I SA/Wa 1052/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędzia WSA Tomasz Szmydt Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2015 r. sprawy ze skargi T. S. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 317/14 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych; 2. zasądza od Prezydenta W. na rzecz T. S. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 20 kwietnia 2015 r. T. S. wniósł skargę na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 317/14 wnosząc o wymierzenie grzywny na podstawie art. 154 § 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 317/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 21 listopada 2014 r. w przedmiocie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W., przy ul. [...] – w terminie pięciu miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Akta administracyjne wraz z odpisem prawomocnego wyroku zostały zwrócone w dniu 3 grudnia 2014 r. (data prezentaty wpływu do Prezydenta W.). Pismem z dnia 10 lutego 2015 r. (data wpływu pisma do organu) skarżący wezwał Prezydenta W. do wykonania powyższego wyroku. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie wskazując, że w toku prowadzonego postępowania zgromadzono dokumenty niezbędne do ustalenia, czy teren objęty roszczeniem spełnia przesłanki art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Ustalono również, iż w stosunku do gruntu przedmiotowej nieruchomości prowadzone jest postępowanie o przyznanie prawa użytkowania wieczystego w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Wskazano również, iż w związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] maja 2015r., nr [...] Prezydent W. zawiesił postępowanie z wniosku z dnia 21 listopada 2013 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływanej dalej jako: "p.p.s.a". Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, strona po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w tym przepisie, stosownie do § 6 art. 154 p.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 317/14 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku skarżącego w przedmiocie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W., przy ul. [...] w terminie pięciu miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Bezsporne jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu 3 grudnia 2014 r., a tym samym termin zakończenia postępowania wyznaczony ww. wyrokiem upłynął dnia 4 maja 2015 r. Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania organu przez skarżącą do wykonania tego wyroku, Prezydent W. nie rozstrzygnął sprawy objętej ww. wnioskiem. Skoro zatem Prezydent W. w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu z dnia 26 sierpnia 2014 r. sprawy nie załatwił - a wyrok ten zobowiązywał organ nie tylko do jej rozstrzygnięcia, ale także do dokonania tego w określonym terminie - to wniosek o wymierzenie grzywny jest niewątpliwie w pełni uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania. Zważywszy na fakt, że organ nie wykonał wyroku Sądu, w realiach niniejszej sprawy skład orzekający ocenił, iż wystarczająco represyjną jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 100 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Z tego względu Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o orzeczenie jej w maksymalnej przewidzianej prawem wysokości. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.