I SA/Wa 1076/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) WSA Elżbieta Lenart Protokolant Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2009 r. nr [...], Minister Infrastruktury po rozpatrzeniu wniosku E. W. oraz Z. L., o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z [...] marca 2009 r., nr [...], o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] stycznia 1964r., nr [...], utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. z [...] października 1963 r., nr [...], odmawiające przyznania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] (obecnie [...]), ozn. nr hip. [...], - utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] marca 2009 r. W uzasadnieniu organ nadzoru wskazał, że decyzją z [...] marca 2009 r, nr [...], Minister Infrastruktury odmówił wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] stycznia 1964 r., nr [...], utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w m. W. z dnia [...] października 1963 r., nr [...], odmawiające dotychczasowym właścicielom przyznania prawa własności czasowej do wyżej wskazanego gruntu nieruchomości [...]. E. W. oraz Z. L., wystąpiły o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z [...] marca 2009 r. W uzasadnieniu wskazały, że w ich ocenie nie zachodzi tożsamość przedmiotowa sprawy zakończonej ostateczną decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] lipca 1999 r. ze sprawą będącą przedmiotem ich wniosku z 19 lutego 2009 r. Rozpatrując ponownie sprawę rozstrzygniętą decyzją z [...] marca 2009 r. organ podkreślił, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest sprawa procesowa, pod kątem kwalifikowanych wad prawnych decyzji administracyjnej kończącej postępowanie zwykłe lub nadzwyczajne. W postępowaniu tym organ nie może jednak przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej. W przeciwieństwie do pozostałych dwóch trybów postępowania nadzwyczajnego, w postępowaniu w sprawie stwierdzenie nieważności decyzji przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej. Organ nadzoru wskazał, że przesłanki stwierdzenia nieważności określone są enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Nie są one oparte na uznaniu organu, stąd ich ustalenie musi pociągać za sobą stwierdzenie nieważności decyzji, chyba że zachodzi sytuacja z art. 156 § 2 k.p.a. Stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji administracyjnych, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ nadzoru podkreślił, że wniosek strony w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i jego uzasadnienie nie są wiążące dla organu, który musi z urzędu zbadać, czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ orzekający w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie może bowiem ograniczyć się jedynie do ustalenia czy decyzja obarczona jest wadą wskazaną przez strony, lecz obowiązany jest dokonać kompleksowej oceny orzeczenia pod kątem wszystkich wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W związku z powyższym w ocenie organu nadzoru nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi tożsamość przedmiotowa sprawy, bowiem decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] lipca 1999 r. rozpoznano sprawę jedynie w zakresie przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ podniósł, że Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją ostateczną z [...] lipca 1999 r., nr [...], utrzymał w mocy własną decyzję z [...] kwietnia 1999 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] stycznia 1964 r. utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. z [...] października 1963 r. odmawiające przyznania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] (obecnie [...]), ozn. nr hip. [...]. A zatem dopóty dopóki decyzja ostateczna z [...] lipca 1999 r. funkcjonuje w obrocie prawnym, wszczęcie postępowania i wydanie kolejnej decyzji w tej sprawie spowodowałoby, iż byłaby ona obciążona wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] maja 2009 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła E. W. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2) i 3) k.p.a. poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na rażące naruszenie przepisów prawa, podczas gdy w rzeczywistości przesłanki takie zachodzą w sposób oczywisty; uznaniu, że w okolicznościach niniejszej sprawy wydanie decyzji stwierdzającej nieważność zaskarżonej ostatecznej decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] stycznia 1964 r. stanowiłoby wydanie decyzji w sprawie poprzednio już rozstrzygniętej ostateczną decyzją, mimo, że okoliczności sprawy nie dają podstaw do takiego uznania. Skarżąca wniosła o: - zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] stycznia 1964 r. (nr [...]) utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. Wydziału Gospodarki Terenami z dnia [...] października 1963 r. (nr [...]) - uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponadto, wniosła o zawieszenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym do czasu wydania ostatecznej decyzji w przedmiocie wniosku E. W. i Z. L. z 5 czerwca 2009 r. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] lipca 1999 r., utrzymującej w mocy decyzję z [...] kwietnia 1999 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] stycznia 1964 r., utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. z [...] października 1963 r. odmawiające przyznania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] (obecnie [...]), ozn. nr hip. [...]. Skarżąca podniosła, że kwestionowane decyzje z [...] stycznia 1964 r. oraz z [...] października 1963 r. zostały wydane w stosunku do osoby nieżyjącej tj. J. K., który zmarł 19 maja 1939 r. Ponadto doręczone zostały wyłącznie Z. K., z pominięciem R. B. z d. K., M. E. z d. K. i Z. K. Uniemożliwiony więc został udział tych osób w postępowaniu, co zdaniem skarżącej stanowi rażące naruszenie przepisów prawa, a w szczególności przepisów art. 28 k.p.a. art. 50 § 1 k.p.a. i art 61 § 4 k.p.a. Zdaniem skarżącej wydanie decyzji w stosunku do osoby nieżyjącej, tj. J. K. wypełnia przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, nie tylko na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ale również na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Wobec tego uprawnione jest twierdzenie, że nie zachodzi tożsamość przedmiotowa sprawy, bowiem decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] lipca 2009 r. rozpoznano sprawę jedynie w zakresie przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżąca podniosła, że organ naczelny dokonał nieprawidłowej interpretacji pojęcia "tożsamości przedmiotowej sprawy". W ocenie skarżącej nie zachodzi tożsamość przedmiotowa, bowiem inna jest podstawa faktyczna i prawna niniejszej sprawy od tej która stanowiła podstawę wniosku rozpoznanego ostateczną decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] lipca 1999 r. W ramach postępowania zakończonego tamtą decyzją sformułowany został zarzut naruszenia art. 7 ust. 2 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. nr 50, poz. 279), tymczasem, w sprawie niniejszej podstawę wniosku stanowi rażące naruszenie przepisów art. 30 k.p.a. w zw. z art. 8 k.c., polegające na wydaniu decyzji ostatecznej w stosunku do osoby nieżyjącej, która nie może być stroną postępowania administracyjnego, bowiem nie posiada zdolności prawnej. Skarżąca wskazała, że utrzymywanie w obiegu prawnym decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] stycznia 1964 r. wydanej w stosunku do osoby nieżyjącej i niedoręczonej innym stronom postępowania, niesie ze sobą skutki niemożliwe do zaakceptowania z punku widzenia zasad praworządności. Skarżąca zarzuciła, że organ w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do wyżej wskazanych zarzutów, które zostały postawione także we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca podkreśliła, że pomiędzy wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji sformułowanym w piśmie z dnia 9 lutego 2009 r., a wnioskiem który rozpoznano ostateczną decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lipca 1999 r. nie zachodzi tożsamość, wobec czego wydanie nowej decyzji stwierdzającej nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] stycznia 1964 r. nie stanowiłoby naruszenia art. 156 § 1 pkt 3) k.p.a. Wskazała, że w dniu 5 czerwca 2009 r. złożyła do Ministra Infrastruktury wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lipca 1999 r. Zdaniem skarżącej pomiędzy rozstrzygnięciem w sprawie niniejszej, a rozstrzygnięciem w sprawie z wniosku z 5 lipca 2009 r. zachodzi istotny związek, gdyż rozstrzygnięcie w sprawie z tego wniosku będzie miało znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej. Dlatego wniosła o zawieszenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym do czasu wydania ostatecznej decyzji w przedmiocie jej wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lipca 1999 r., utrzymującej w mocy decyzję z [...] kwietnia 1999 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] stycznia 1964 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wniósł również o oddalenie wniosku o zwieszenie postępowania sądowego wskazując, że wszczęte wnioskiem skarżącej postępowanie nie ma charakteru prejudycjalnego w stosunku do postępowania objętego skargą, w szczególności, że oba postępowania dotyczącą stwierdzenia nieważności różnych decyzji administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola sądowo-administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W każdym przypadku złożenia wniosku w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji właściwy organ, przed wszczęciem postępowania, zobligowany jest do zbadania, czy nie zaistniały w sprawie negatywne przesłanki przedmiotowe lub podmiotowe, które uniemożliwiałyby jego wszczęcie. Rozstrzygnięciem mającym podlegać kontroli w postępowaniu nieważnościowym była decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] stycznia 1964 r. utrzymująca w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. z [...] października 1963 r., odmawiające przyznania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] (obecnie [...]), ozn. nr hip. [...]. Jednakże powyższa decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] stycznia 1964 r. stanowiła już przedmiot postępowania o stwierdzenie jej nieważności. Prawidłowo więc Minister Infrastruktury przyjął, że okoliczność prowadzenia i zakończenia postępowania przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowania w tej sprawie. Albowiem Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, prowadząc postępowanie w trybie stwierdzenia nieważności, obowiązany był do zbadania, nie tylko tego, czy decyzja z [...] stycznia 1964 r. i orzeczenie administracyjne z [...] października 1963 r., nie są obarczone wadą wskazaną przez strony, lecz także obowiązany był z urzędu dokonać kompleksowej oceny pod kątem wszystkich wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Decyzją z [...] lipca 1999 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast odmówił stwierdzenia nieważności wyżej wskazanych aktów. Istnieje więc domniemanie ich legalności. Ponadto powyższe akty mające podlegać kontroli w postępowaniu nieważnościowym, korzystają z zasady trwałości określonej w art. 16 § 1 kpa oraz mają powagę rzeczy osądzonej (res iudicata). Oznacza to m. in., że przepisy, na podstawie których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji (orzeczenia) nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane rozszerzająco. Zatem trafnie w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej Minister Infrastruktury stwierdził, że zaistniały w sprawie negatywne przesłanki do wszczęcia kolejnego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej. Zważyć należy, że w sytuacji gdyby wydana została druga decyzja dotycząca sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną w tym samym przedmiocie, to byłaby ona dotknięta wadą nieważności, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Z tej przyczyny chybiony jest zarzut skargi w odniesieniu do błędnej wykładni art. 156 § 1 pkt 3 kpa z uwagi na to, że nie ma tożsamości spraw. Nie ulega żadnej wątpliwości, że wniosek z 25 września 1998 r. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji z [...] stycznia 1964 r. i orzeczenia z [...] października 1963 r. dotyczył tego samego przedmiotu, co wniosek z 9 lutego 2009 r., rozpatrzony decyzją odmawiającą wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności. Dotyczyły one stwierdzenia nieważności tej samej decyzji i orzeczenia, tych samych stron (gdyż tożsamość zachodzi także wówczas, gdy w prawa zbywalne i dziedziczne strony wejdą jej następcy prawni). Identyczny też był przedmiot postępowania nadzorczego, tj. decyzja i orzeczenie wydane w postępowaniu zwykłym, podstawa prawna, podstawa faktyczna i treść żądania stron, sprowadzająca się do domagania się stwierdzenia nieważności orzeczenia i decyzji odmawiających przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej. W obu wnioskach powołano się na istnienie przesłanki w postaci rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 2 kpa) przy wydawaniu orzeczenia i decyzji w postępowaniu zwykłym. Przy czym we wniosku z 9 lutego 2009 r. powołano się na wydanie decyzji i orzeczenia w stosunku do osoby nieżyjącej, tj. J. K., zmarłego 19 maja 1939 r. oraz na nie doręczenie decyzji i orzeczenia wydanych w trybie zwykłym wszystkim stronom. Wbrew zarzutom skargi podkreślić należy, że tożsamość sprawy nie oznacza tożsamości zarzutów stawianych przez strony w kolejnych wnioskach o stwierdzenie nieważności tych samych decyzji (czy też orzeczeń). Dlatego stanowisko skarżącej, że nie zachodzi tożsamość wniosków z 19 lutego 2009 r. i wniosku rozpoznanego decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] lipca 1999 r., nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można bowiem zrównywać tożsamości sprawy z tożsamością zarzutów stawianych decyzji ostatecznej. Dlatego niezasadny jest zarzut skargi, że skoro w pierwszym wniosku o stwierdzenie nieważności strona podnosiła zarzut rażącego naruszenia art. 7 dekretu warszawskiego, a we wniosku 19 lutego 2009 r. zarzucała wydanie decyzji w stosunku do osoby zmarłej oraz nie doręczenie decyzji wszystkim stronom postępowania, to nie ma tożsamości sprawy. Wprawdzie organ nadzoru związany jest żądaniem strony, gdyż to strona określa czego domaga się od organu, jednakże nie jest on związany zarzutami strony co do zaistnienia przesłanki stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego oraz wskazanym przez stronę kierunkiem oraz zakresem rozstrzygnięcia, ani formą rozstrzygnięcia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prowadzenie postępowania administracyjnego w stosunku do osoby zmarłej i wydanie decyzji stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa (a nie jak twierdzi skarżąca art. 156 § 1 pkt 4 kpa). Jednakże zarzut ten mógł być skuteczny tylko w postępowaniu zakończonym decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lipca 1999 r. Jak bowiem wyżej zaznaczono, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej istnieje obowiązek ustalenia, czy decyzja będąca przedmiotem postępowania nadzorczego nie jest obarczona którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, w tym także, czy decyzja nie została wydana w stosunku do osoby zmarłej, gdyż organ ma obowiązek wszelkie wady, o których mowa w wyżej wskazanym przepisie, badać z urzędu niezależnie od zarzutów wskazywanych przez strony. Wobec tego trafnie Minister Infrastruktury podniósł, że dopóki w obrocie prawnym pozostaje decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] lipca 1999 r., to nie można wszcząć kolejnego postępowania o stwierdzenie nieważności, którego przedmiotem będą decyzja z [...] stycznia 1964 r. oraz orzeczenie z [...] października 1963 r. Wbrew twierdzeniom skargi, organ nadzoru odniósł się do zarzutów przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, dlaczego w zaistniałej sytuacji faktycznej i prawnej nie jest możliwe wszczęcie kolejnego postępowania nadzorczego. Odnosząc się do żądań skargi, tj. zmiany zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji z [...] stycznia 1964 r. i orzeczenia z [...] października 1963 r., zważyć należy, że nawet wówczas gdyby skarga była zasadna, to żądanie wykracza poza kompetencje sądów administracyjnych. Podstawowym zadaniem tych sądów jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej. "Sprawowanie kontroli" oznacza pewnego rodzaju wtórność działań sądu wobec działań organów administracji. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania (korygowania) działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, nie zastępuje go w czynnościach. Tymczasem skarżąca domaga się przejęcia przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji do końcowego załatwienia sprawy. Natomiast wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji nie może być uwzględniony, choćby z tej przyczyny, że skarga jest niezasadna, a zaskarżone decyzja jest zgodna z prawem. Tylko wówczas, gdyby zaistniała potrzeba dokonania ustaleń służących merytorycznemu rozstrzygnięciu, sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego do uzupełnienia. Tymczasem w niniejszym sprawie w postępowaniu administracyjnym materiał procesowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia wymaganej przez prawo podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji. Z kolei wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania sądowego do czasu wydanej ostatecznej decyzji z wniosku z [...] czerwca 2009 r. E. W. i Z. L. zawierającego żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lipca 1999 r., został oddalony z następujących przyczyn. Zgodnie z przepisem art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ,,p.p.s.a.". Sąd może zawiesić postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowo-administracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Podstawy zawieszenia postępowania wskazane w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a, należy określić jako przyczyny prejudycjalne. Rozstrzygnięcie sprawy sądowo-administracyjnej zależy więc od wyniku innego postępowania, jeżeli rozstrzygnięcie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Przyjęte rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjonalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy zawisłej się przed sądem. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, iż sprawa z wniosku z 5 czerwca 2009 r. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lipca 1999 r. i decyzji ją poprzedzającej będzie miała wpływ na treść orzeczenia Sądu. Obydwie sprawy dotyczą różnych decyzji administracyjnych, wywołujących odmienne skutki prawne. Co istotne, zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie rozstrzygają co do istoty sprawy, a więc nie tworzą powagi rzeczy osądzonej. Mogą być uchylone w każdej sytuacji, gdy usunięta zostanie negatywna przesłanka do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji objętych wnioskiem. Mając na uwadze wszystkie powyżej wskazane okoliczności, Sąd z mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak sentencji wyroku.