I SA/Wa 1066/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. i P. S. na uchwałę Zarządu [...] W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do zawarcia umowy najmu lokalu postanawia: odrzucić skargę. Sygn. akt I SA/Wa 1066/09 P O S T A N O W I E N I E Dnia 15 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. S. i P. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów postępowania i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi L. S. i P. S. na uchwałę Zarządu [...] W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do zawarcia umowy najmu lokalu postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. P O S T A N O W I E N I E Dnia 15 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. i P. S. na uchwałę Zarządu [...] W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do zawarcia umowy najmu lokalu postanawia: odrzucić skargę. Sygn. akt I SA/Wa 1066/09 Uzasadnienie L. S. i P. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Zarządu [...] W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w sprawie skierowania do zawarcia umowy najmu lokalu nr [...] przy ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, gdyż nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W ocenie Sądu niniejsza sprawa, w związku z którą wniesiono skargę na uchwałę Zarządu [...] W. w sprawie skierowania L. i P. S. do zawarcia umowy najmu lokalu, nie mieści się we wskazanym wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego, o których mowa w art. 3 § 2 powołanej ustawy. Brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Obowiązujący stan prawny nie upoważnia do zakwalifikowania przedmiotowej skargi do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 powołanej ustawy. Z treści tego przepisu wynika, że wymienione akty i czynności muszą mieć charakter publicznoprawny. Pełnomocnik Miasta W. słusznie podniósł w odpowiedzi na niniejszą skargę, iż żądanie zawarte w skardze nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego, bowiem przedmiotowa skarga na uchwałę Zarządu [...] W. o skierowaniu do zawarcia umowy najmu lokalu jest czynnością cywilnoprawną i skierowanie to warunkuje zawarcie umowy najmu w zakresie stosunków cywilnoprawnych. Wybór osoby, z którą zawarta będzie umowa najmu lokalu mieszkalnego musi nastąpić przed zawarciem takiej umowy cywilnoprawnej i ma znamiona oświadczenia woli właściwego organu samorządu gminnego, na podstawie którego indywidualnie oznaczonemu podmiotowi przyznaje się lub odmawia przyznania prawa do skorzystania z lokalu mieszkalnego z tzw. mieszkaniowego zasobu gminy. Zatem skoro zawarcie umowy najmu lokalu przez gminę jest czynnością cywilnoprawną i nie należy do kognicji sądów administracyjnych, to wybór osoby, do której kieruje się oświadczenie woli o jej zawarciu, jako wyraz autonomii woli stron stosunków prawa cywilnego, należy również do sfery stosunków cywilnoprawnych. Wobec tego sprawy dotyczące najmu lokali mieszkalnych lub zamiany takich lokali, nie podlegają władczej kompetencji organów administracji publicznej. Stwierdzić zatem należy, że skoro zaskarżona uchwała Zarządu [...] W. dotycząca skierowania do zawarcia umowy najmu lokalu nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej i nie podlega jurysdykcji sądowoadministracyjnej, to nie może być przedmiotem oceny przez sąd administracyjny. Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Sygn. akt I SA/Wa 1066/09 P O S T A N O W I E N I E Dnia 15 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. S. i P. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów postępowania i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi L. S. i P. S. na uchwałę Zarządu [...] W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do zawarcia umowy najmu lokalu postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Sygn. akt I SA/Wa 1066/09 Uzasadnienie L. S. i P. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Zarządu [...] W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w sprawie skierowania do zawarcia umowy najmu lokalu nr [...] przy ul. [...]. W skardze zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów postępowania i ustanowienie radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do regulacji zawartej w art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie z art. 247 powołanej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi w sytuacjach, gdy przepisy obowiązującego prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 lipca 2009 r. odrzucił skargę L. S. i P. S. jako niedopuszczalną, bowiem nie mieściła się w katalogu aktów i czynności podlegających jurysdykcji sądu administracyjnego, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oczywista niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego oznacza oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy, co z kolei powoduje, że skarżącym nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. OZ 377/04). Z powyższych względów, na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.