I SA/Wa 107/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędziowie WSA Krystyna Kleiber Asesor WSA Anna Tarnowska-Mieliwodzka Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2005 r. sprawy ze skargi Burmistrza Miasta S. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę. I SA/Wa 107/05 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2002 roku numer [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast uchylił w całości decyzję z [...] listopada 2002 roku numer [...] Wojewody [...] oraz postanowienie z [...] marca 2002 roku numer [...] Wojewody [...] oraz orzekł o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji publicznej podniósł, że decyzją z dnia [...] sierpnia 1989 roku numer [...] Naczelnik Miasta i Gminy w S., działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 roku o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości ( Dz. U. 30/91, poz.127 ze zmianami) przekazał Centralnej Dyrekcji Okręgowej K. w W. w zarząd na czas nieokreślony grunty stanowiące własność Skarbu Państwa, w tym między innymi działki oznaczone numerami [...],[...],[...],[...],[...] o łącznej powierzchni [...] hektara. Uchwałą numer [...] Rada Narodowa Miasta i Gminy w S., w sprawie projektu sieci dróg gminnych i lokalnych miejskich, pozytywnie zaopiniowała projekt sieci dróg gminnych na terenie gminy wskazując , iż drogą gminną jest także ulica [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 1999 roku numer [...] Wojewoda [...], działając w oparciu o przepisy ustawy z 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 46/00 poz.543 ze zmianami), stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 roku przez przedsiębiorstwo państwowe "P." prawa użytkowania wieczystego gruntu oznaczonego jako działka numer [...] o powierzchni [...] hektara położonej w S., a stanowiącej [...] oraz stwierdził nieodpłatne nabycie prawa własności budynków i innych urządzeń zlokalizowanych na tym gruncie. W dniu [...] stycznia 2002 roku Burmistrz Miasta S. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z [...] lipca 1999 roku numer [...] Wojewody [...]. Postanowieniem z dnia [...] marca 2002 roku numer [...] Wojewoda [...] wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną z [...] lipca 1999 roku numer [...] Wojewody [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2002 roku numer [...] Wojewoda [...] odmówił uchylenia decyzji z [...] lipca 1999 roku numer [...] Wojewody [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 roku numer [...] Prezes Urzędu mieszkalnictwa i Rozwoju Miast uchylił w całości decyzję z [...] listopada 2002 roku numer [...] Wojewody [...] oraz postanowienie z [...] marca 2002 roku numer [...] Wojewody [...] i odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z [...] lipca 1999 roku numer [...] Wojewody [...]. Na decyzję z dnia [...] grudnia 2002 roku numer [...] Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Burmistrz Miasta S. Strona skarżąca domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji podniosła, że nie jest w stanie wykazać tytułu prawnego do gruntu wykorzystywanego jako ulica [...] i wskazała, że w dniu 5 grudnia 1990 roku grunt ten stanowił faktycznie ulicę [...], która została uzbrojona w sieć infrastruktury technicznej. Ponadto strona skarżąca podniosła, że mając na uwadze obowiązki wynikające z ustawy z 21 marca 1985 roku o drogach publicznych ( Dz. U. 71/00, poz.838 ze zmianami) winna być stroną postępowania administracyjnego o uwłaszczenie. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na dwa zagadnienia o charakterze procesowym. Po pierwsze stosownie do treści art.1 i art.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1271), z dniem 1 stycznia 2004 roku weszły w życie przepisy ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po drugie z treści art.97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika jednoznacznie, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i w których postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W szczególności należy podnieść, że stosownie do treści art.28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego, jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny konkretnego podmiotu lub jego obowiązek nie zależy od jego indywidualnego przekonania, że zachodzi związek między postępowaniem a sytuacją zainteresowanego, lecz ma charakter obiektywny i musi wynikać z ustawowego źródła. Należy w pełni podzielić pogląd wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 1997 roku sygnatura akt OPS 6/96 ( ONSA 3/97, poz.102), że prawna kategoria interesu prawnego, na której oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym, należy do prawa materialnego. Oznacza to, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym to tyle samo, co wskazać przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami określonego podmiotu. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, a więc sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę skierowania żądania w zakresie podjęcia czynności przez organ administracji publicznej ( vide wyrok NSA z 17.08.1999 r. I SA 1984/98 niepublikowany, wyrok NSA z 27.09.1999 r. IV SA 1285/98 niepublikowany). W szczególności należy podkreślić, że postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją zostało wszczęte i prowadzone w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z [...] lipca 1999 roku numer [...]. Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego ma charakter nadzwyczajny i dotyczy kontroli w zakresie prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej. Zgodnie z treścią art.147 k.p.a. wznowienie postępowania administracyjnego może nastąpić z urzędu bądź na żądanie strony, z tym, że wznowienie postępowania administracyjnego z przyczyn określonych w art.145 § 1 pkt.4 k.p.a. i art.145a k.p.a. może nastąpić wyłącznie na wniosek strony. Jednocześnie przepis art.148 § 1 i § 2 k.p.a. określa miesięczny termin do złożenia przez stronę wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją wskazując, iż liczy się on od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia postępowania z tym, że w przypadku podstawy wznowienia określonej w art.145 § 1 pkt.4 k.p.a. termin ten biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Poza sporem pozostaje okoliczność, że postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania przez właściwy organ administracji publicznej. Przedmiotem takiego postępowania jest ustalenie czy występuje którakolwiek z przyczyn wznowienia, o których mowa w art.145 § 1 k.p.a. i art.145a k.p.a. oraz przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją. Prowadząc to postępowanie ( po wznowieniu) organ administracji publicznej stosuje przepisy k.p.a. dotyczące postępowania przed organem I instancji i nie jest związany ani ustaleniami stanu faktycznego ani ustaleniami w zakresie stanu prawnego. Oznacza to, że w trakcie tegoż postępowania organ ma możliwość ponownego sprawdzenia czy nie zachodzą przesłanki wykluczające wznowienie postępowania administracyjnego. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że nieruchomość położona w S. i oznaczona numerem [...] o powierzchni [...] hektara stanowi, zgodnie z treścią księgi wieczystej Kw. [...], własność Skarbu Państwa i na podstawie decyzji z [...] sierpnia 1989 roku numer [...] Naczelnika Miasta i Gminy w S. pozostawała w zarządzie Centralnej Dyrekcji Okręgowej K. w W. Opisany wyżej stan prawny istniał w dniu 5 grudnia 1990 roku oraz w dacie podjęcia przez Wojewodę [...] decyzji z [...] lipca 1999 roku numer [...]. Uwzględniając powyższe uwagi stwierdzić należy, że organ administracji publicznej zasadnie uznał, iż Burmistrz S. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu prowadzonym w trybie art.200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. 46/00, poz.543 ze zmianami) o nabycie przez Przedsiębiorstwo Państwowe "P." prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz prawa własności budynków i urządzeń znajdujących się na tym gruncie. Nabycie wymienionych wyżej praw do gruntu oraz do budynków i urządzeń następuje z mocy prawa, a decyzja w tym zakresie ma charakter deklaratoryjny. W tym stanie rzeczy brak było także podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.