I SA/Wa 104/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie: WSA Bożena Marciniak (spr.) WSA Mirosław Gdesz Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Województwa L. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia prawa własności 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody L. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Skarbu Państwa na rzecz skarżącego Województwa L. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...][...], po rozpoznaniu odwołania Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] działającego w imieniu Województwa [...], od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014r., nr [...], stwierdzającej nabycie przez Województwo [...] z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999r. nieodpłatnie prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa, stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 0,18 ha, położoną w obrębie [...] S., w jednostce ewidencyjnej K. - obszar wiejski (dla której prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...]), wchodzącą obecnie w skład drogi wojewódzkiej nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. W dniu [...] lipca 2013 r. Starosta N. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o przekazanie na rzecz Województwa [...] działki [...] o pow. 0,18 ha, położonej w obrębie [...] S., w jednostce ewidencyjnej K. - obszar wiejski. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Wojewoda [...] wystąpił do Zarządu Województwa [...] o zajęcie stanowiska w związku z w/w wnioskiem. W odpowiedzi Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] pismem z dnia [...] września 2013 r. poinformował, że przedmiotowa działka nie wchodzi w skład pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...]. W związku z czym nie podlega ona przejęciu na rzecz Województwa [...] i stanowi jedynie teren przyległy do drogi wojewódzkiej. W związku z powyższym Wojewoda [...] wezwał Starostę N. pismem z dnia [...] września 2013 r. do uzupełnienia wniosku o zaświadczenie z miejscowego planu zagospodarowania na dzień [...] grudnia 1998 r. i wypis i wyrys z rejestru ewidencji gruntów i budynków na dzień [...] grudnia 1998 r. dla działki nr [...]. W odpowiedzi Starosta pismem z dnia [...] listopada 2013 r. przesłał: (i) zaświadczenie Burmistrza K. z dnia [...] listopada 2013 r. z miejscowego planu zagospodarowania dla w/w działki, zgodnie z którym na dzień [...] grudnia 1998 r. dla przedmiotowej działki przewidziano drogę; (ii) operat pomiaru wywłaszczeniowego nr [...]dotyczący m.in. wydzielenia parkingu, który powstał po sprostowaniu łuku drogi pomiędzy S. a B. w ciągu dawnej drogi nr [...]. Dodatkowo w operacie tym znajdują się m.in. mapy, sprawozdanie techniczne i wykaz zmian gruntowych, w których znajduje się adnotacja wykonawcy robót o brzmieniu: "Działka uwidoczniona na mapie uzupełniającej pod nr [...]o obliczonej powierzchni 0,18 ha, stanowi własność Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w [...] jako pozostałość po sprostowaniu łuku drogowego. Na tej działce jest stara droga asfaltowa z rowami i na niej będzie wybudowany parking drogowy.", (iii) część opisową projektu technicznego planu zagospodarowania parkingu drogowego przy drodze [...] w km [...] k. S. dotyczącą Umowy Nr [...] z dnia [...]-04-1977 r. oraz (iv) decyzję Wojewódzkiego Zarządu Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w [...] z dnia [...] września 1977 r. o ustaleniu miejsca i warunków realizacji i zatwierdzenia planu realizacyjnego w sprawie parkingu przy drodze [...]. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. Wojewoda [...] wezwał strony postępowania do udzielenia informacji czy przedmiotowa działka po jej geodezyjnym wydzieleniu została formalnie wyłączona z drogi i przekazana np. do Zasobu Skarbu Państwa, Zarządu Dróg Wojewódzkich itp. Jednocześnie wniósł o przesłanie stosownego dokumentu potwierdzającego ten fakt, jeśli takowy istnieje. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. Starosta N. poinformował, że nie posiada dokumentów w ewidencji gruntów i budynków, potwierdzających, że przedmiotowa działka została wyłączona z drogi i przekazana jednostce organizacyjnej. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] poinformował, że nie posiada dokumentów potwierdzających wyłączenie działki [...] z przebiegu drogi nr [...]. Wskazał również, iż przedmiotowy teren w ewidencji stanowi drogę wojewódzką nr [...] (nie jest oznakowany jako parking). W dniu [...] kwietnia 2014 r. dokonano oględzin nieruchomości oznaczonej nr działki ewidencyjnej [...] o pow. 0,18 ha, położonej w obrębie [...] S., w jednostce ewidencyjnej K. - obszar wiejski. Następnie w dniu [...] kwietnia 2014 r. Wojewoda [...] wystąpił do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] z wnioskiem o przesłanie wszelkich dokumentów dotyczących inwestycji związanej z przedmiotową działką. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] przesłała plany sytuacyjne odcinków drogi Nr [...], na przestrzeni K. – S. - Gr. Województwa projektowanych do przełożeń trasy dla złagodzenia krzywizn łuków o R: mn. od 200 m. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 60 ust. 1 i 3 w związku z art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.), na wniosek Starosty N., stwierdził nabycie przez Województwo [...] z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. nieodpłatnie prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa oznaczonej nr działki ewidencyjnej [...] o pow. 0,18 ha, położonej w obrębie [...] S., w jednostce ewidencyjnej K.-obszar wiejski, która na dzień [...] stycznia 1998 r. wchodziła w skład drogi krajowej [...] (obecnie droga wojewódzka nr [...]). Odwołanie od powołanej decyzji w imieniu Województwa [...] złożył Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] podnosząc iż Wojewoda nie wykazał, iż przedmiotowa nieruchomość spełnia przesłanki, o których mowa w ustawie z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...];[...], Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu wskazał, iż Wojewoda [...] dokonał wszechstronnej analizy zebranego materiału dowodowego, w tym przeprowadził wizję lokalną, podczas której skonfrontował zebrany materiał dowodowy z rzeczywistym stanem. Minister podniósł, iż jak ustalono na podstawie zebranych w sprawie dokumentów utworzenie działki nr [...] nie zmieniło przeznaczenia przedmiotowej działki - dalej pozostała ona w pasie drogowym. Podkreślił też, że działka [...] była i jest funkcjonalnie i technicznie związana z działką nr [...]. Świadczą o tym stwierdzone podczas oględzin pozostałości po wybudowanym parkingu tj. na działce znajduje się nawierzchnia asfaltowa i kanał najazdowy dla samochodów osobowych oraz fakt, że pomimo braku w tym miejscu oznakowania przy drodze wojewódzkiej nr [...] parkingu podróżni nadal w tym celu z tej działki korzystają. Ponadto, organ wskazał, iż ani skarżący, ani Starosta N. reprezentujący Skarb Państwa nie przedstawili dokumentów mogących potwierdzić fakt wyłączenia działki nr [...] z części drogi [...]. Zatem, w jego ocenie, sporna nieruchomość stanowi nadal część drogi wojewódzkiej nr [...]. Organ zaznaczył, iż podział działki nr [...], z której powstała działka nr [...], wprowadzony i uwidoczniony w operacie ewidencji gruntów i budynków dopiero w 2004 r. w żaden sposób nie zmienia funkcji jaką ona pełni ani nie jest dowodem na wyłączenie jej ze struktur drogi [...]. Podsumowując, w ocenie organu odwoławczego, na dzień [...] grudnia 1998 r. sporna działka wchodziła w skład drogi [...] relacji: J. – J.- B. – Z.- G. – S. – Ś., która następnie w załączniku nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. Nr 160, poz. 1071) została wymieniona jako droga wojewódzka nr [...] relacji: N.- K. – S. - Droga [...], Droga [...] B. - Droga [...]. Organ odwoławczy nie zgodził się jednak ze stwierdzeniem organu I instancji, opartym na projekcie technicznym planu zagospodarowania parkingu drogowego przy drodze [...], iż na przedmiotowej działce znajdował się parking. Dokument ten, w ocenie Ministra, mówi bowiem jedynie o planowanej inwestycji. Nie potwierdza zaś w żaden sposób faktu wybudowania na działce pełnowartościowego parkingu. Skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] listopada 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył, w imieniu Województwa [...], Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 60 ust. 1 i 3, art. 103 ust. 1 i 5 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi Województwo podniosło, iż wnioski Ministra wynikające z dokonanej na działce wizji lokalnej potwierdzającej, iż są na niej jakieś pozostałości po parkingu i podróżni nadal z niego korzystają nie uzasadniają utrzymania decyzji Wojewody w mocy. Skarżący wskazał, iż stan działki w roku 2014 r. nie ma żadnego związku z jej stanem na datę [...] stycznia 1999 r. Podniósł, iż podróżni wzdłuż dróg wojewódzkich zatrzymują się w różnych miejscach, ale nie jest to podstawą do stwierdzenia, że miejsca te z mocy prawa na dzień [...] stycznia 1999 r. stały się własnością Województwa. Skarżący wyjaśnił ponadto, iż nie posiada dokumentu świadczącego o wyłączeniu spornej działki z drogi [...], gdyż w roku 1977 r. nie zarządzał drogami. W 1999 r. przejął za pośrednictwem ZDW w [...] dokumentację pasa drogowego przedmiotowego odcinka drogi od DODP, w której sporna działka nie figurowała. W jego ocenie, spowodowane to było zapewne faktem, że działka od wielu lat nie stanowiła drogi, a była jedynie pozostałością po drodze. DODP działką tą nie władała, więc nie była ona przedmiotem przekazania. Skarżący skonkludował, iż w związku z brakiem jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego, że działka nr [...] o pow. 0,18 ha, położona w S., gmina K. zabudowana jest parkingiem wybudowanym i utrzymywanym w dniu [...] stycznia 1999 r. przez DODP, brak jest podstaw do wydania decyzji stwierdzającej nabycie z mocy przez Województwo [...] z tym dniem prawa własności ww. działki na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Przepisy te jednoznacznie bowiem określają jakie mienie i po spełnieniu jakich warunków staje się z mocy prawa mieniem Województwa. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: ustawą p.p.s.a.. W związku z tym sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, iż skarga jest uzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą materialnoprawną kontrolowanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia jest art. 60 ust. 1 i 3 w związku z art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm.). Zgodnie z powołaną regulacją, mienie Skarbu Państwa będące we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie przepisów ustawy kompetencyjnej oraz przepisów niniejszej ustawy z tym dniem staje się z mocy prawa mieniem właściwych jednostek samorządu terytorialnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Powołany przepis określa normatywne przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest nabycie przez jednostki samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości. Do przesłanek tych należą: (i) przysługiwanie Skarbowi Państwa prawa własności do nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. oraz (ii) pozostawanie nieruchomości we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie przepisów ustaw kompetencyjnych oraz przepisów powołanej ustawy z dnia 13 października 1998 r. Podkreślić przy tym należy, że przesłanki określone w art. 60 ust. 1 muszą być spełnione łącznie. Niespełnienie bowiem chociażby jednej z nich wyklucza możliwość nabycia własności nieruchomości przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie tego przepisu. Z powyższego wynika, iż jedną z przesłanek koniecznych aby można było w określonym stanie faktycznym zastosować normę art. 60 powołanej ustawy jest pozostawanie nieruchomości we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie przepisów ustaw kompetencyjnych oraz przepisów powołanej ustawy z dnia 13 października 1998 r. Na wstępie wskazać trzeba, iż ani art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. ani żaden inny przepis zawarty w rozdziale 4 tej ustawy zatytułowanym "Nabycie mienia" nie definiuje pojęcia "władanie". W wyroku z 4 grudnia 2002 r. III RN 206/01 Sąd Najwyższy dokonał wykładni pojęcia "władanie", o jakim mowa w art. 68 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r., która odnosi się również do art. 60 ust. 1 tej ustawy. Sąd Najwyższy przyjął, że publicznoprawny charakter regulacji dotyczącej mienia samorządu województwa - powiatu - wynikającej z ustaw ustrojowych skłania do przyjęcia odmiennego od wynikającego z Kodeksu cywilnego rozumienia pojęcia "mienie będące we władaniu" użytego w art. 68 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ... /a także art. 60 ust. 1 tej ustawy/. Jednocześnie jednak stwierdził, że nabycie ex lege prawa własności nieruchomości będącej we władaniu określonego w ustawie podmiotu mogło dotyczyć tylko takiego władztwa nad mieniem państwowym, które dawało władającemu możliwość samodzielnego korzystania z państwowej nieruchomości zgodnie z wymaganiami prawidłowej gospodarki, czyli takich form władztwa nad mieniem Skarbu Państwa, które zawierało w sobie wiele cech właściwych dla wykonywania władztwa przez właściciela. Przy czym, stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r., zarząd gruntami zajętymi pod drogi publiczne sprawują właściwe dyrekcje dróg publicznych. Zarząd ten powstał z mocy prawa. Zatem, grunty takie nie mogły pozostawać w zarządzie innych jednostek organizacyjnych. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 2a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa. Natomiast, drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Przepis art. 2a został dodany do powołanej ustawy na mocy art. 52 pkt 2 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 668 z późn. zm.), z dniem 1 stycznia 1999 r. Przepis art. 2a ustawy o drogach publicznych ma zasadnicze znaczenie dla określenia prawa własności nieruchomości, na których znajdują się drogi publiczne. Stanowi on expressis verbis, że drogi publiczne stanowią odpowiednio własność publiczną lub samorządową. Nieruchomość zajęta pod drogę publiczną może stanowić tylko własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Zatem, gdy w stanie faktycznym występuje droga (pas drogowy) formalny zarząd zostaje z mocy samego prawa zastąpiony przez zarząd faktyczny (faktyczne dysponowanie nieruchomością drogową). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd zaprezentowany w tym zakresie w wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1109/13 (orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z ustawą o drogach publicznych, do zarządcy drogi należy w szczególności utrzymanie nawierzchni, chodników, obiektów inżynierskich, innych urządzeń związanych z drogą, wykonywanie robót utrzymaniowych i interwencyjnych. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zarząd drogi sprawuje nieodpłatny trwały zarząd gruntami w pasie drogowym. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że w postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonych decyzji. Zgodnie z treścią przywołanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest także obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z analizy akt sprawy wynika, że postępowanie, w wyniku którego wydana została zaskarżona decyzja, zostało przeprowadzone z naruszeniem przywołanych powyżej przepisów postępowania administracyjnego. Wydając bowiem zaskarżoną decyzję organ nie wykazał aby w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka władania w rozumieniu art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Z treści decyzji wynika, iż organ skoncentrował się wyłącznie na zagadnieniu przeznaczenia spornej działki pod drogę oraz braku w niniejszej sprawie dokumentacji świadczącej o wyłączeniu spornej działki z części drogi [...]. Co do przesłanki władania, to w decyzji organu znalazło się jedynie lakoniczne stwierdzenie, iż "z dniem 1 stycznia 1999 r. Województwo [...] przejęło Zarząd Drogowy w [...], we władaniu którego znajdowała się nieruchomość oznaczona nr działki ewidencyjnej [...]o pow. 0,18 ha [...]." Powyższe stwierdzenie o władaniu Zarządu Drogowego w [...]sporną nieruchomością nie zostało jednak poparte żadnymi dowodami ani wyjaśnieniami organów. Jak zaś już wskazano powyżej, do zarządcy drogi należy w szczególności utrzymanie nawierzchni, chodników, obiektów inżynierskich, innych urządzeń związanych z drogą, wykonywanie robót utrzymaniowych i interwencyjnych. Organy nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie czy sporna nieruchomość pozostawała w faktycznym władaniu zarządcy drogi w dacie 1 stycznia 1999 r. W szczególności, nie zbadały czy w owym okresie na spornej działce podejmowane były przez zarządcę drogi jakiekolwiek prace lub czynności mające na celu jej utrzymanie w należytym stanie. W ocenie Sądu, nie można uznać aby zebrane przez organy dokumenty, to jest: zaświadczenie Burmistrza K. z dnia [...] listopada 2013 r. z miejscowego planu zagospodarowania dla spornej działki, zgodnie z którym na dzień 31 grudnia 1998 r. dla przedmiotowej działki przewidziano drogę, operat pomiaru wywłaszczeniowego nr [...] dotyczący m.in. wydzielenia parkingu, który powstał po sprostowaniu łuku drogi pomiędzy S. a B. w ciągu dawnej drogi nr [...]i znajdujące się w nim mapy, sprawozdanie techniczne i wykaz zmian gruntowych wraz z adnotacją wykonawcy robót z dnia [...] listopada 1977 r., część opisowa projektu technicznego planu zagospodarowania parkingu drogowego przy drodze [...]w km [...]k. Stypułowa dotycząca Umowy Nr [...]z dnia [...]-04-1977 r., decyzja Wojewódzkiego Zarządu Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w [...] z dnia [...] września 1977 r. o ustaleniu miejsca i warunków realizacji i zatwierdzenia planu realizacyjnego w sprawie parkingu przy drodze [...], wypis z rejestru gruntów dla działki nr [...] według stanu na [...] grudnia 1998 r. oraz protokół oględzin działki nr [...] z [...] kwietnia 2014 r. - dokumentowały władanie sporną działką przez Zarząd Dróg w [...] w dacie [...] stycznia 1999 r. w rozumieniu art. 60 powołanej ustawy. Zatem, okoliczność tę należy uznać za niedostatecznie wyjaśnioną przez organy orzekające. Co więcej, z zebranej dokumentacji wynika, iż sporna działka nie wchodzi w skład pasa drogowego. Zauważyć bowiem trzeba, iż w aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów dla działki nr [...]z dnia [...] lipca 2013 r. Z jego treści wynika, iż działka nr [...]została zaliczona do użytku gruntowego oznaczonego w ewidencji gruntów symbolem: Ti - inne tereny komunikacyjne. Zgodnie zaś z Załącznikiem Nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), do innych terenów komunikacyjnych zalicza się inne niż wymienione w lp. 17 i 18 (tj. użytki kopalne i drogi) grunty zajęte w celach komunikacyjnych, a w szczególności pod: 1) porty lotnicze oraz budowle i urządzenia służące komunikacji lotniczej; 2) urządzenia portowe, przystanie, budowle i urządzenia służące komunikacji wodnej; 3) budowle i urządzenia kolei linowych; 4) torowiska tramwajowe poza pasami ulic i dróg, a także obiekty i urządzenia związane z komunikacją miejską; 5) urządzone parkingi poza lasami państwowymi, dworce autobusowe; 6) wały ochronne wód przystosowane do ruchu kołowego. Stosownie zaś do lp. 18 ww. Załącznika Nr 6, do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty, które są pasami drogowymi dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260, 843 i 1446). Podsumowując, Sąd orzekający stanął na stanowisku, że w rozpatrywanej sprawie w ogóle nie został udokumentowany fakt władania w dacie1 stycznia 1999 r. sporną nieruchomością przez jednostkę wskazaną w art. 60 ustawy z 13 października 1998 r. Oznacza to brak należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego - naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa - przez organy obu instancji przed wydaniem rozstrzygnięć i brak właściwego udokumentowania istnienia wszystkich koniecznych ustawowo określonych przesłanek zastosowania art. 60 powołanej ustawy. Powoduje to, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, które to naruszenie ma bezpośrednie znaczenie dla prawidłowego przejścia prawa własności działki nr [...]. W tej sytuacji przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, biorąc pod uwagę ocenę i zalecenia Sądu zawarte w niniejszym wyroku, powinien zebrać dowody świadczące o wykonywaniu (i jego zakresie) władztwa przez jednostkę wskazaną w art. 60 powołanej ustawy w stosunku do działki nr [...]. Dopiero po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, na podstawie dokonanych ustaleń organ będzie mógł skonfrontować ustalony na dzień 1 stycznia 1999 r. stan faktyczny z treścią przywołanego wyżej art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. i ocenić możliwość jego zastosowania w niniejszej sprawie. Swoje zaś ustalenia i rozstrzygnięcie organ wyczerpująco umotywuje w uzasadnieniu wydanego orzeczenia, sporządzonego zgodnie z art. 107 § 3 kpa. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.