I SA/Wa 1079/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 17 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Fundacji "[...]" [...] w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w sprawie ze skargi Fundacji "[...]" [...] w W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Wraz ze skargą na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] wymierzającą karę pieniężną w wysokości [...] zł za prowadzenie bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, działającej pod nazwą: [...] przy ul. [...], kod [...] W., Fundacja "[...]" [...] w W. pismem z dnia [...] maja 2010 r. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...]. W uzasadnieniu Fundacja wskazała, że obowiązek zapłaty kwoty [...] zł spowoduje negatywne konsekwencje finansowe, m in. zmusi ją do zaprzestania realizacji wielu programów wspierających lokalną społeczność. Skarżąca podniosła, że jako organizacja nie otrzymująca od instytucji państwowych dotacji nie posiada wystarczających środków finansowych, które pozwoliłyby na utrzymanie obecnego poziomu opieki przy wykonaniu nałożonego na nią obowiązku. Całkowitą bowiem opiekę (tj. lekarską i administracyjną) w trakcie pobytu w domu opiekuńczo-pielęgnacyjnym z rehabilitacją sprawuje i finansuje ze swych środków Fundacja. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi jednak, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zasadą wyrażoną w przepisie art. 61 p.p.s.a. jest wykonalność ostatecznych decyzji organów administracyjnych, także w sytuacji zaskarżenia tej decyzji przez stronę postępowania administracyjnego. Wstrzymanie wykonalności decyzji jest zatem wyjątkiem od tej zasady, który wystąpić może w razie zaistnienia ustawowych przesłanek (faktów) uzasadniających to wstrzymanie i po spełnieniu przez stronę warunków jakie ustawa nakłada na nią, w sytuacji ubiegania się o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji. Przede wszystkim podkreślić należy, że wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a co za tym idzie – wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie która taki wniosek składa. Sąd wniosek taki może uwzględnić, jeżeli po analizie wskazanych w nim faktów i okoliczności uprawdopodabniających te fakty oceni, iż skutki takie mogą faktycznie zaistnieć tj., że w razie wykonania decyzji strona może ponieść znaczne szkody lub decyzja spowoduje nieodwracalne skutki. Zdaniem sądu przytoczona przez skarżącą argumentacja nie przemawia za wstrzymaniem wykonania decyzji Wojewody [...], a to dlatego, że Fundacja nie wykazała, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd. Fakt przytoczenia okoliczności, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków finansowych dla organizacji, bez konkretyzacji w/w przesłanek, nie może stanowić podstawy wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji. Nie ulega też wątpliwości, że przytoczenie celów statutowych fundacji oraz zakreślenie metod działania nie przemawia za zastosowaniem ochrony tymczasowej w oparciu o dyspozycję art. 61 § 3 p.p.s.a. Na podstawie okoliczności wskazanych we wniosku z dnia [...] maja 2010 r. sąd nie może dokonać analizy faktów i ocenić, czy skutki na które powołuje się Fundacja mogą faktycznie zaistnieć. Brakuje chociażby informacji o posiadanych przez Fundację "[...]" [...] w W. środkach finansowych (pochodzących m.in. z dotacji oraz z tytułu umieszczenia osób w placówkach należących do Fundacji), które to dane w porównaniu z nałożoną karą pieniężną dałyby obraz, czy w wyniku wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] Fundacja może ponieść znaczną szkodę. Nie ulega też wątpliwości, że nieodwracalne skutki finansowe, na które powołuje się Fundacja nie zachodzą, gdyż nałożona kara jest świadczeniem pieniężnym, które ze swej natury jest odwracalne (zwrotne). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że brak jest w niniejszej sprawie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w oparciu o dyspozycję art. 61 § 3 p.p.s.a.