I SA/Wa 1066/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Szmydt Sędzia WSA Bożena Marciniak Protokolant referent stażysta Andżelika Abramowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2016 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa, po rozpatrzeniu wniosku W. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r. W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Wojewoda Podkarpacki, działając na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] stwierdził, że Powiat [...] nabył z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawo własności części nieruchomości położonej w O., gmina R., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, zajętej pod drogę publiczną powiatową nr [...] relacji [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważnosci ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r., wystąpił W. S. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. Po rozpoznaniu wniosku W. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r. Minister stwierdził, iż kwestionowana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. nie zawiera wady kwalifikowanej, stanowiącej przesłankę do stwierdzenia jej nieważności. W szczególności zarzucana przez skarżącego kwestia, iż akta sprawy nie mogą potwierdzać, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa działka pozostawała we władaniu publicznoprawnymi i była zajęta pod drogę, nie może być oceniona jako spełniająca przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Zgodnie bowiem z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, a ponadto materiał dowodowy zgromadzony przez Wojewodę Podkarpackiego wskazuje na łączne spełnienie wszystkich przesłanek warunkujących zastosowanie w sprawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Z wykazu zmian gruntowych przyjętego do zasobu w dniu 9 lutego 2010 r. pod nr [...] wynika, iż działka nr [...] powstała w wyniku podziału działki nr [...] na działki nr [...] i nr [...]. Z materiału dokumentacyjnego sprawy, a w szczególności z wypisu z rejestru gruntów wg stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. (sporządzonego w dniu 16 listopada 2011 r. przez G. N.), wynika, iż właścicielem działki nr [...], z której wydzielono działkę nr [...] był T. O. Z kolei z odpisu księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla działki nr [...], właścicielem przedmiotowej nieruchomości w dniu [...] września 2011 r. był M. S. Natomiast z treści znajdujących się w aktach niniejszej sprawy sporządzonej w formie aktu notarialnego umowy o dział spadku z dnia [...] marca 2014 r. [...] oraz aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] lutego 2014 r. [...] wynika, że spadek po zmarłym w dniu [...] maja 2013 r. M. S. nabyli żona M. S. i syn W. S. Tym samym prawidłowo Wojewoda [...] stwierdził, iż przedmiotowy grunt w rzeczonej dacie (tj. w dniu 31 grudnia 1998 r.) nie stanowił własności Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego. W toku postępowania administracyjnego ustalono również, iż przedmiotowy grunt (tj. działka nr [...]) w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęty był pod pas drogi publicznej, co znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym. Na podstawie rozporządzenia Ministra Komunikacji z 4 lipca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach białostockim, bielskim, ciechanowskim, częstochowskim, katowickim, kieleckim, krośnieńskim, łomżyńskim, nowosądeckim, ostrołęckim, pilskim, piotrkowskim, poznańskim, przemyskim, siedleckim, sieradzkim, suwalskim, rzeszowskim, tarnowskim i zielonogórskim. (Dz. U. Nr 30, poz. 151) droga nr [...] relacji "[...] " (poprzednio nr [...]) została zaliczona do dróg wojewódzkich zamiejskich. Droga ta nie została wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. Nr 160, poz. 1071), a więc zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. stała się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogą powiatową. Natomiast zajętość przedmiotowej działki pod ww. drogę publiczną potwierdza pismo Stanisława [...] o - Przewodniczącego Zarządu Powiatu w R. z dnia 30 września 2011 r. znak [...], z którego wynika, że m.in. działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta była pod pas drogowy, częściowo stanowiła pobocza, rów i asfalt, a także wchodziła "w skład drogi publicznej, asfaltowej relacji: [...] ". W dalszej części uzasadnienia Minister Infrastruktury i Budownictwa przeanalizował pozostały materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i wskazał, że z analizy wyrysu z mapy ewidencyjnej gruntów w skali [...] obrazującego położenie działki nr [...] według stanu na dzień 1987 r. oraz na mapy do celów prawnych opracowaną w skali 1:2880 przez geodetę uprawnionego W. M., przyjętą do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] lutego 2010 r. pod nr [...] wynika, że przebieg pasa drogowego drogi publicznej nr [...] relacji "[...] " nie uległ zmianie. Natomiast wydruk ze zdjęcia satelitarnego (geoportal krajowy) wskazuje, że działka nr [...], powstała w wyniku podziału działki nr [...] w 2009 r., zajęta jest dalej pod elementy pasa drogowego - fragment jezdni, pobocze, rów przydrożny i pas zieleni. Wojewoda [...] dysponował również wykazem stanu drogi nr [...] , sporządzonym w 1987 r. i uaktualnianym aż do 2005 r., z którego wynika, iż szerokość jezdni i korony ówczesnej drogi wojewódzkiej [...] relacji "[...] " nie uległa zmianie we wskazanym czasookresie. W związku z powyższym - w ocenie Ministra - Wojewoda [...] w oparciu o ww. dokumenty prawidłowo uznał, że działka nr [...] znajdowała się w pasie drogi publicznej według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. W ocenie organu powyższe potwierdza, że stan zagospodarowania ww. działki nie zmienił się, a tym samym pozwala na przyjęcie zagospodarowania ww. działki w dniu 31 grudnia 1998 r. elementami pasa drogowego - jezdnią, poboczem, rowem przydrożnym i pasem zieleni. Odnosząc się do zarzutów wniosku, iż Wojewoda [...] nie wykazał, czy ww. rów był rowem odwadniającym, organ nadzoru zauważył, iż rów ten znajduje się w bezpośredniej bliskości pasa jezdni ww. drogi publicznej, w jej ciągu. Wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego pozwalają na przyjęcie, iż ww. rów, zarówno w dniu 31 grudnia 1998 r. jak i obecnie, pełnił i pełni funkcje przydrożnego rowu melioracyjnego, mającego na celu zbieranie nadmiernej ilości wody z obszaru drogi. Zdaniem organu nadzoru brak jest również podstaw do podważenia ustaleń organu wojewódzkiego w kwestii pozostawania nieruchomości we władaniu publicznoprawnym. W aktach sprawy Wojewody [...] znajduje się oświadczenie S. Z. - Przewodniczącego Zarządu Powiatu w R. z dnia 30 września 2011 r. znak [...], z którego wynika, że m. in. przedmiotowa działka znajdowała się w dyspozycji Zarządu Powiatu R. jako część drogi powiatowej. Na wykazywanie władztwa wskazuje także metryka drogi publicznej relacji "[...] ", z której wynika, iż do dnia 31 grudnia 1998 r. były prowadzone w granicach drogi roboty drogowe, obejmujące m. in. nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...], polegające na oznakowaniu pasa drogowego oraz usunięciu szkód powodziowych. Zatem materiał znajdujący się w aktach sprawy - zdaniem organu nadzoru - potwierdza, że w stosunku do nieruchomości objętej postępowaniem zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z ww. art. 73 ust. 1 ustawy, bowiem przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego, była zajęta pod drogę publiczną oraz pozostawała we władaniu publicznoprawnym. Tym samym nie stwierdzono, aby kwestionowana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. rażąco naruszała prawo. W ocenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa nie można również zarzucić Wojewodzie [...] rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa. Wskazać bowiem należy, iż organ wojewódzki w toku postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2012 r. zgromadził materiał dowodowy, pozwalający na ocenę zaistnienia w stosunku do działki nr [...] wszystkich przesłanek wskazany w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Brak zaś przeprowadzenia rozprawy administracyjnej czy wizji w terenie, uwzględniając posiadany przez organ wojewódzki materiał dowodowy oraz konieczność odtworzenia stanu zagospodarowania działki nr [...] na dzień 31 grudnia 1998 r., nie może być uznany za naruszenie prawa, tym bardziej takie, któremu można by przypisać charakter rażący. Skargę na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2016 r, nr [...] wniósł W. S.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 107 § 1 i 3 Kpa oraz 7, 77 § 1 i 80 Kpa polegające na nie stwierdzeniu przez organ rażącego naruszenia prawa pomimo, że w decyzji - której stwierdzenia nieważności żąda strona - na stronie 2 Wojewoda [...] wskazuje co prawda, iż "teren odpowiadający działce nr [...] na dzień 31.12.1998 zajęty był pod pas drogowy drogi publicznej relacji [...] ", jednakże w żaden sposób organ nie podaje faktów, które składały się na ustalenie tej okoliczności, a tym bardziej dowodów, które poparły by te stwierdzenie, co oznacza, że Wojewoda [...] nie podjął z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i tym samym rażąco naruszył prawo. W związku z powyższym wnosł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy uznał, że nie narusza ona prawa, natomiast zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Ocenę Ministra skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Na wstępie należy podnieść, iż celem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji obarczonej ciężkimi wadami określonymi w art. 156 § 1 k.p.a., a przedmiotem postępowania w tej sprawie jest ustalenie istnienia tych wad. Zgodnie z jednolitym i utrwalonym orzecznictwem sądowym, postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest odrębnym postępowaniem, którego przedmiotem jest zbadanie przez organ nadzoru zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., który to przepis zawiera zamknięty katalog tych przesłanek. Organ orzekający nie jest natomiast władny rozstrzygnąć sprawy zakończonej kontrolowaną decyzją co do jej istoty, gdyż postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2003 r. sygn. akt III SA 1473/01, wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 1987 r. sygn. akt IV SA 393/97, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r. III ARN 70/95, OSN 1996 r., nr 18 poz. 258). W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ nadzoru nie gromadzi nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Z powyższego wynika, że stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowane decyzje naruszają rażąco prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a ustalenia te muszą być oparte na zebranym przez organ materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza. Podobne stanowisko zostało wypracowane w doktrynie, gdzie zgodnie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - J. Borkowski, J. Jendrośka, R.Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985, także Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, A. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 1996, s. 716-721). Kwestionowana w postępowaniu nadzorczym decyzja wydana została na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133. poz. 872) , który stanowi, iż nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem (art. 73 ust. 1). Potwierdzenie wywłaszczenia nieruchomości zajętej pod drogę publiczną następuje w drodze decyzji wojewody (art. 73 ust. 3). Zatem funkcją decyzji wydanej na podstawie art. 73 przepisów wprowadzających jest potwierdzenie wywłaszczenia konkretnej nieruchomości od dnia 1 stycznia 1999 r. Stosując zaś powołany przepis wojewoda obowiązany jest badać stan faktyczny i prawny istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r., a następnie wykazać, iż w odniesieniu do danej nieruchomości zostały spełnione (bądź nie) przesłanki wskazane w tym przepisie. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika bowiem, iż przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. spełniała wszystkie przesłanki warunkujące wydanie decyzji w trybie przepisów art. 73 przepisów wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną. Nie jest w sprawie kwestionowany fakt, że działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła własność osoby fizycznej ani też, że droga relacji "[...]" miała charakter drogi publicznej. Kwestionowany jest natomiast fakt zajętości działki nr [...] pod drogę publiczną oraz fakt wykonywania nad tą działką władztwa przed podmiot władający drogą. Zdaniem sądu – wbrew twierdzenim skargi- spełnienie tych przesłanek wynika jednak ze zgromadzonego materiału dowodowego. W aktach znajduje się mapa sporzadządzona przez godetę uprawnionego W. M., przyjęta do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...] lutego 2009 r. z treści tej mapy wynika, że działka nr [...] została wydzielona z działki nr [...] i w dacie jej sporządzenia zajęta była częściowo pod drogę publiczną. Również z oświadczenia Przewodniczącego Zarzadu Powiatu w R. S. Z. Ziemińskiego wynika, że działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta była pod pas drogowy, częściowo stanowiła pobocze, rów i asfalt oraz, że m.in. działka nr [...] wchodziła w tej dacie w skład drogi publicznej relacji "[...]". Brak jest natomiast w aktach sprawy dokumentów, które wskazywałyby odmienne okoliczności faktyczne. Co więcej, we wniosku o stwierdzenie nieważności z dnia [...] sierpnia 2014 r. sam skarżący stwierdził, że na działce nr [...] był rów. Zatem na dzień 31 grudnia 1998 r. sposób zagospodarowania działki nr [...] pozwala na zakwalifikowanie go do definicji pasa drogowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. - o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60 ze zm.), tj. wydzielonego pasu terenu, przeznaczonego do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu. Odnośnie zaś władztwa nad przedmiotową nieruchomością to w aktach sprawy znajduje się oświadczenie Przewodniczącego Zarzadu Powiatu w R. S. Z., z którego wynika, że przedmiotowa działka nr [...] znajdowała się w dyspozycji Zarzadu Powiatu R. jako część drogi powiatowej. W aktach administracyjnych znajduje się również wykaz stanu drogi relacji [...], z którego wynika, że na przedmiotowej drodze prowadzone były roboty drogowe polegające m.in. na oznakowaniu pasa drogowego oraz usuniecia szkód powodziowych. Prawidłowo więc organ nadzorczy stwierdził, że wobec zaistnienia powyższych przesłanek, Wojewoda [...] obowiązany był wydać decyzję stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r. przez Powiat R. własności przedmiotowej nieruchomości zajętej pod drogę publiczną i w tym zakresie brak jest podstaw do stwierdzenia niewązności. Powyższe w sposób jednoznaczny wskazuje, iż decyzja z dnia [...] marca 2012 r. nie naruszała rażąco prawa (art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną). Decyzja ta w sposób zgodnie z obowiązującym stanem prawnym dokonywała oceny stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. w trybie powołanych przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. Jako taka decyzja nie może zostać wyeliminowana z obrotu prawnego przez organ w trybie nieważnościowym (art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.). We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2012 r. W. S. ( następca prawny M. S.) podał, że decyzja ta zawiera lakoniczne uzasadnienie oraz przeg jej wydaniem nie przeprowadzono dowodu z zeznań świadków, oględzin nieruchomości oraz opinii biegłego z zakresu geodezji. Poza tym dokumentacja geodezyjna, a także samo postępowanie w przedmiocie wydzielenia działki nr [...] z działki nr [...] było obarczone rażącymi błędami polegającymi na tym, że M. S. nie brał udziału w ustalaniu przebiegu granic działek z uwagi na wadliwe zawiadomienie. Należy w tym miejscu jednak podkreślić, że celem postępowania nieważnościowego nie jest gromadzenie nowych dokumentów i ponowna ocena zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście przesłanek określonych w art. 73 ww. ustawy , ale jedynie ocena materiału dowodowego zgromadzonego przed wydaniem kwestionowanej decyzji. Skarżący formułując zarzuty (de facto zmierzające do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną) nie dostrzegł, że niniejsze postępowanie jest postępowaniem nadzorczym a nie postępowaniem prowadzonym w trybie zwykłym. W niniejszym postępowaniu, jak już wyżej wskazano, organ kontroluje decyzję, a nie prowadzi od początku postępowania w sprawie. Postępowanie takie zostało już przeprowadzone i zakończone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. Zatem w przedmiotowej sprawie w sposób ewidentny nie wystąpiła oczywistość naruszenia przepisu prawa (art. 73 ust. 1 w/w ustawy). W wyroku z dnia 17 kwietnia 1996r., III SA 565/95 (Biul. Skarb. 1997, nr 2, poz. 26) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że: "O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (...)". Odnośnie zarzutów dotyczących nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania dotyczącego podziału działki nr [...] i tym samym brak udziału w tym postępowaniu M. S. - to należy je uznać za bezzasadne. Wadliwość tego postępowania nie może być przedmiotem oceny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r., może być natomiast przedmiotem oceny w odrębnym postępowaniu. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji wyroku - z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).