r. oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją toczyło się w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w art. 156 § 1 k.p.a., a jego przedmiotem była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 1991 r. orzekająca o nabyciu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm. ) z mocy prawa, nieodpłatnie przez Gminę B. własności położonej w B. nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], w części w jakiej dotyczy ona aktualnych działek nr [...] i [...]. Z żądaniem stwierdzenia nieważności tej decyzji w części obejmującej ww. działki nr [...] i [...] wystąpiła M. i K. i Z. Z. –następcy prawni dawnego właściciela gruntu. Wskazywały one, że w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Skarb Państwa nie był właścicielem komunalizowanego mienia, z uwagi na skutek ex tunc decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2002 r. nr [...] stwierdzającej nieważność orzeczenia Ministra Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 1961 r. oraz orzeczeń Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z 1959 r., w oparciu o które nieruchomość ziemska (z której pochodziła działka objęta decyzją Wojewody), przeszła na własność Państwa. Artykuł 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. stanowi, że mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego staje się w dniu wejścia w życie ustawy (27 maja 1990 r.).z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że komunalizacji podlega wyłącznie mienie stanowiące własność państwową. W sytuacji zatem, gdy mienie takie do dnia 27 maja 1990 r. nie stanowiło własności Skarbu Państwa, decyzja potwierdzająca przejście własności mienia na rzecz samorządu terytorialnego w sposób oczywisty, a więc niewymagający skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych, sprzeczna jest z normą zawartą w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Jest ona zatem dotknięta kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (rażąco narusza prawo), co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności. Taka zaś sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. W oparciu bowiem o ostateczną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2002 r. wyeliminowane zostały w trybie art. 156 § 1 k.p.a. orzeczenia nacjonalizacyjne, na podstawie których nieruchomość, której część stanowiła m.in. skomunalizowana działka przejęta została przez Skarbu Państwa na cele reformy rolnej. Stwierdzenie nieważności powyższych orzeczeń zniosło ich skutki prawne od dnia wydania (skutek ex tunc decyzji nieważnościowej). Oznacza to, że ukształtowany nimi stan prawny uznaje się za nieistniejący. W realiach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że w stosunku do dawnej nieruchomości ziemskiej nastąpiło przywrócenie stanu prawnego istniejącego przed ich wydaniem tak jakby nacjonalizacja nigdy nie nastąpiła (restitutio in integrum), a więc stanu w którym własność tej nieruchomości nadal przysługuje dawnemu właścicielowi (obecnie jego następcom prawnym). Tym samym nie budzi wątpliwości Sądu, że w dacie wejścia w życie ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (tj. 27 maja 1990 r.), skomunalizowana nieruchomość w części obejmującej obecne działki nr [...] i nr [...] była mieniem prywatnym, a co za tym idzie nie mogła podlegać regulacjom zawartym w powołanej ustawie. Z tych względów decyzja Wojewody [...] z [...] maja 1991 r., jako rozstrzygająca o skomunalizowaniu mienia niebędącego mieniem ogólnonarodowym, rażąco naruszała art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, co w konsekwencji prowadzić musiało do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w części w jakiej nie wywołała ona nieodwracalnych skutków prawnych (w części dotyczącej działki nr [...]), zaś w zakresie w jakim tego rodzaju skutki wywołała (w części dotyczącej działki nr [...], która w drodze umowy cywilnoprawnej została oddana w użytkowanie wieczyste na rzecz osób trzecich) do stwierdzenia, w oparciu o art. 158 § 2 k.p.a., wydania decyzji komunalizacyjnej z naruszeniem prawa. Tym samym podjęte przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji rozstrzygnięcie z [...] listopada 2009 r., utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją z [...] marca 2010 r. odpowiada prawu. Odnosząc się zaś do zarzutu niewyjaśnienia, w toku postępowania nadzorczego, przez kogo zostały zbudowane i jaką pełnią funkcję posadowione na działce nr [...] budynki, których istnienie świadczy zdaniem skarżącej o wywołaniu przez decyzję Wojewody [...] nieodwracalnych skutków prawnych, przede wszystkim wskazać należy, że zabudowa ta powstała już w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku (wskazują na to informacje zawarte w wypisie z rejestru gruntów wskazujące jako datę zakończenia budowy rok. 1955). Posadowione więc one zostały na przedmiotowy gruncie nie tylko na wiele lat przed wyjściem w życie ustawy, na podstawie której wydana została decyzja komunalizacyjna, ale również przed wydaniem orzeczeń nacjonalizacyjnych. Z tego powodu okoliczności związane z ich wybudowaniem i obecną funkcją nie mają znaczenia prawnego dla możliwości stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]. Zważyć bowiem należy, że ujemna przesłanka z art. 156 § 2 k.p.a. (nieodwracalność skutków prawnych decyzji) odnosi się do skutków prawnych wywołanych przez decyzję dotkniętą nieważnością, podlegającą ocenie w ramach postępowania o stwierdzenie jej nieważności. Skoro zaś skutki prawne o charakterze nieodwracalnym stanowić muszą konsekwencje badanej w trybie nadzoru decyzji, to zdarzenia faktyczne i prawne jakie zaistniały na nieruchomości przed wydaniem tej decyzji, wspomnianych skutków w sposób oczywisty wywołać nie mogły. Zasadnie zatem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z [...] maja 1991 r. w części dotyczącej obecnej działki nr [...] nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a., co umożliwiło stwierdzenie jej nieważności. Trafności podjętego rozstrzygnięcia nie przekreśla to, że brak wystąpienia negatywnej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, w realiach niniejszej sprawy, nie wynika z przyczyn podanych przez Ministra. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela również ocenę Ministra, iż tego rodzaju skutki wywołała decyzja Wojewody [...] w części dotyczącej działki nr [...], czego konsekwencją był ograniczenie rozstrzygnięcie nadzorczego do stwierdzenia wydania w tym zakresie badanej decyzji z naruszeniem prawa. Bezsporne jest bowiem, że po skomunalizowaniu przedmiotowej nieruchomości, wchodząca w jej skład ww. działka została w drodze umowy cywilnoprawnej (niepoprzedzonej decyzją administracyjną) oddana w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej. Nastąpił zatem skutek, którego organ w ramach własnych kompetencji, tj. władczych i jednostronnych form działania nie może cofnąć. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi stan faktyczny rozpoznawanej sprawy został przez organ nadzoru ustalony w sposób prawidłowy i znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w aktach materiale dowodowym. Fakt, że skomunalizowana działka w części dotyczącej obecnie wyodrębnionych geodezyjnie działek nr [...] i [...], pochodzi z dawnej nieruchomości ziemskiej potwierdza zarówno treść decyzji nadzorczej Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazująca wprost na działkę nr [...] (powstałą po podziale działki nr [...]) oraz działkę nr [...] (z której wyodrębniona została następnie działka nr [...]), jak również informacje odnoszące się do położenia nieruchomości zawarte w karcie inwentaryzacyjnej nr [...] stanowiącej integralną część decyzji Wojewody [...]. W tym stanie rzeczy zaniechanie przez Ministra zbadania księgi wieczystej obejmującej sporną nieruchomość, w celu ustalenia podstaw wpisu jej własności na rzecz Skarbu Państwa nie skutkowało wadliwym ustaleniem stanu faktycznego sprawy. Zatem zarzut naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, na skutek wadliwie przeprowadzonego postępowanie dowodowego i niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności nie ma w ocenie Sądu usprawiedliwionych podstaw. Uzasadniony jest natomiast zarzut naruszenia przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji art. 107 § 3 k.p.a. przez niezawarcie w uzasadnieniu decyzji jednoznacznego wskazania, że kwalifikowana wada prawna decyzji komunalizacyjnej jest wynikiem rażącego naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Zważyć jednak należy, iż nie każde uchybienie przepisom prawa procesowego skutkować musi uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest bowiem ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W niniejszej sprawie, wskazane wyżej uchybienie takiego wpływu, zdaniem Sądu nie miało. Dotyczy ono bowiem w istocie jedynie jakości sporządzonego uzasadnienia i nie ma wpływu na wynik sprawy. Przy czym wada ta nie uniemożliwia odtworzenia motywów jakimi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.