I SA/Wa 1062/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska (spr.), Protokolant referent Krzysztof Włoczkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2024 r. sprawy ze skargi Polskich Kolei Państwowych S.A. w W. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 14 lutego 2024 r. nr DO-II.7610.82.2023.AK w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 17 maja 2007 r. nr WRR.IV.7720-147/06; 2. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz Polskich Kolei Państwowych S.A. w W. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z 14 lutego 2024r., Minister Rozwoju i Technologii, powoływany dalej jako: "Minister", "organ" po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 17 maja 2007r., znak:WRR.IV.7720-147/06 stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 27 października 2000r. przez przedsiębiorstwo państwowe Polskie Koleje Państwowe z siedzibą w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w obrębie [...], stanowiącego działkę nr [...] o pow. 0,6134 ha, uregulowaną w księdze wieczystej nr [...], stwierdził, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i § 2, art. 157 § 1 oraz 158 § 1 i § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r., - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", że ww. decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 17 maja 2007r. została wydana z naruszeniem prawa. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco : Wojewoda Kujawsko-Pomorski, działając na podstawie art. 34 i 35 ustawy z 8 września 2000r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. z 2000 r. Nr 84, poz. 948 ze zm.),powoływanej dalej jako: "ustawa z 8 września 2000 r." stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. przez przedsiębiorstwo państwowe "Polskie Koleje Państwowe" prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w obrębie [...], stanowiącego działkę nr [...] o pow. 0,6134 ha, uregulowaną w księdze wieczystej nr [...]. Pismem z 18 kwietnia 2023 r. Prezydent Miasta [...] wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 17 maja 2007r. W uzasadnieniu Prezydent podniósł, że na dzień 5 grudnia 1990r. prawo zarządu przedmiotową nieruchomością nie przysługiwało PKP. Rozpoznając sprawę Minister Rozwoju i Technologii wskazał, że stosownie do treści art. 34 ust. 1 ustawy z 8 września 2000 r. grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu PKP, co do których PKP nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy, z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego PKP. Zgodnie z art. 34 ust. 3 budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na gruntach, o których mowa w ust. 1, stają się z mocy prawa, nieodpłatnie, własnością PKP. Natomiast zgodnie z art. 34 ust. 4 nabycie praw, o których mowa w ust. 1 i ust. 3, nie może naruszać praw osób trzecich. Organ zaznaczył, że brak którejkolwiek z wymienionych powyżej przesłanek oznacza, że uwłaszczenie nie może nastąpić. Jak wynika z akt sprawy Wojewoda Kujawsko-Pomorski ustalił, że przedmiotowy grunt stanowił w dniu 5 grudnia 1990 r. własność Skarbu Państwa. Powyższych ustaleń organ wojewódzki dokonał opierając się na treści księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] m.in. dla przedmiotowej działki nr [...]. W dziale II ww. księgi wieczystej jako właściciela gruntu ujawniono Skarb Państwa, na podstawie art. 9 ustawy z 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz. U. Nr 17, poz. 71), decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] - Wydział Rolnictwa i Leśnictwa z 27 października 1961 r. w przedmiocie przejęcia nieruchomości na własność Państwa oraz protokołu zdawczo-odbiorczego z 1 września 1967 r. Minister wskazał, że ostateczną decyzją z 29 czerwca 2022r., znak WSPN.I.7532.139.2017.JZ Wojewoda Kujawsko-Pomorski, działając na podstawie art. 18 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 1990 r. Nr 32, poz. 191 ze zm.) stwierdził nieodpłatne nabycie z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez Gminę Miasto [...] prawa własności nieruchomości, położonej w jednostce ewidencyjnej [...] - M, w obrębie ewidencyjnym [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,6134 ha. Powyższą okoliczność potwierdza treść obecnie prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] dla przedmiotowej nieruchomości księgi wieczystej nr [...], w której w dziale drugim jako właściciel działki nr [...] ujawniona została Gmina Miasto [...], na podstawie ww. decyzji komunalizacyjnej z 29 czerwca 2022r. Minister podkreślił, że uwłaszczenie dokonywane w trybie art. 34 ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" nie może odnosić się do mienia podlegającego komunalizacji z mocy prawa, tj. na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z 10 maja 1990 r. Mienie to stało się własnością gmin w dacie 27 maja 1990 r. Wydanie deklaratoryjnej decyzji komunalizacyjnej w okresie późniejszym pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem decyzja taka potwierdza stan prawny, jaki zaistniał w dniu 27 maja 1990 r. Minister zaznaczył, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntował się pogląd, iż podstawową przesłanką wynikającą z art. 34 ustawy komercjalizacyjnej jest to, aby nieruchomość, która w dniu 5 grudnia 1990 r. znajdowała się w posiadaniu PKP stanowiła własność Skarbu Państwa, tylko bowiem pod tym warunkiem mogła z mocy prawa stać się z dniem wejścia w życie ustawy przedmiotem prawa wieczystego użytkowania PKP. Zatem, aby PKP mogła uzyskać prawo wieczystego użytkowania grunt musi stanowić własność Skarbu Państwa. Minister stwierdził zatem, że decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 17 maja 2007r. zawiera wadę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, gdyż rażąco narusza prawo, tj. art. 34 ust. 1 ustawy z 8 września 2000 r. z uwagi na brak własności Skarbu Państwa w stosunku do przedmiotowej nieruchomości zarówno według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r., jak i na dzień 27 października 2000 r. Minister wskazał, że w aktach sprawy znajduje się uwierzytelniona za zgodność z oryginałem kopia zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 17 maja 2007r. z której wynika, iż przedmiotową decyzję doręczono spółce Polskie Koleje Państwowe S.A. w dniu 23 maja 2007 r. Ponadto, na ww. decyzji z 17 maja 2007 r. znajduje się adnotacja z której wynika, iż decyzja ta stała się ostateczna w dniu 8 czerwca 2007r. Z tego względu, Minister uznał, że nie jest możliwe stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji na podstawie art. 156 § 1 Kpa z uwagi na upływ 10 - letniego terminu, o którym mowa w art. 156 § 2 Kpa. Skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z 14 lutego 2024 r. wniosły Polskie Koleje Państwowe S.A. w [...] Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie przepisów prawa procesowego w postaci przepisu : 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do wadliwego ustalenia, iż poddana kontroli legalności decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 17 maja 2007r., naruszała prawo w stopniu uzasadniającym usunięcie jej z obrotu prawnego, pomimo tego, że nie jest rażącym naruszeniem prawa zastosowanie przepisu, w tym art. 34 i 35 ustawy o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (dalej: "ustawa o komercjalizacji PKP"), których wykładnia prowadzi do odmiennych rezultatów, a tym samym, o rażącym naruszeniu prawa nie można mówić w przypadku wybrania jednej z rozbieżnych wykładni przepisu o niejednoznacznej treści, nawet jeśli później wykładnia ta uznana zostanie za nieprawidłową; 2) art. 7, art. 75 § 1, ar. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie przez organ dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prowadzące do wadliwego uznania, że przedmiotowa decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego została wydana z naruszeniem prawa, czym pominięto aktualne na dzień wydawania decyzji uwłaszczeniowej orzecznictwo sądów administracyjnych. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Ponadto, wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwinęła zarzuty skargi i podała argumentację na ich poparcie. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Technologii podtrzymał swoje stanowisko wyrażanie w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Na wstępie wyjaśnić należy, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935) dalej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 17 maja 2007r. zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przede wszystkim wskazać należy, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją Ministra Rozwoju i Technologii toczyło się w trybie nadzwyczajnym – stwierdzenia nieważności decyzji regulowanym przepisami art. 156 § 1 i n. k.p.a. Jak przyjmuje się w orzecznictwie stwierdzenie nieważności stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, przez to nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy od strony faktycznej. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności nie mogą być także korygowane nieprawidłowości w zakresie postępowania dowodowego. Przedmiotem postępowania nieważnościowego jest wyłącznie kontrola samej decyzji administracyjnej przeprowadzana pod kątem wystąpienia którejś z kwalifikowanych wad prawnych wymienionych w formie zamkniętego wyliczenia w art. 156 § 1 k.p.a. W przypadku zaistnienia którejkolwiek z wymienionych we wskazanym przepisie okoliczności, organ obowiązany jest wydać decyzję, której skutkiem jest wyeliminowanie wadliwego aktu z mocną wsteczną. Kontroli w trybie stwierdzenia nieważności przed Ministrem podlegała decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 17 maja 2007r. o nabyciu przez PKP S.A. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w obrębie [...], stanowiącego działkę nr [...] o pow. 0,6134 ha, uregulowaną w księdze wieczystej nr [...]. Materialnoprawną podstawę tego rozstrzygnięcia Wojewody stanowił art. 34 ustawy z 8 września 2000r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe"(Dz.U. z 2000 r., nr 84 poz. 948 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa o komercjalizacji", w myśl którego grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu PKP, co do których PKP nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy, z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego PKP. Nabycie praw, o których mowa w ust. 1, nie może naruszać praw osób trzecich (art. 34 ust. 4 powołanej ustawy). Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika zatem, że następującym z mocy prawa uwłaszczeniem objęte mogły być jedynie te grunty, które na dzień 5 grudnia 1990 r., pozostawały w posiadaniu Polskich Kolei Państwowych i o ile stanowiły własność Skarbu Państwa. Tylko bowiem pod tym warunkiem mogły one z mocy prawa stać się z dniem wejścia w życie ustawy (27 października 2000 r.) przedmiotem prawa wieczystego użytkowania PKP. Kluczowe zatem dla oceny legalności decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego było ustalenie, czy istotnie grunt którym uwłaszczono przedsiębiorstwo państwowe Polskie Koleje Państwowe, w prawnie mającej znaczenie dacie stanowił własność Skarbu Państwa. Dokonując oceny decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego Minister uznał, że decyzja komercjalizacyjna została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zauważyć jednak należy, że Wojewoda Kujawsko-Pomorski wydający decyzję z 17 maja 2007r. posługiwał się aktualną na dzień wydania tej decyzji treścią księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...], gdzie w dziale II jako właściciel nieruchomości wpisany był Skarb Państwa na podstawie art. 9 ustawy z 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz. U. Nr 17, poz. 71), decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] - Wydział Rolnictwa i Leśnictwa z 27 października 1961 r. w przedmiocie przejęcia nieruchomości na własność Państwa oraz protokołu zdawczo-odbiorczego z 1 września 1967 r. Podkreślić należy, że rażące naruszenie prawa jest jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu tego przepisu decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, tj. gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Zgodzić się należy z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, że nie każde naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. Restrykcyjność sankcji nieważności powoduje, że powinna mieć ona zastosowanie tylko w wypadkach ściśle wskazanych przez ustawodawcę i tylko z powodu kardynalnego naruszenia przepisów. Szeroka wykładnia pojęcia rażącego naruszenia prawa prowadziłaby do zatarcia różnicy pomiędzy trybem instancyjnej kontroli decyzji, a trybami nadzwyczajnymi (tak m.in. WSA w Warszawie w wyroku z 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2639/23). Wskazać należy, że przesłanka nieważnościowa wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. materializuje się wówczas, gdy w chwili wydania danego aktu dochodzi do uchybienia, obowiązującego przepisu, które ma charakter kwalifikowany. Tylko wtedy mamy do czynienia z sytuacją "wydania" decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Nie może zaś zostać uznana za wydaną z naruszeniem prawa i to w stopniu rażącym decyzja, która w dacie jej wydawania była rozstrzygnięciem prawidłowym, a dopiero na skutek okoliczności, które ujawniły się później, zmiany stanu prawnego, czy zmiany sposobu interpretacji danego przepisu okazała się być wadliwa. W rozpoznawanej sprawie Minister prawidłowo ustalił, że decyzją Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 17 maja 2007r. wydaną na podstawie art. 35 w zw. z art. 34 ustawy z 8 września 2000 r. stwierdzono nabycie przez PKP S.A. z dniem 27 października 2000 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego działkę nr [...] o pow. 0,6134 ha, w obrębie [...]. Decyzja ta została wydana na podstawie ustalenia przez organ, że powyższa nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa. Należało więc uznać, że w dacie wydawania decyzji komercjalizacyjnej spełnione były wszystkie przesłanki wynikające z art. 34 ustawy z 8 września 2000 r., warunkujące wydanie decyzji uwłaszczeniowej względem PKP S.A. Stan ten uległ zmianie dopiero z chwilą wydania przez Wojewodę Kujawsko-Pomorskiego decyzji z 29 czerwca 2022 r., znak:WSPN.I.7532.139.2017.JZ którą stwierdzono, że Gmina Miasto [...] z dniem 27 maja 1990 r., nabyła własność nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,6134 ha, arkusz mapy [...]. Zaznaczyć należy, że decyzja komunalizacyjna wydawana w oparciu o art. 5 ust 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych ma wyłącznie charakter deklaratoryjny, czyli potwierdza fakt przejścia danego mienia ogólnonarodowego (państwowego) na własność jednostki samorządu terytorialnego, który nastąpił z mocy samego prawa z dniem 27 maja 1990 r. Tym niemniej w dacie wydawania decyzji komercjalizacyjnej z 17 maja 2007 r. Wojewoda Kujawsko-Pomorski nie miał wiedzy o tym, że taki fakt miał miejsce. Jak podkreśla się w judykaturze przed wydaniem prawomocnej decyzji komunalizacyjnej gmina nie może skutecznie powoływać się na nabycie mienia, argumentując, że nastąpiło to z mocy prawa. Dopiero wydana decyzja otwiera gminie, jako właścicielowi, drogę do swobodnego dysponowania mieniem i składania w odniesieniu do niego oświadczeń woli na zewnątrz (zob. NSA w wyroku z 13 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 3116/18). W ocenie Sądu, trudno jest skutecznie zarzucić Wojewodzie, że wydając decyzję komercjalizacyjną na podstawie art. 34 i art. 35 ustawy z 8 września 2000 r. w dniu 17 maja 2007 r. dopuścił się rażącego naruszenia prawa. W dacie wydawania tej decyzji spełnione były przesłanki uwłaszczenia PKP S.A. przewidziane wspomnianymi przepisami. W zakresie ustalenia przesłanki odnoszącej się do własności nieruchomości podlegającej komercjalizacji, która miałaby stanowić własność Skarbu Państwa, Wojewoda działał pozostając w uzasadnionym zaufaniu do treści księgi wieczystej KW nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...], dla przedmiotowej nieruchomości. Podkreślić trzeba, że wpis do księgi wieczystej, zgodnie z art. 6268 § 6 k.p.c. jest orzeczeniem, którego organ administracji nie może podważać ani modyfikować. Zatem dopuszczenie badania w postępowaniu administracyjnym i w konsekwencji możliwość odmiennej oceny jednej z przesłanek komercjalizacji tj. przysługiwania Skarbowi Państwa prawa własności oznaczałoby wkraczanie władzy administracyjnej w sferę poddaną władzy sądowniczej. Z tych wszystkich względów, błędna była ocena Ministra, że decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 17 maja 2007r. o nabyciu przez PKP z dniem 27 października 2000r. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w obrębie [...], stanowiącego działkę oznaczoną numerem [...] o powierzchni 0,6134 ha została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a tylko z uwagi na upływ czasu, a więc zaistnienie jednej z przesłanek przewidzianych w art. 156 § 2 k.p.a., nie jest możliwe stwierdzenie jej nieważności. Sąd dostrzega natomiast, że wydanie przez Wojewodę Kujawsko-Pomorskiego decyzji z 29 czerwca 2022 r., w zasadniczy sposób zmienia okoliczności stanu faktycznego sprawy, które mają wpływ na wydanie orzeczenia komercjalizacyjnego, gdyż skutkuje stwierdzeniem, że grunt który został skomercjalizowany w dacie prawnie relewantnej, tj. w dniu 5 grudnia 1990 r. nie stanowił własności Skarbu Państwa. Już z dniem 27 maja 1990 r. przeszedł na własność Gminy Miasto [...] i w ocenie Sądu nie budzi to żadnych wątpliwości. Tym niemniej zdarzenia tego nie sposób jest rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Podsumowując Sąd uznał za zasadny podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez Ministra art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 17 maja 2007r., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji. Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie miał na względzie ocenę prawną sformułowaną w niniejszym wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku mając na względzie art. 200 p.p.s.a., w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1964) i zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 680 zł. Na koszty te składa się wpis od skargi oraz koszty zastępstwa procesowego.