I SA/Wa 1078/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy waloryzacji i wypłaty odszkodowania oddala skargę. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania R. C., decyzją z [...] marca 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] grudnia 2019 r. nr [...] w której orzeczono o odmowie waloryzacji i wypłaty odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości położonej w [...], dzielnicy [...], przy ul. [...], nabytej na rzecz Skarbu Państwa na mocy decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicowego [...] z [...] kwietnia 1975 r. nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Pismem z [...] maja 2017 r., przekazanym zawiadomieniem Starosty [...] z [...] maja 2017 r. do organu właściwego - Prezydenta [...], R. C. wystąpił o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], oznaczoną jako działka nr [...] z obrębu [...] (dawna działka nr [...] z obrębu [...], która objęta została decyzją wywłaszczeniową z [...] kwietnia 1975 r. Jednocześnie strona postępowania pismem z [...] maja 2018 r., stanowiącym odpowiedź na zapytanie organu z [...] kwietnia 2018 r., doprecyzowała treść zgłoszonego roszczenia w ten sposób, że wniosła o wypłatę zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego w oparciu o sporządzony [...] grudnia 1974 r. elaborat szacunkowy, wykonany przez S. B., biegłego Urzędu [...] wraz z ustawowymi odsetkami należnymi od daty uprawomocnienia się decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości. Prezydent [...] ustalił, że decyzją Naczelnika Dzielnicy [...] z [...] kwietnia 1975 r. orzeczono o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości o pow. [...] m2, położonej w [...] w rejonie ul. [...]. Z treści tej decyzji wynika, że nieruchomość stanowiła wówczas własność E. C., na podstawie Aktu Własności Ziemi z [...] marca 1974 r. nr [...]. W Akcie Własności Ziemi z [...] marca 1974 r. wykazana została działka nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] ha. Ww. decyzją wywłaszczeniową ustalono również odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia przyznane na rzecz E. C.. W celu wykazania legitymacji do ubiegania się z wnioskiem o waloryzacje i wypłatę ustalonego odszkodowania, wnioskodawca niniejszego postępowania załączył do akt sprawy; postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z [...] czerwca 1987 r. sygn. akt [...] wskazującego, że spadek po E. C. nabyli synowie A. C. i J. C., postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z [...] marca 1999 r. sygn. akt [...], z którego wynika, że spadek po J. C. nabyli: żona H. C. oraz synowie K. C. i R. C. po [...] części każde z nich. Zawiadomieniem z [...] maja 2018 r. Prezydent [...], na skutek wniosku z [...] maja 2017 r. R. C., sprecyzowany pismem z [...] maja 2018 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie waloryzacji i wypłaty odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Prezydent [...] decyzją z [...] grudnia 2019 r. orzekł o odmowie waloryzacji i wypłaty odszkodowania z tytułu wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości. Od decyzji odwołanie wniósł R. C.. Wojewoda [...] decyzją z [...] marca 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] grudnia 2019 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 65) – dalej zwanej "ugn" wysokość odszkodowania ustalona w decyzji podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty. Waloryzacji dokonuje organ, osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do zapłaty odszkodowania. Regulacja zawarta w tym przepisie ma zastosowanie do odszkodowania ustalonego na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, w tym przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 ze zm.) – dalej zwanej "ustawą", o ile odszkodowanie nie zostało wypłacone uprawnionemu - byłemu właścicielowi bądź złożone do depozytu sądowego. Decyzją Naczelnika Urzędu Dzielnicowego [...] z [...] kwietnia 1975 r. wywłaszczono nieruchomość o pow. [...] m2, położoną w rejonie ul. [...], oznaczoną jako dawna działka nr [...] z obrębu [...]. Ww. decyzja wskazuje, że wymieniona nieruchomość nie posiadała księgi wieczystej, pochodziła z gruntów tabeli likwidacyjnej wsi [...] i stanowiła własność E. C., na podstawie Aktu Własności Ziemi z [...] marca 1974 r. Decyzją wywłaszczeniową ustalono również odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości. Ustalone odszkodowanie w wysokości [...] zł przyznano na rzecz E. C., a do jego wypłaty zobowiązano Dyrekcję Rozbudowy Miasta [...]. Jednocześnie treść decyzji wywłaszczeniowej wskazuje, że niniejsze odszkodowanie ustalono w trybie art. 12 ust. 1 i 2 oraz art. 14 ustawy. Prezydent [...], do którego wpłynął wniosek o waloryzacje i wypłatę odszkodowania, podjął czynności mające na celu zebranie materiału dowodowego świadczącego o wypłacie lub braku wypłaty ustalonego odszkodowania ewentualnie o przekazaniu ustalonego odszkodowania do depozytu sądowego. W tym celu organ I instancji prowadził kwerendę archiwalną, zmierzającą do odnalezienia wyżej wspomnianych dokumentów jednoznacznie wskazujących, że przedmiotowe odszkodowanie zostało wypłacone poprzedniemu właścicielowi nieruchomości lub złożone do depozytu sądowego. Opisana kwerenda nie doprowadziła jednak do odnalezienia wyżej wskazanych dokumentów. Wojewoda [...] podzielił stanowisko organu I instancji wskazujące, że odnalezienie dokumentów związanych z wypłatą przedmiotowego odszkodowania po tak długim czasie od upływu jego realizacji jest szczególnie utrudnione, zważywszy, że obowiązek archiwizacji tego typu dokumentów nie jest wieczysty. Obowiązujące przepisy dotyczące archiwizacji dokumentów finansowo-księgowych, zgodne z § 12 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 lutego 1957 r. w sprawie państwowego zasobu archiwalnego (Dz.U. Nr 12, poz. 66 ze zm.) wskazywały, że materiały archiwalne, nieposiadające historycznej wartości politycznej, społecznej, gospodarczej, kulturalnej i naukowej, które utraciły znaczenie praktyczne, podlegały po upływie terminu ich przechowywania wybrakowaniu i przekazaniu na zniszczenie. Tak więc fakt, że nie udało się odnaleźć dokumentów bezpośrednio dowodzących o wypłacie odszkodowania nie dowodzi, iż taka dokumentacja nie istniała (wyrok NSA z 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2008/11) oraz nie dowodzi, że odszkodowanie takie faktycznie nie zostało wypłacone. Z pewnością, na co wskazał organ I instancji, analiza "materiałów archiwalnych", jak również przeprowadzona kwerenda archiwalna nie wykazała, aby istniały przeszkody do wypłaty ustalonego w decyzji wywłaszczeniowej odszkodowania. Takie okoliczności nie zostały odnotowane w zgromadzonych aktach sprawy. W związku z powyższym za prawidłowe należało uznać stanowisko organu I instancji, że brak jest podstaw do uznania, że procedura wypłaty odszkodowania bądź przekazania ustalonego odszkodowania do depozytu sądowego została przerwana, a odszkodowanie nie zostało wypłacone. Organ nie pozyskał również żadnych dowodów świadczących wprost, aby nie wypłacono odszkodowania lub nie złożono go do depozytu sądowego. Organ I instancji zwrócił również uwagę na to, że [...] stycznia 1984 r., na mocy art. 59 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz.U. Nr 38, poz. 173), nastąpiła utrata mocy dekretu z dnia 29 marca 1951 r. o archiwach państwowych (Dz.U. Nr 19, poz. 149 ze zm.). Z tą też datą uchylono przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 19 lutego 1957 r. w sprawie państwowego zasobu archiwalnego. Stąd dla ustalenia, czy przedmiotowe odszkodowanie zostało wypłacone szczególne znaczenie posiadają dowody pośrednie. Powyższe potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z 30 października 2003 r. sygn. akt I SA 3087/01, zgodnie z którym jeżeli o istnieniu prawnych dokumentów, których nie udało się odnaleźć można wnioskować na podstawie innych zachowanych dokumentów, które się na nie powołują, to organ administracji winien ocenić taki materiał dowodowy. Konieczna jest wówczas kompleksowa ocena materiału dowodowego i wnioskowanie pośrednie w oparciu o te dowody w sprawie, które udało się zgromadzić. W związku z powyższym Prezydent [...] uznał, że dla ustalenia, czy w przedmiotowej sprawie należne odszkodowanie zostało wypłacone uprawnionej osobie należało rozpatrywać dowody pośrednie. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że E. C. brała czynny udział w postępowaniu wywłaszczeniowo-odszkodowawczym, co potwierdzają następujące dokumenty: Protokół z rokowań o dobrowolne odstąpienie nieruchomości z [...] lutego 1975 r. opatrzony własnoręcznym podpisem E. C., zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego i rozprawie z [...] marca 1975 r., zgodnie z którym strona odebrała niniejsze zawiadomienie, protokół z rozprawy wywłaszczeniowej z [...] kwietnia 1975 r., zgodnie z którym strona brała udział w rozprawie, a po jej zakończeniu sporządzony protokół podpisała, zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji wywłaszczeniowej z [...] kwietnia 1975 r., zgodnie z którym strona odebrała przedmiotową decyzję [...] kwietnia 1975 r. Wojewoda zwrócił uwagę, że akta postępowania wywłaszczeniowo- odszkodowawczego nie zawierają żadnego pisma złożonego przez E. C. (w tym odwołania od decyzji, czy wezwań do wypłaty należnego odszkodowania) po dacie [...] kwietnia 1975 r., tj. po dacie wydania przedmiotowej decyzji. Powyższe jasno wskazuje, że strona nie podważała rozstrzygnięcia podjętego w ww. decyzji lub nie kwestionowała, że nie zostało jej wypłacone odszkodowanie. Jednocześnie wnioskodawca w piśmie z [...] marca 2019 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie Prezydenta [...] z [...] lutego 2019 r. wyjaśnił, że nie dysponuje dokumentami, które wskazywałyby na brak wypłaty odszkodowania. Nie bez znaczenia dla sprawy pozostaje to, że wnioskodawca nie kontynuuje roszczenia podnoszonego wcześniej przez beneficjenta decyzji wywłaszczeniowej, ale sam występuje z roszczeniem po kilkudziesięciu latach od wydania decyzji wywłaszczeniowej, wskazując jedynie na to, że odszkodowanie nie zostało wypłacone E. C.. Takie oświadczenie nie może być wiarygodnym dowodem w sprawie, gdyż nie pochodzi bezpośrednio od osoby wywłaszczanej, a nawet od bezpośredniego spadkobiercy E. C.. Jak słusznie wskazał organ I instancji wskazane dokumenty stanowią pośrednie dowody na to, że należne odszkodowanie zostało wypłacone uprawnionym osobom. Jednocześnie z wyżej opisanych pism nie wynika, aby istniały przeszkody do wypłaty przedmiotowego odszkodowania. Zatem brak jest podstaw do uznania, że powyższa procedura została przerwana, a odszkodowanie nie zostało wypłacone i są jakiekolwiek dokumenty wskazujące na okoliczności, że mogło nie zostać wypłacone. W opinii Wojewody organ I instancji dołożył wszelkich starań i podjął czynności mające na celu zebranie materiału dowodowego pozwalającego na dokładne wyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy, niezbędnych do jej rozstrzygnięcia. Organ nie ograniczył się do wystąpień do strony o przedstawienie dowodów potwierdzających jej żądanie, ale dążył do wyjaśnienia sprawy. Tym samym kierował się zasadami postępowania dowodowego, zgodnie z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 kpa. Postępowanie prowadzone po kilkudziesięciu latach od wydania decyzji wywłaszczeniowej, na wniosek kolejnego spadkobiercy, który nie dysponuje żadnymi dowodami na okoliczność braku wypłaty ustalonego w decyzji odszkodowania, musi opierać się na starannej analizie tych dokumentów, które w sprawie zostały zgromadzone, zgodnie z zasadą nakładającą na organ obowiązek dołożenia wszelkich starań w dokładnym rozpoznaniu okoliczności sprawy. Nie może polegać wyłącznie na uznaniu wiarygodności złożonego przez stronę oświadczenia. W przedmiotowej sprawie, pomimo, że ustaleń dokonano wyłącznie w oparciu o dowody pośrednie, organ zasad postepowania nie naruszył. Jak słusznie wskazał Prezydent tylko oczywisty dowód na to, że odszkodowanie określone w decyzji z [...] kwietnia 1975 r. nie zostało wypłacone byłym właścicielom lub nie zostało złożone do depozytu sądowego, dawałby podstawę do pozytywnego rozpatrzenia wniosku strony. Jednak całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie pozwolił na uwzględnienie żądania strony, stąd prawidłowe było rozstrzygnięcie organu I instancji. Okoliczność, że w obiegu prawnym istnieje decyzja ustalająca odszkodowanie na rzecz E. C. i brak jakichkolwiek dowodów na to, że E. C. nie otrzymała tego odszkodowania skutkuje brakiem podstaw prawnych do jego waloryzacji i wypłaty, stosownie do art. 132 ust. 3 ugn na rzecz spadkobiercy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu o braku odniesienia się organu I instancji do pisma Ministerstwa Finansów z 4 października 2019 r. Wojewoda wskazał, że powołana odpowiedź nie ma wpływu na wynik sprawy bowiem dotyczy nieruchomości objętych innymi przepisami prawa, tzn. objętych tzw. umowami indemnizacyjnymi. R. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2020 r. Zarzuca organom obu instancji: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 7, art. 7a w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art 138 § 1 kpa poprzez niepodjęcie przez organ odwoławczy wszelkich czynności, które byłyby niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, ignorując przy tym słuszny interes obywateli, a także poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, który wystąpił w sprawie, w szczególności: - bezpodstawne przyjęcie jedynie w oparciu o dowody pośrednie, że odszkodowanie określone w decyzji z [...] kwietnia 1975 r. zostało wypłacone osobom uprawnionym, - pominięcie dokumentu złożonego przez pełnomocnika skarżącego pismem z [...] listopada 2019 r. Ministerstwa Finansów uzyskanego w trybie informacji publicznej, z którego wynika, że odszkodowanie z tytułu nieruchomości przy ul. [...] nigdy nie zostało wypłacone, - bezkrytyczne przyjęcie, że organ I instancji dołożył wszelkich starań i podjął czynności mające na celu zebranie materiału dowodowego pozwalającego na dokładne wyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy, podczas gdy organ nie poczynił żadnych poszukiwań mających na celu uzyskanie potwierdzenia, że odszkodowanie zostało wypłacone i oparł swoją decyzję wyłącznie na dowodowych pośrednich, - brak inicjatywy dowodowej po stronie organu odwoławczego, zmierzającej do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 2) art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 w zw. z art. 86 kpa polegające na ich niepełnym zastosowaniu przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy poprzez niedokładne i niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego, a zwłaszcza zaniechanie przesłuchania stron niniejszego postępowania w sytuacji, gdy w sprawie pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla jej rozstrzygnięcia, co zresztą wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, gdyż sam organ wskazuje, że w sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów bezpośrednich mogących stanowić podstawę do wydania orzeczenia rozstrzygającego istotę sprawy; 3) art. 136 kpa poprzez nieprzeprowadzenie przez organ odwoławczy jakiegokolwiek uzupełniającego postępowania dowodowego pomimo, że dowody zebrane przez organ I instancji nie mogą stanowić podstawy do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, jako że są to dowody pośrednie, stanowiące poszlaki, zaś rozumowanie zarówno organu I instancji, jak i organu odwoławczego stanowi w istocie domniemanie, nie opiera się zaś na dowodach bezpośrednich, co oznacza, że organ administracyjny oparł swoja decyzję nie na dowodach, a jedynie na zasadzie swej uznaniowości; 4) art. 107 § 3 kpa wobec braku wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 5) art. 8 kpa poprzez błędne przyjęcie, że brak jest podstaw do wydania rozstrzygnięcia zgodnie ze zgłoszonym żądaniem o waloryzację i wypłatę odszkodowania, które zostało już ówcześnie ustalone i przyznane decyzją Naczelnika Urzędu Dzielnicowego [...] z [...] kwietnia 1975 r. w sytuacji, gdy w aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających wypłatę ww. odszkodowania, co w konsekwencji świadczy o jego niewypłaceniu, a to skutkowało zajęciem stanowiska, które jest odpowiednie wyłącznie dla organu, co poddaje pod wątpliwość pewność prawa; II. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 132 ust. 3 ugn polegające nie jego niezastosowaniu w realiach niniejszej sprawy na skutek naruszenia przepisów postępowania, o których mowa powyżej. Wobec powyższego skarżący wniósł o: I. uwzględnienie skargi w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; II. uchylenie w całości decyzji organu I instancji; III. zwrot kosztów postepowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych; IV. rozpoznanie skargi na rozprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji świadczące o tym, że E. C. otrzymała odszkodowanie za wywłaszczenie zyskało całkowitą akceptację Sądu z tego powodu, że: 1) pozyskane przez Prezydenta [...] uwierzytelnione kserokopie akt wywłaszczenia dowodzą tego, że E. C. brała aktywny udział w procesie pozyskiwania gruntu przez Skarb Państwa, o czym świadczy protokół negocjacji z [...] października 1975 r. w sprawie dobrowolnej sprzedaży gruntu pod inwestycję toczących się pomiędzy E. C., a [...] oraz protokół z rozprawy wywłaszczeniowej z [...] kwietnia 1975 r., w której brała udział E. C. (wówczas [...]-letnia rencistka); 2) E. C. odebrała [...] kwietnia 1975 r. egzemplarz decyzji wywłaszczeniowej i zaakceptowała wysokość ustalonego odszkodowania ([...] zł), skoro nie wnosiła odwołania od decyzji, będąc pouczona o środkach odwoławczych; 3) E. C. do swojej śmierci ([...] października 1986 r.) nie sygnalizowała, że nie zostało jej wypłacone odszkodowanie, a nie była to mała kwota bowiem była to w 1975 r. ponad [...]-krotność przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej wynoszącego [...] zł (dane ze strony internetowej: www. [...]). Także synowie wywłaszczonej J. C. i A. C. nie sygnalizowali braku wypłaty odszkodowania ich poprzedniczce prawnej, lecz domagali się zwrotu wywłaszczonej nieruchomości (ich wniosek o zwrot z [...] lipca 1991 r.); 4) trudno oczekiwać istnienia dowodu wypłaty odszkodowania w aktach wywłaszczeniowych, skoro zobowiązanym do wypłaty odszkodowania nie był organ orzekający o wywłaszczeniu ale jednostka państwowa zewnętrzna - Dyrekcja Rozbudowy Miasta [...] w [...]; 5) Prezydent [...] poszukiwał materiałów wiążących się z niniejszym postępowaniem wywłaszczeniowo-odszkodowawczym: u Starosty Powiatowego w [...], Burmistrza Dzielnicy [...], w Sądzie Rejonowym dla [...] w [...] [...] Wydziale [...], Archiwum Państwowym [...], Archiwum Akt Nowych w [...], u Wojewody [...], w Wydziale [...] Urzędu [...], w Sądzie Rejonowym dla [...],[...] Zarządzie Rozbudowy Miasta (następcy Dyrekcji Rozbudowy Miasta [...]), [...] w likwidacji, u R. C.. Żaden z tychże podmiotów nie miał dowodów potwierdzających brak wypłaty lub odmowę wypłaty odszkodowania na rzecz E. C.; 5) wniosek o wypłatę zwaloryzowanego odszkodowania został złożony przez R. C. [...] maja 2017 r., a więc po ponad 42 latach od daty wejścia do obrotu prawnego decyzji wywłaszczeniowo-odszkodowawczej w sytuacji, gdy dowody księgowe przechowywane były – co do zasady - nie dłużej niż 3 lata, a później należało je przekazać na makulaturę (§ 120 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 zarządzenia Ministra Finansów z dnia 23 listopada 1972 r. w sprawie ogólnych zasad rachunkowości jednostek gospodarki uspołecznionej - M.P. Nr 56, poz. 300). Zdaniem Sądu te wszystkie okoliczności razem wzięte potwierdzają stanowisko Wojewody [...], że wniosek R. C. nie mógł zostać uwzględniony w sytuacji, gdy wnioskodawca nie wykazał, że E. C. czyniła nieskuteczne starania o wypłatę na jej rzecz odszkodowania, a podmiotem zobowiązanym do wypłaty odszkodowania był podmiot państwowy – Dyrekcja Rozbudowy Miasta [...], na której ciążył obowiązek zapłaty odszkodowania (art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości - Dz.U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64) i która we wniosku wywłaszczeniowym z [...] marca 1975 r. wskazała, że posiada zabezpieczone w planie inwestycyjnym fundusze na odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości. W ocenie Sądu przesłuchanie w charakterze strony (w trybie art. 86 kpa) R. C. (dalszego spadkobiercy E. C., urodzonego [...] maja 1976 r., a więc już po dacie wydania decyzji wywłaszczeniowo-odszkodowawczej), osoby bezpośrednio zainteresowanej w uwzględnieniu wniosku o wypłatę zwaloryzowanego odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od daty uprawomocnienia się decyzji wywłaszczeniowej, nie doprowadziłoby do ustalenia w niniejszej sprawie tzw. prawdy obiektywnej, a zatem dowód ten nie mógłby świadczyć o zasadności powyższego wniosku. Z kolei pismo Ministra Finansów z [...] października 2019 r. – jak trafnie zauważył Wojewoda [...] - dotyczy kwestii braku w dokumentacji Ministerstwa danych na temat ubiegania się i przyznania odszkodowania za nieruchomość przy ul. [...] w ramach międzynarodowych umów indemnizacyjnych, a więc zagadnienia niezwiązanego ze sprawą wywłaszczenia tej nieruchomości za odszkodowaniem. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.