I SA/Wa 107/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r.pr. K. S. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego K. S., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 219,60 (dwieście dziewiętnaście 60/100) złotych, w tym tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 39,60 (trzydzieści dziewięć 60/100) złotych. Wnioskiem z dnia 22 stycznia 2009 r., zawartym w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2008 r., radca prawny K. S. wystąpił o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu W. K. w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego. Postanowieniem z dnia 8 lutego 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał ww. pełnomocnikowi tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wynagrodzenie w kwocie 146,40 złotych. Kwota ta obejmowała stawkę wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 120,00 złotych – ustaloną w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. - w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, powiększoną o 22% stawkę podatku od towarów i usług. Od ww. postanowienia, w terminie przewidzianym w art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), r.pr. K. S. wniósł sprzeciw, wskazując na błędne zastosowanie przez referendarza sądowego § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. zamiast § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) tego rozporządzenia, co skutkowało przyznaniem mu wynagrodzenia w niewłaściwej wysokości. W uzasadnieniu sprzeciwu wywodził on, iż przywołany przez referendarza sądowego przepis rozporządzenia z dnia 28 września 2008 r. wskazuje stawkę minimalną wynagrodzenia należną w sytuacji, gdy sporządzający skargę kasacyjną radca prawny nie bierze udziału w rozprawie przed NSA. W niniejszej sprawie powinien mieć natomiast zastosowanie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) tego rozporządzenia, który określa stawki minimalne za sporządzenie skargi kasacyjnej i udział w rozprawie przed NSA, w której to rozprawie pełnomocnik brał udział. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie podnieść należy, iż w myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie taka sytuacja ma miejsce, co oznacza, ze wniosek radcy prawnego o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu W. K. podlega rozpoznaniu przez Sąd. Stosownie do art. 250 p.p.s.a. wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4 oraz 2) niezbędne udokumentowane wydatki radcy prawnego. Stawka minimalna w sprawie objętej skargą W. K., stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia, wynosi 240 złotych. W myśl zaś § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) tego rozporządzenia, stawka minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że ustanowiony z urzędu w ramach przyznanego prawa pomocy radca prawny K. S. prowadził sprawę ze skargi W. K. zarówno w pierwszej jak i w drugiej instancji. Bezsporne jest również to, że sporządził on skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2008 r. i brał w dniu 2 grudnia 2009 r. udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, co potwierdza znajdujący się w aktach sądowych odpis protokołu z tej rozprawy (k.234). W tym stanie rzeczy zasadnym jest przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia z tytułu świadczonej z urzędu nieopłaconej pomocy prawnej w kwocie 180,00 złotych, która to kwota stanowi 75 % stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) przywołanego rozporządzenia. Kwota ta, stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia powiększona zostaje o należny podatek od towarów i usług w wysokości 22%. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 w zw. z art. 250 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 28 września 2002 r., orzekł jak w sentencji postanowienia.