I SA/Wa 1054/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie : WSA Monika Nowicka Asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2007 r. sprawy ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania "P". SA Oddział [...] w W. od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2006 r., nr [...] stwierdzającej nabycie przez Gminę Miejską W. z mocy prawa własności nieruchomości położonej w W., oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie Ś. jako działka nr [...] [...], umorzyła postępowanie odwoławcze. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że organ ten uznał, iż wnoszący odwołanie P. SA nie ma przymiotu strony w postępowaniu komunalizacyjnym dotyczącym nieruchomości objętej decyzją w rozumieniu art. 28 kpa. Stronami takiego postępowania są Skarb Państwa oraz właściwa gmina. Jeżeli inny podmiot uważa, że jest stroną takiego postępowania to powinien wykazać, że przysługuje mu do tej nieruchomości tytułu prawnorzeczowy. Odwołujący się takiego tytułu nie przedstawił, twierdzi jedynie, że przysługuje mu zarząd nieruchomością. W ocenie organu odwoławczego nie można podzielić poglądu odwołującego, że przedmiotowa nieruchomość pozostawała w zarządzie dawnego przedsiębiorstwa P. którego następcą prawnym jest odwołujący. Powoływana przez odwołującego decyzja o aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością nie stanowi o tytule prawnym do nieruchomości. Twierdzenie, że P. przejęły sporną nieruchomość w zarząd i użytkowanie po kolejach niemieckich nie zostało poparte jakimikolwiek dowodami. Odwołujący powołuje się jedynie na kilka aktów normatywnych, z których w żaden sposób nie wynikało nabycie przez dawne przedsiębiorstwo państwowe P. zarządu tej nieruchomości. Zarząd nieruchomością nie mógł powstać na rzecz P. z mocy samego prawa. Akt normatywny musiałby bowiem wymieniać konkretnie oznaczone nieruchomości albo przynajmniej określać ich granice co nigdy nie miało miejsca. W skardze na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej P. S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania zarzucając naruszenie prawa materialnego tj: 1) art. 16 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. z 1989 r., Nr 26, poz. 138) poprzez jego niezastosowanie, 2) art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, iż sporna nieruchomość stanowi mienie Gminy Miejskiej W., w sytuacji gdy nie miał on zastosowania albowiem w rzeczywistości przedmiotowa nieruchomość stanowi mienie P., 3) art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych w związku z art. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe" w brzmieniu obowiązującym w dacie 27 maja 1990 r. poprzez jego pominięcie w wyniku przyjęcia, że skarżąca nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości w postaci prawa użytkowania lub zarządu. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna. Przedmiotem skargi jest decyzja Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej umarzająca postępowanie odwoławcze z odwołania skarżącej P. SA od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2006 r. stwierdzającej nabycie przez Gminę Miejską W. z mocy prawa własność opisanej w niej nieruchomości. Z uzasadnienia decyzji wynika, że powodem takiego rozstrzygnięcia było uznanie przez organ odwoławczy, że P S.A. nie posiada przymiotu strony w tym postępowaniu komunalizacyjnym w rozumieniu art. 28 kpa, gdyż nie wykazała by do komunalizowanego mienia przysługiwał jej w dniu 28 maja 1990 r. tytuł prawnorzeczowy. Sąd podziela stanowisko reprezentowane w zaskarżonej decyzji, że P. SA nie posiadała tytułu prawnego do przedmiotowego mienia w dniu 28 maja 1990 r., nie ma więc legitymacji do bycia stroną tego postępowania komunalizacyjnego. Nie jest więc uprawniona do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji. W tej sytuacji prawidłowo organ odwoławczy umorzył postępowanie odwoławcze. Jak wynika bowiem z dokumentacji sprawy postępowanie komunalizacyjne dotyczące nieruchomości położonej w W., oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębię Ś. jako działka nr [...] [...] prowadzone było na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), a więc w trybie przepisów regulujących przejście z mocy samego prawa z dniem wejścia w życie tej ustawy własności mienia ogólnonarodowego należącego do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej na rzecz właściwych gmin. Materiał dokumentacyjny sprawy wskazuje, że P. SA nie wylegitymowało się na dzień 27 maja 1990 r. tytułem prawnym do spornego gruntu. Sąd podziela stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w niniejszej sprawie dla P. SA prawnorzeczowy tytuł do przedmiotowej nieruchomości nie wynika ani z mających charakter ogólny aktów normatywnych dotyczących przedsiębiorstwa państwowego "P.", które powołuje skarżąca, ani ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w W. z dnia [...] sierpnia 1988 r. o ustaleniu dla P. wysokości opłaty rocznej z tytułu zarządu przedmiotową nieruchomością. Opłaty związane w prawem korzystania z gruntu stanowiącego w dacie ich wymierzenia własność Skarbu Państwa, w stanie prawnym regulującym tę kwestię, powinny być pochodną od ustalonego w sposób prawem przewidziany tytułu prawnego do gruntu. Natomiast samo ustalenie przedsiębiorstwu państwowemu opłat za korzystanie z gruntu państwowego nie stworzyło po stronie podmiotu zobowiązanego do ich ponoszenia automatycznie tytułu prawnego w postaci użytkowania czy zarządu. Zaskarżona decyzja jest więc zgodna z prawem. W związku z tym za niezasadne należy uznać zarzuty skargi sprowadzające się do twierdzenia, że organ naruszył powołane w skardze przepisy prawa materialnego poprzez uznanie, że skarżącej nie przysługuje prawo strony w przedmiotowym postępowaniu gdyż faktycznie, ze względów wyżej wskazanych, takiego prawa skarżąca nie ma. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji wyroku.