I SA/Wa 1046/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA - Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 2 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym skargi G. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania p o s t a n a w i a - odrzucić skargę W przedmiotowej sprawie w dniu [...] maja 2006 r. G. S. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo, w którym wniósł o uznanie jego skargi w zakresie w jakim została złożona w dniu [...] listopada 2005 r. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2005 r. nr [...] jako złożonej ponownie w dniu [...] maja 2006 r. Zaznaczyć jednak należy, że skarżący uprzednio wniósł już skargę na to postanowienie, które Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym postanowieniem z dnia 28 marca 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 2203/05 odrzucił z uwagi na nieuiszczenie wpisu w terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej powoływana jako ppsa) skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W dniu [...] maja 2006 r. - tj. dzień przekazania skargi do organu przez Sąd, skarżący wniósł zatem ponownie skargę na powołane postanowienie. Zestawiając datę doręczenia skarżącemu postanowienia tj. 24 października 2005 r. z datą wniesienia skargi, stosownie do treści art. 53 § 1 ppsa, należy stwierdzić, że skarga została wniesiona z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu. Przy czym Sąd nie miał podstaw do kwalifikowania pisma skarżącego z dnia [...] maja 2006 r. odmiennie od zawartego w nim jednoznacznego żądania tj. uznania skargi za wniesioną ponownie, dlatego też rozpoznał to pismo jako nową skargę. W tym stanie rzeczy na mocy art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ppsa, należało postanowić jak w sentencji.