I SA/Wa 1066/10

Referendarz Sądowy Dariusz Pirogowicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A.Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego postanawia przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w W. A. Z. wnioskiem z dnia 29 listopada 2010 r. uzupełnionym wnioskiem z dnia 28 grudnia 2010 r. wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata oraz zwolnienie z kosztów sadowych, wskazując na zamiar wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1066/10 oddalającego jej skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dokumentów sprawy wynika, że A. Z. jest osobą schorowaną, samotnie wychowującą małoletnią córkę. Z uwagi na konflikt z mężem zmuszona była wraz z córką do opuszczenia swojego domu i zamieszkania u matki, która sama utrzymując się z niskiej renty musi się zadłużać by wspomóc skarżącą i jej córkę. Skarżąca korzysta ze świadczeń opieki społecznej udzielanych jej w postaci produktów żywnościowych. Mąż wnioskodawczyni, mimo zasądzonych na rzecz córki alimentów nie łoży na jej utrzymanie. Zgodnie z oświadczeniem, wnioskodawczyni nie posiada środków pieniężnych, ani przedmiotów wartościowych, nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem lub radcą prawnym. W tym stanie rzeczy stwierdzono co następuje. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Stosowanie zaś do art. 245 § 1 - 3 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2). Mając na uwadze ustalony stan faktyczny co do sytuacji materialnej oraz rodzinnej wnioskodawczyni jak również mając na względzie ustawowy wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokat lub radcę prawnego, stwierdzić należy, że skarżąca znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej ją do przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Nie ulega wątpliwości, że brak stałych dochodów, choroba skarżącej oraz jej wyjątkowo trudna sytuacja rodzinna spowodowana konfliktem małżeńskim wskazują jednoznacznie na to, że nie jest ona w stanie obecnie samodzielnie ponieść kosztów ustanowienia w sprawie adwokata z wyboru bez ryzyka uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i córki. Oznacza to, że spełniona została, określona w art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, przesłanka przyznania skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Jednocześnie wskazać należy, że podejmując niniejsze rozstrzygnięcie nie orzekano w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, bowiem skarżąca zwolniona jest z obowiązku ich uiszczania z mocy ustawy. Zwolnienie to wynika z przepisu art. 239 pkt 1 lit. a) powołanej wyżej ustawy, w myśl którego strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.