I SA/Wa 1055/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Aneta Żak po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. M., A. M., M. P. i J. R. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na sądowe wezwanie skierowane do M. M., A. M., M. P. i J. R. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w wysokości 200 zł od skargi tych osób na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP, w dniu [...] czerwca 2012 r. M. M. uiścił należy wpis od skargi, a następnie, wnioskiem z dnia [...] lipca 2012 r., wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu wniosku o prawo pomocy (PPF) wnioskodawca podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, a jedynymi składnikami jego majątku są dom o powierzchni użytkowej [...] m2 oraz działka budowana – [...] m2. Oświadczył ponadto, że utrzymuje się z emerytury w wysokości [...] zł, zaś jego żona osiąga dochody z emerytury w wysokości [...] zł oraz renty – [...] zł, co łącznie daje dochód w wysokości [...] zł. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że z uwagi na to, że za ujemne skutki (repatriacja) drugiej wojny światowej Polska otrzymała reperacje, należałoby rozważyć, czy nie stanowi to podstawy do zwolnienia repatriantów z wszelkich opłat związanych z wykonywaniem czynności cywilnoprawnych związanych z przesiedleniem ludności. Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje: W świetle art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), warunkiem przyznania osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest on stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Okoliczności przedstawione przez M. M. we wniosku o prawo pomocy nie dają podstaw do stwierdzenia, że poniesienie przez niego kosztów postępowania w sprawie której dotyczy ten wniosek spowoduje uszczerbek, o którym stanowi powołany powyżej przepis. Wysokość środków zasilających budżet domowy skarżącego przekracza minimalne wynagrodzenie za pracę i służy do utrzymania dwóch osób, co w sytuacji, gdy wnioskodawca nie wykazał np. konieczności aktualnego ponoszenia wydatków, które muszą być taktowane priorytetowo wobec wydatków związanych z prowadzonym procesem, pozwala przyjąć, że istnieje możliwość uwzględnienia kosztów tego procesu w budżecie domowym. Zważywszy, że skarżący posiada stałe źródło dochodów oraz majątek nieruchomy uprawnione jest stanowisko, że skarżący posiada zdolność do samodzielnego pokrycia kosztów wszczętego postępowania sądowoadministracyjnego, które z uwagi na uiszczenie wpisu od skargi sprowadzać się będą – w zależności od przebiegu sprawy - do kosztów ewentualnych zażaleń, wpisu od skargi kasacyjnej lub opłat kancelaryjnych, a wysokość tych opłat każdorazowo nie przekroczy 100 zł. Stwierdzenie, że poniesienie kosztów postępowania nie przekracza możliwości finansowych wnioskodawcy i nie sprowadzi na niego zagrożenia, o którym mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., uzasadnia odmowę uwzględnienia wniosku o zwolnienie strony od kosztów postępowania. Wynikający z art. 199 p.p.s.a. obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie nie dotyczy bowiem wyłącznie osób posiadających nadwyżkę środków finansowych. Obejmuje on wszystkie osoby posiadające jakiekolwiek dochody z których możliwe jest wygospodarowanie środków na pokrycie kosztów postępowania. Uwagi strony dotyczące zasadności rozważenia, czy otrzymane przez Polskę reparacje wojenne nie uzasadniają zwolnienia repatriantów z wszelkich opłat z czynności cywilnoprawnych związanych z przesiedleniem ludności potraktować należy zaś nie inaczej, niż w kategorii skierowanego do ustawodawcy postulatu de lege ferenda. W świetle obowiązujących przepisów stanowisko skarżącego nie stanowi uprawionej podstawy do uwzględnienia wniosku o prawo pomocy, a obowiązek ponoszenia kosztów sądowych w postępowaniu sądowoadminstracyjnym nie jest tożsamy z obowiązkiem ponoszenia opłat z tytułu dokonywanych czynności cywilnoprawnych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a, należało postanowić jak w sentencji.