I SA/Wa 1061/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z.L. o zwrot kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi Z.L. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: zasądzić od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżącego Z.L. kwotę 934,00 (dziewięćset trzydzieści cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 6 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1061/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę Z.L. uchylił decyzję zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] oraz zasądził na rzecz skarżącego od organu zwrot kosztów postępowania w kwocie 703 (siedemset trzy) złote. W wyniku rozpoznania zażalenia Z.L. od zawartego ww. wyroku postanowienia o zwrocie kosztów postępowania sądowego, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 lutego 2013 r. sygn. akt I OZ 55/13 uchylił pkt 3 ww. wyroku z dnia 6 listopada 2012 r. i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – powoływana dalej jako "p.p.s.a.", w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji skarżącemu przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 p.p.s.a.). Te odrębne przepisy, do których odsyła cytowany artykuł ujęte zostały m.in. w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stawki minimalne wynagrodzenia adwokatowi, w sprawach o przedmiocie takim jak w rozpoznanej przez sąd skardze, wynoszą 240 złotych. Stosownie zaś do § 3 art. 205 p.p.s.a. przysługujące stronie należności, o których mowa m.in. w § 2 tego artykułu, a więc także wydatki pełnomocnika z tytułu kosztów przejazdów do sądu, ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, ze zm.). Ta ustawa z kolei w art. 85 ust. 2 odsyła w odniesieniu do ustalania górnej granicy podlegających zwrotowi kosztów podróży świadka (tu pełnomocnika) do zasad obowiązujących przy obliczaniu należności przysługujących pracownikowi, zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Zasady te określa natomiast rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U. z 2013 r., poz. 167). W świetle § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, środek transportu właściwy do odbycia podróży krajowej lub zagranicznej, a także jego rodzaj i klasę określa pracodawca. Zwrot kosztów przejazdu obejmuje zaś udokumentowaną biletami lub fakturami cenę biletu środka transportu, wraz ze związanymi z nimi opłatami dodatkowymi, w tym miejscówkami, z uwzględnieniem posiadanej przez pracownika ulgi na dany środek transportu, bez względu na to, z jakiego tytułu ulga przysługuje (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Dodatkowo, zgodnie z § 3 ust. 3 i 4 przywoływanego rozporządzenia, na wniosek pracownika pracodawca może wyrazić zgodę na przejazd w podróży krajowej lub podróży zagranicznej samochodem osobowym, motocyklem lub motorowerem niebędącym własnością pracodawcy, a w takich przypadku pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa niż określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, ze zm.). Dla samochodu osobowego o pojemności skokowej silnika do 900 cm3 wynosi ona 0,5214 zł, w przypadku zaś pojemności skokowej powyżej 900 cm3 - 0,8358 zł (por. § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy - Dz. U. Nr 27, poz. 271, ze zm.). W niniejszej sprawie skarżący był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika adwokata K.N., który swój udział w postępowaniu zgłosił po wniesieniu przez stronę skargi. Pełnomocnik ten pismem z dnia 6 listopada 2012 r. złożonym w toku rozprawy, wniósł o zwrot kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego. Przedstawił on przy tym szczegółowe wyliczenie żądanej kwoty, która obejmować miała kwoty: 14.400 zł - tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, 603 zł - tytułem zwrotu kosztów dojazdu do sądu prywatnym samochodem (przy zastosowania stawki 0,8358 złotych za km.), 200 zł- tytułem zwrotu wpisu od skargi raz 17 zł – tytułem uiszczonej opłaty skarbowej. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie, wobec podjęcia rozstrzygnięcia uchylającego zaskarżoną decyzję stronie skarżącej, zgodnie z przywołanym na wstępie art. 200 p.p.s.a. przysługiwał skarżącemu od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, a więc zarówno opłaty sądowych jak też poniesionych wydatków. Uwzględniając zatem wyżej przywołane regulacje prawne jak też dane wskazane we wniosku z 6 listopada 2012 r. uznać należy, że w realiach niniejszej sprawy stanowią je: wydatki związane z dojazdem pełnomocnika skarżącego do sądu z miejsca siedziby jego Kancelarii (Gdańska) oraz powrotu (377,00 zł), wynagrodzeniem tego pełnomocnika (240 zł) oraz wniesionej opłaty skarbowej (17 złotych), a ponadto opłaty sądowe obejmujące wpis od skargi (200,00 zł) oraz wpis od zażalenia (100,00 zł). Wyjaśnić przy tym należy, że kwotę kosztów dojazdu pełnomocnika prywatnym środkiem transportu skalkulowano przy zastosowaniu stawki określonej w § 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r., przewidzianej dla pojazdów o pojemności skokowej silnika do 900 cm3 , a to wobec braku wskazania przez pełnomocnik w dacie składania wniosku o zwrot kosztów postępowania marki pojazdu, którym odbywał on podróż. Koszty zastępstwa procesowego wyliczono natomiast na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., a więc wg stawki minimalnej - 240 zł. W ocenie Sądu, zważywszy na ograniczone czynności jakie w tym postępowaniu pełnomocnik podejmował (sporządzenie jednego pisma procesowego podtrzymującego skargę, złożenie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania oraz zażalenia na wydane w tym przedmiocie postanowienie, reprezentowanie strony na rozprawie), brak jest wystarczająco uzasadnionych podstaw do podwyższania w tym zakresie zasądzonych kosztów, na zasadach określonych w § 2 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych i art. 205 § 3 p.p.s.a, a także §18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.