I SA/Wa 1068/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na pismo Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] w przedmiocie przekazania pisma zgodnie z właściwością postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] marca 2012 r. K. J. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie uczynił pismo Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...]. Przedmiotowym pismem z dnia [...] lutego 2012 r. Prezydent W. przekazał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...], skargę K. J. z dnia [...] lutego 2012 r., na czynności egzekucyjne Prezydenta W. wraz z aktami sprawy. Jednocześnie przesyłając je do wiadomości skarżącego. Skarżący podniósł, że nie zgadza się w całości z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] jako jawnym działaniem w podstawową jednostkę jaką jest rodzina, w kontekście ostatnich działań rządu w sprawie rent i emerytur (zrównania i wydłużenia wieku emerytalnego). Opisał jednocześnie swoją sytuację zdrowotną i finansową. Stwierdził, że pismem tym organ w sposób pokrętny próbował go ośmieszyć, dobierając wyrwane z kontekstu zwroty. Organ nie zawarł w nim również wymaganego prawem pouczenia o środkach zaskarżenia, a jedynie stwierdzenie, że rozstrzygająca decyzja administracyjna zostanie wydana w oparciu o cały materiał zgromadzony w sprawie. Skarżący zakwestionował materiał dowodowy niniejszej sprawy, podając jednocześnie, że jedynym jego pismem w sprawie był email, który został wysłany do Referatu Świadczeń Rodzinnych i Obsługi Funduszu Alimentacyjnego dla Dzielnicy [...], którego dowodu nie posiada, gdyż uległ zniszczeniu w wyniku wirusa komputerowego. Do skargi dołączył korespondencję przesyłaną skarżącemu przez Prezydenta W.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż pismo o przekazaniu skargi K. J. na czynności egzekucyjne, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie będzie podlegało sądowej kontroli, albowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Podniósł jednocześnie, że kolejną przesłanką odrzucenia jest również niewyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia (wniesienie skargi bezpośrednio do Sądu) oraz wniesienie jej po terminie (przedmiotowe pismo zostało przez skarżącego odebrane w dniu [...] lutego 2012 r., a skarga została nadana w dniu [...] maja 2012 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych jest wyznaczony przez katalog określonych form działania organów administracji publicznej, wymienionych enumeratywnie w art. 3 § 2 P.p.s.a. oraz w innych ustawach, do których odsyła art. 3 § 3 P.p.s.a. Przedmiotem skargi jest pismo Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] przekazujące Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] skargę K. J. z dnia [...] lutego 2012 r. na czynności egzekucyjne wraz z aktami sprawy (wysłane do wiadomości skarżącego). Tego rodzaju czynność nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych (art. 3 § 2 P.p.s.a.). Nie jest on bowiem ani decyzją, ani postanowieniem, jak również aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.). Tego rodzaju akty lub czynności cechują się bowiem tym, że mimo, iż nie stanowią decyzji lub postanowienia mają one charakter publicznoprawny i są podejmowane w sprawach indywidualnych. Muszą one mieć więc charakter władczy i dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Tymczasem przedmiotowym pismem Prezydent W., działając na podstawie art. 23 § 3 w związku z art. 54 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954), przekazał skargę na czynności egzekucyjne Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] – jako organowi nadzoru wskazanemu do jej rozpoznania. Stanowi ono zatem wyłącznie czynność materialnotechniczną do realizacji, której zobowiązany jest organ egzekucyjny – jako ten podmiot, za pośrednictwem którego skarga na czynności egzekucyjne jest wnoszona (art. 54 § 3 powołanej ustawy). Pełni ono przy tym funkcję pisma przewodniego, w którym zawarte jest stanowisko organu co do zasadności skargi (swego rodzaju odpowiedzi na skargę), a nie aktu czy też czynności o charakterze władczym skierowanym do jednostki, a dotyczącym sfery jej praw lub obowiązków. Nie ma zatem podstaw by tego rodzaju pismo kwalifikować jako akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Tym samym skarga na to pismo jest niedopuszczalna, co prowadzić musi do jej odrzucenia. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.