I SA/Wa 1051/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 20 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej X, Wspólnoty Mieszkaniowej Y, Wspólnoty Mieszkaniowej Z, Wspólnoty Mieszkaniowej Q, na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia odrzucić skargę. W dniu 23 maja 2006 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] o zawieszeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej Naczelnika [...] z dnia [...] stycznia 1975 r. Skarga została wniesiona przez radcę prawnego J. J. jako pełnomocnika Wspólnoty Mieszkaniowej X, Wspólnoty Mieszkaniowej Y, Wspólnoty Mieszkaniowej Z oraz Wspólnoty Mieszkaniowej Q. Na skargę nalepione zostały znaki opłaty sądowej o łącznej wartości 100 zł (2x50 zł). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 219 i art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Końcówki opłat zaokrągla się wzwyż do pełnych złotych. Pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Z treści przytoczonych przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika więc obowiązek prawidłowego wniesienia opłaty stałej gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy tego sądu. W wypadku zawodowych pełnomocników, takich jak adwokaci i radcy prawni, wykonanie tego obowiązku opatrzone jest rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania lub odrzucenia bez wezwania o uiszczenie takiej opłaty. Uchybienie obowiązkowi należytego opłacenia pisma podlegającego opłacie stałej przez adwokata lub radcę prawnego może polegać zarówno na niewniesieniu takiej opłaty lub wniesieniu jej w wysokości innej niż określona w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. Sygn. akt I SA/Wa 1051/06 2192) lub rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), jak i na opłaceniu jej w znakach opłaty sądowej. Przepis art. 219 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje bowiem takiej formy opłacania pism. W rozpatrywanej sprawie złożona przez pełnomocnika skarga podlegała wpisowi stałemu (art. 231 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), w wysokości 100 zł (§2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Pełnomocnik skarżących Wspólnot Mieszkaniowych, będący radcą prawnym, miał obowiązek opłacić gotówką - do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy tego sądu - skargę w tej wysokości i we właściwej formie bez wezwania. Za wypełnienie tego obowiązku nie może być uznane nalepienie na piśmie znaków opłaty sądowej o łącznej wartości 100 zł. Uiszczenie opłaty sądowej nie może nastąpić w innej formie niż przewidziana w art. 219 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ta kwestia została już wyjaśniona w orzecznictwie NSA (m.in. w postanowieniu z dnia 4 marca 2004 r. sygn. akt OSK 150/04, niepubl.) i w piśmiennictwie (J.P. Tamo: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, s. 292). Prawidłowość takiego stanowiska potwierdzona została wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. (sygn. akt SK 11/05, publ. Dz. U. Nr 45, poz. 322). W pkt 3 tego orzeczenia Trybunał stwierdził, że §5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.) jest niezgodny z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz z art. 2 Konstytucji. Mając na uwadze to, że skarga nie została należycie opłacona, Sąd, na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), postanowił jak w sentencji.