I SA/Wa 1040/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska Sędziowie sędzia WSA Daniela Kozłowska asesor WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant Marta Maciejkowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego 1. oddala skargę; 2. zasądza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat K. M. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w W. przy ulicy [...] lok. [...] tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. M., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] przyznającą J. M. pomoc w formie jednego bezpłatnego gorącego posiłku dziennie w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 2007 r. Z ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym wynika, że Prezydent W. decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] przyznał J. M. wnioskowaną pomoc w formie jednego gorącego posiłku dziennie, wskazując jednocześnie jako miejsce spożywania posiłków stołówkę "[...]." działającą przy [...] w W. przy ul. [...] . Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem J. M. wniósł odwołanie, w którym wyraził niezadowolenie z miejsca, w którym przyznane mu posiłki są podawane. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpatrując odwołanie stwierdziło, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż J. M. był zadowolony z jakości wydawanych mu posiłków, a jedynie ze względu na złe warunki sanitarne nie odpowiadało mu miejsce, w którym je spożywał. Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, pomoc ta jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc doraźna albo okresowa w postaci jednego gorącego posiłku dziennie przysługuje osobie, która własnym staraniem nie może go sobie zapewnić (art. 48 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej). Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji wyznaczając wnioskodawcom miejsca spożywania przyznanych posiłków nie może każdorazowo dostosowywać ich do indywidualnych wymagań wnioskodawców, ponieważ jest w tej kwestii związany umowami zawartymi z podmiotami wydającymi zamówione posiłki. Mając powyższe na uwadze, organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. M.. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jego stanowisko w sprawie wydawanych posiłków nie uległo zmianie. Zdaniem skarżącego Ośrodek Pomocy Społecznej W. kłamał od zawsze co do miejsca spożywania posiłków i nie sposób puścić w niepamięć gehenny klientów Ośrodka Pomocy Społecznej. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Kolegium wskazało, że z dniem [...] lutego 2007 r. została rozwiązana umowa z firmą "[...]." na wydawanie posiłków dla podopiecznych Ośrodka Pomocy Społecznej, o którym to fakcie Kolegium w dniu wydawania zaskarżonej decyzji nie wiedziało. O zmianie miejsca wydawanych posiłków skarżący został poinformowany przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji administracyjnej nie wykazała naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, które uzasadniałoby jej uwzględnienie. Postępowanie administracyjne w przedstawionej sprawie toczyło sie na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593, ze zm.). Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 tej ustawy pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Artykuł 48 ust. 4 tej ustawy stanowi, że pomoc doraźna albo okresowa w postaci jednego gorącego posiłku dziennie przysługuje osobie, która własnym staraniem nie może go sobie zapewnić. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji prawidłowo ustalił jej stan faktyczny i przyznał skarżącemu wnioskowaną pomoc w formie jednego gorącego posiłku. Pomoc doraźna albo okresowa w postaci jednego gorącego posiłku dziennie jest świadczeniem przyznawanym w ramach tzw. uznania administracyjnego. Okoliczność ta powoduje, że ustalając warunki udzielanej w tym trybie pomocy, organ kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 2 ust. 3 i ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, to znaczy dostosowuje rodzaj, formę i rozmiar świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnia potrzeby osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Z akt sprawy wynika, że Ośrodek Pomocy Społecznej [...] W. w dniu [...] grudnia 2004 r. zawarł z firmą "[...]" umowę nr [...] na przygotowywanie i wydawanie gorących obiadów klientom tego Ośrodka Pomocy Społecznej. Umowa została zawarta w wyniku zamówienia publicznego realizowanego w trybie przetargu nieograniczonego na podstawie art. 10 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. Nr 19, poz. 177, ze zm.). Umowa obowiązywała w dniu wydania przez organ I instancji decyzji przyznającej J. M. pomoc w formie jednego gorącego posiłku dziennie w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 2007 r. Z treści umowy wynika również, że miejscem wydawania posiłków jest stołówka zlokalizowana przy [...] w W. przy ul. [...]. Ośrodek Pomocy Społecznej [...] W. będąc dysponentem pieniędzy publicznych był więc związany umową zawartą w oparciu o przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych i nie mógłby w sposób dowolny i indywidualny ustalić skarżącemu innego miejsca spożywania posiłków niż to, które wynikało z przedmiotowej umowy. Podnoszone przez skarżącego zarzuty co do warunków, w jakich wydawane były posiłki, powinny być wzięte pod uwagę przez Ośrodek przy ocenie realizacji umowy, ale nie mają wpływu na kwestię prawidłowości decyzji przyznającej skarżącemu tego rodzaju pomoc. Sąd wziął również pod uwagę fakt, że jak wynika z analizy akt sprawy, już przed dniem wydania zaskarżonej decyzji Ośrodek Pomocy Społecznej [...] W. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. zmienił swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] stycznia 2007 r. i ustalił skarżącemu nowe miejsce spożywania przyznanych posiłków znajdujące się w W. przy ul. [...] w restauracji "[...]". Powyższe stało się jednak możliwe dopiero po rozwiązaniu z dniem [...] lutego 2007 r. zawartej z firmą "[...]" umowy na wydawanie posiłków dla podopiecznych Ośrodka Pomocy Społecznej. Oznacza to, że ostatecznie sprawa J. M. została rozpatrzona w całości zgodnie z wolą skarżącego. Wydając zaskarżoną decyzję organ nie naruszył przepisów prawa i nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Z wyżej wyjaśnionych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.