I SA/Wa 1048/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.) Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Anna Falkiewicz-Kluj Protokolant sekretarz sądowy Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2019 r. sprawy ze skargi U. K. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] marca 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz U. K. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2019 r. nr [...] Minister Inwestycji i Rozwoju (dalej jako organ/minister) działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm, dalej jako "kpa") umorzył postępowanie z wniosku U.K. (dalej także jako skarżąca) w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] czerwca 2012 r. znak: [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że wznowienie postępowania jest instytucją prawa procesowego która stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, gdy postępowanie w którym ją wydano dotknięte było wadą kwalifikowaną – wymienioną w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b kpa. Jednocześnie organ podał, że możliwość wznowienia postępowania została ograniczona dwoma rodzajami terminów, które przewidziane są w art. 146 § 1 kpa i art. 148 kpa. Zgodnie z art. 148 § 1 kpa na wniesienie podania o wznowienie postępowania strona ma miesiąc licząc od dnia w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, zaś orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie wskazuje, że ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania. W ocenie organu w niniejszej sprawie nie ma możliwości ustalenia, czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione w terminie miesiąca od dnia w którym strona dowiedziała się o istnieniu przesłanki wznowienia, zaś profesjonalny pełnomocnik skarżącej nie był w stanie potwierdzić okoliczności, które wywodził w złożonym wniosku, nie można zatem przyjąć za udowodnione okoliczności które nie zostały przez stronę nawet uprawdopodobnione. Wobec powyższego organ uznał, że w przypadku gdy wydane zostało postanowienie o wszczęciu postępowania wznowieniowego a następnie ustalono, że termin przewidziany w art. 148 § 1 kpa nie został zachowany postępowanie takie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Skargę od powyższej decyzji złożyła skarżąca, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów sądowych według norm przepisanych. W skardze podniesiono, że organ nie ocenił materiału dowodowego i nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy, ograniczył się jedynie do przywołania wypowiedzi doktryny i orzecznictwa co do analizowanej okoliczności. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Postępowanie wznowieniowe w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z [...] maja 2012 r. złożył pełnomocnik skarżącej przy piśmie z [...] lipca 2017 r. wskazując, że o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia dowiedział się 21 lipca 2017 r. Pismem z [...] lipca 2018 r. organ wezwał skarżącą do złożenia w ciągu 7 dni oświadczenia wskazującego datę w jakiej dowiedziała się o okoliczności mogącej stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Przy piśmie z [...] lipca 2018 r. skarżąca złożyła oświadczenie, wskazując że o wskazanej okoliczności dowiedziała się pomiędzy 21 a 24 lipca 2017 r. Analiza materiału dowodowego jaki został zgromadzony w sprawie prowadzi do wniosku, że organ naruszył art 7, 77 § 1, art 80 i art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Organ trafnie wskazuje, że to strona musi wskazać w jakiej dacie dowiedziała się o okolicznościach mogących stanowić podstawę do wznowienia postępowania – ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przed upływem terminu określonego w art 148 § 1 kpa, jednakże nie oznacza to, że organ jest zwolniony z obowiązku prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia tej okoliczności oraz weryfikacji twierdzeń strony i przedstawionych przez nią dowodów oraz rzeczowego przedstawienia swojego stanowiska w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 2107/17, LEX nr 2476012). W niniejszej sprawie zarówno skarżąca jak i jej pełnomocnik złożyli oświadczenia w zakresie daty, w jakiej dowiedzieli się o okolicznościach mogących stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Jeżeli organ uznał przedłożone oświadczenia za niewystarczające bądź niewiarygodne, zobowiązany był przeprowadzić we własnym zakresie postępowanie wyjaśniające celem ustalenia czy termin został zachowany (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 1998 r. sygn. akt III SA 2802/97, LEX nr 34954). Tymczasem minister nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia tej okoliczności ani nie uzasadnił dlaczego odmówił wiarygodności złożonym oświadczeniom, poza stwierdzeniem że są one lakoniczne i nie czynią zadość obowiązkowi precyzyjnego określenia że termin został zachowany. Z akt sprawy wynika jednak, że organ wezwał skarżąca jedynie do wskazania daty - i zarządzenie to skarżąca wykonała w zakreślonym terminie. Ze skierowanego do skarżącej pisma nie wynika natomiast aby była ona zobowiązana do podania w jakich okolicznościach dowiedziała się o przesłance do wznowienia postępowania. Nie można jej zatem zarzucić, że nie wykazała okoliczności istotnych dla ustaleń procesowych co do zachowania terminu wznowienia postepowania – skoro organ jej do tego nie zobowiązał. Nie można zatem przyjąć, że w tej sprawie kwestia zachowania terminu z art 148 § 1 kpa została wyczerpująco wyjaśniona, a zatem umorzenie postępowania było przedwczesne. Organ winien precyzyjnie ustalić relacje zachodzące pomiędzy wiedzą skarżącej a wnioskiem jej pełnomocnika o wznowienie postępowania. Oczywiste jest bowiem, ze dowiedzenie się przez pełnomocnika o przesłance wznowieniowej nie może być utożsamiane z dowiedzeniem się o tej okoliczności przez stronę, gdyż to ona jest dysponentem postępowania. Okoliczności tych organ nie wyjaśnił. Skutkowało to uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ppsa. W niniejszej sprawie Sąd nie wskazuje przy tym kierunku rozpoznania sprawy, a więc treści merytorycznego rozstrzygnięcia organu, przesądza jedynie, iż organ przedwcześnie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 kpa. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien ustalić czy został zachowany termin z art 148 § 1 kpa, w razie potrzeby przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w tym zakresie i ewentualnie bądź wydać decyzję o umorzeniu postępowania w przypadku ustalenia że termin nie został zachowany bądź decyzję merytoryczną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 ppsa.