I SA/Wa 1082/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz asesor WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Magdalena Zając po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2006 r. sprawy ze skargi U. Ż. i R. Ż. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2005 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku U. Ż. i R. Ż. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2003 r., nr [...] stwierdzającej nabycie przez Powiat C. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieruchomości drogowej oznaczonej jako działki nr "C" i "D", stanowiące własność U. Ż. i R. Ż. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z dnia [...] września 2003 r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133 poz. 872 ze zm.), sprostowaną postanowieniem z dnia [...] listopada 2003 r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r. przez Powiat C. własności nieruchomości drogowej, położonej w Gminie C., obręb [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr "C" o powierzchni [...] ha, objęta księgą wieczystą Kw nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy w C. i działka nr "D" o powierzchni [...] ha, objęta księgą wieczystą Kw nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy w C., stanowiącej w dniu 31 grudnia 1998 r. współwłasność R. i U. Ż. Pismem z dnia 8 grudnia 2003 r. U. i R. Ż. wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2003 r., podnosząc, iż w dniu 1 stycznia 1999 r. przedmiotowe działki nie istniały w sensie prawnym stąd prawo własności czegoś co nie istnieje nie może być przedmiotem decyzji administracyjnej oraz że na mocy art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami działki te stały się własnością Powiatu C. z mocy prawa z dniem, w którym decyzja o podziale stała się prawomocna. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2003 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że stosując przepis art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną organ obowiązany jest zbadać stan faktyczny i prawny istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r., a następnie wykazać spełnienie, bądź niespełnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie. Na podstawie istniejących w aktach danych należało uznać, że przedmiotowe działki w dniu 31 grudnia 1998 r. były zajęte, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg wojewódzkich w województwach białostockim, bielskim, ciechanowskim, częstochowskim, katowickim, kieleckim, krośnieńskim, łomżyńskim, nowosądeckim, ostrołęckim, pilskim, piotrkowskim, poznańskim, przemyskim, siedleckim, suwalskim, rzeszowskim, tarnowskim i zielonogórskim (Dz. U. Nr 30, poz. 151), pod drogę wojewódzką - ul. [...] w C., a następnie, zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. 1998 r. stały się drogami powiatowymi, w tym przypadku drogami Powiatu C. Działki objęte decyzją, zostały wydzielone w 2001 r. z działek nr "A" i "B", stanowiących w dniu 31 grudnia 1998 r. własność R. i U. Ż., gdyż w tym dniu pod drogę publiczną była zajęta tylko część działek nr "A" i "B", którą to część oznaczono następnie jako działki nr "C" i "D". Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2003r. odnosiła się do stanu prawnego z dnia 31 grudnia 1998 r. i dotyczyła tylko obszaru zajętego pod istniejącą wówczas drogę publiczną. Działki nr "C" i "D", powstały w wyniku podziału zatwierdzonego decyzją Burmistrza Miasta C. z dnia [...] grudnia 2001 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000r. Nr 46 poz. 543). W chwili wydawania decyzji przez Burmistrza Miasta C. obowiązywał art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. w związku z czym w odniesieniu do przedmiotowych działek nie mógł mieć zastosowania art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie stwierdzono zatem, aby decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2003 r. była obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 2 KPA, a z akt nie wynika, aby zaistniała inna podstawa nieważności określona w tym przepisie. Pismem z dnia 6 grudnia 2004 r. U. Ż. i R. Ż. wystąpili do Ministra Infrastruktury z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. istotną sprawą było ustalenie stanu faktycznego i prawnego nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. Z akt sprawy wynikało, że wydzielone decyzją Burmistrza Miasta C. z dnia [...] grudnia 2001 r. działki nr "C" i "D", w dniu 31 grudnia 1998 r. pozostawały we władaniu Zarządu Miasta C. i były w tym dniu zajęte pod drogę publiczną - ul. [...], która została zaliczona do kategorii dróg publicznych – wojewódzkich, na podstawie rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg wojewódzkich w województwach Białostockim, bielskim, ciechanowskim, częstochowskim, katowickim, kieleckim, krośnieńskim, łomżyńskim, nowosądeckim, ostrołęckim, pilskim, piotrkowskim, poznańskim, przemyskim, siedleckim, suwalskim, rzeszowskim, tarnowskim i zielonogórskim (Dz. U. Nr 30, poz. 151), a następnie, zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. stały się drogami powiatowymi. Na fakt, iż działki te wchodziły w pas drogi publicznej wskazuje też pismo Powiatowego Zarządu Dróg Publicznych w C. z dnia 21 kwietnia 2004 r. Zostały więc spełnione wszystkie przesłanki wynikające z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Odnosząc się do powołanych we wniosku skarżących decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] maja 1995 r. i z dnia [...] grudnia 1999 r. (mających świadczyć, że działki nr "C" i "D" w dniu 31 grudnia 1998 r. nie były zajęte pod drogę) organ stwierdził, iż decyzje te odnoszą się do zamierzeń inwestycyjnych planowanych na działkach nr "A" i "B" (z których powstały przedmiotowe działki nr "C" i "D") i nie przesądzają o stanie faktycznym z dnia 31 grudnia 1998 r. Jeżeli natomiast okazałoby się, że istnieją dokumenty, z których wynika, iż powyższe działki nie były położone w pasie drogowym, a więc stanowisko w tej sprawie Powiatowego Zarządu Dróg Publicznych w C. byłoby wadliwe, zaistniałyby przesłanki do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 KPA, a nie stwierdzenia nieważności decyzji. W dniu 4 maja 2005 r. U. i R. Ż. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra infrastruktury z dnia [...] marca 2005 r. żądając jej uchylenia. W skardze zarzucili Ministrowi Infrastruktury naruszenie przepisów art. 156 § 1 pkt 2 i 3 KPA poprzez ich niezastosowanie, naruszenie art. 7 i 8 KPA przez niedokładne ustalenie stanu faktycznego poprzez błędne przyjęcie, że teren oznaczony działkami nr "C" i "D" znajdował się w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Powiatowego Zarządu Dróg Publicznych w C. i w konsekwencji naruszenie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną przez ustalenie, że na tej podstawie prawnej Powiat C. nabył własność tych działek oraz naruszenie art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez jego pominięcie przy ocenie ważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2003 r. W uzasadnieniu wskazali, że organ naczelny prowadząc postępowanie zarówno w pierwszej instancji jak i w postępowaniu odwoławczym, naruszył zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7 i 8 KPA, skoro decyzję podjął w oparciu o stanowisko Powiatowego Zarządu Dróg Publicznych odmawiając waloru dowodowego dokumentom urzędowym w postaci decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] maja 1995 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę parkingu z zapleczem usługowo-handlowym i stacją paliw na działce "A" (z której powstała działka nr "C" ), decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] grudnia 1999 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji skarżących pod nazwą: budowa myjni samochodowej z zatoką mycia ręcznego oraz punktu dystrybucji gazu płynnego do tankowania pojazdów samochodowych LPG między innymi na działkach "A" i "B", z których później wydzielono działki nr "C" i "D", a przede wszystkim decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości z [...] grudnia 2001 r., z której wynika jednoznacznie, że teren stanowiący po podziale nieruchomości działki nr "C" i "D" nie znajdował się we władaniu jednostki zarządzającej drogami publicznymi. Gdyby było inaczej, to Burmistrz Miasta C. nie wydawałby w dniu [...] grudnia 1999 r. decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji skarżących odnoszącej się do działek nr "A" i "B", z których w 2001 r. wydzielono działki nr "C" i "D" i to z przeznaczeniem pod przyszłą przebudowę ulicy [...], w celu jej dostosowania do parametrów ulicy zbiorczej, tranzytowej o przekroju dwujezdniowym. Brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w oparciu o dokumentację geodezyjną przebiegu drogi spowodował, że Minister Infrastruktury przyjął stanowisko Powiatowego Zarządu Dróg Publicznych w C. za całkowicie wystarczające do oceny ważności decyzji Wojewody [...]. W świetle powyższych okoliczności Powiat C. nabył własność tych nieruchomości, ale miało to miejsce na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, z chwilą uprawomocnienia się decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] grudnia 2001 r. o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości. Tym samym Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2003 r. orzekał w sprawie rozstrzygniętej decyzją Burmistrza Miasta C. z dnia [...] grudnia 2001 r., co stanowiło podstawę do unieważnienia decyzji zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 KPA. Minister Infrastruktury pominął przy tym, że celem podziału nieruchomości na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 2001 r. nie było wydzielenie terenu pod istniejącą drogę publiczną, lecz wydzielenie terenu rezerwowanego pod przyszłą przebudowę drogi. Poza tym decyzja Wojewody [...] wydana została z rażącym naruszeniem art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., albowiem w dniu 31 grudnia 1998 r. teren oznaczony działkami nr "C" i "D" nie był zajęty pod drogę publiczną i nie znajdował się we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Nawet gdyby przyjąć, że na części terenu stanowiącego przed podziałem działki nr "A" i "B" znajdowały się urządzenia drogowe, to decyzja Wojewody [...] powinna wskazywać tylko tę część terenu, na której urządzenia te znajdowały się w dniu 31 grudnia 1998 r. Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] września 2003 r. tego nie uczynił przyjmując, nie wiadomo na jakiej podstawie, że działki nr "C" i "D" w całości były zajęte pod drogą publiczną. Przecież wydzielenie działek nr "C" i nr "D" decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. nastąpiło w związku z planowaną przebudową drogi przy ul. [...] w C., a nie w celu ustalenia granic nieruchomości, które przeszły na własność Powiatu C. W tym przypadku rażące naruszenie prawa przez Wojewodę [...] znajduje oparcie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 KPA. Nie jest również uzasadniony pogląd Ministra Infrastruktury, jakoby w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...], lecz podstawa do wznowienia postępowania. Otóż w obrocie prawnym funkcjonują obecnie dwie decyzje, na podstawie których nastąpiło odjęcie skarżącym własności tych samej części nieruchomości, co przesądza, że jedna z nich dotknięta jest wadą i zachodzi tym samym konieczność natychmiastowego usunięcia jej obrotu prawnego, jako decyzji nieważnej. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej administracyjnego postępowania egzekucyjnego oraz zapadłych w tym postępowaniu postanowień. Stosownie natomiast do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w jej treści podstawą prawną. Czyni to wedle stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2005 r. oraz decyzja tego organu z dnia [...] listopada 2004 r. nie naruszają prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Akta sprawy wskazują, iż w postępowaniach prowadzonych na skutek złożonego przez U. Ż. i R. Ż. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zostały naruszone obowiązki procesowe nałożone na organ administracji publicznej przez przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Minister Infrastruktury prawidłowo zawiadomił wszystkie strony o wszczęciu postępowania nadzorczego oraz postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy i umożliwił im udział w sprawie. Poza tym organ naczelny wydał decyzje w oparciu o prawidłową podstawę prawną. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] listopada 2004 r. zawierają wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 KPA. Organ wyższego stopnia przeprowadził postępowanie nadzorcze w aspekcie przesłanek nieważności określonych w art. 156 § 1 KPA. W toku postępowania Minister Infrastruktury w sposób dostateczny przeprowadził postępowanie wyjaśniające, a w uzasadnieniach decyzji przedstawił swoje stanowisko co do związanych ze sprawą zarzutów wniosku o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji oraz zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi Sąd zauważa, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, w którym organ wyższego stopnia ustala jedynie, czy zaskarżony akt jest obarczony jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 KPA i czy w sprawie nie wystąpiły przeszkody procesowe wymienione w art. § 2 tego przepisu. Organ nadzoru nie rozstrzyga więc ponownie o istocie sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją. W toku tego postępowania organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego i nie gromadzi dowodów mających w sposób wszechstronny i wyczerpujący wyjaśnić stan faktyczny sprawy zakończonej decyzją ostateczną. W postępowaniu tym organ wyższego stopnia nie może więc oceniać merytorycznej zasadności żądania zawartego w podaniu strony o stwierdzenie nabycia prawa do określonego mienia oraz przedkładanych przez stronę dowodów mających potwierdzić zasadność jej wniosku (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 1997 r., sygn. akt III SA 1348/95, Biul. Skarb 1998/2/11; wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 542/99, LEX nr 46454). W przypadku, gdy sprawa została zakończona decyzją ostateczną cel ten realizuje instytucja wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 – art. 153 KPA. Przy czym oba te tryby mają inny charakter i nie są w stosunku do siebie konkurencyjne (wyrok NSA z dnia 2 lipca 1998 r., sygn. akt IV SA 1416/96, LEX nr 43231; wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA 286/99, LEX nr 55756). Zgodnie z art. 73 ust. 1, 3 i 3a ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości jest ostateczna decyzja wojewody. Jeżeli istnieje konieczność określenia granic nieruchomości, które przeszły na własność Skarbu Państwa lub własność jednostek samorządu terytorialnego, wydając decyzję, o której mowa wyżej, nie wydaje się decyzji o podziale nieruchomości. Z przepisu tego wynika, że właściwy wojewoda prowadząc postępowanie komunalizacyjne obowiązany był wydać decyzję deklaratoryjną, stwierdzającą z dniem 1 stycznia 1999 r. nabycie przez jednostkę samorządu terytorialnego z mocy prawa własności nieruchomości, gdy ustalił, iż w dniu 31 grudnia 1998 r. nieruchomość była we władaniu jednostki samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa, nie stanowiła własności tych podmiotów, na nieruchomości tej urządzono drogę, którą przed dniem 1 stycznia 1999 r. zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie potwierdza, że Wojewoda [...] przed wydaniem decyzji z dnia [...] września 2003 r. przeprowadził postępowanie wyjaśniające, co do wystąpienia w sprawie przesłanek z art. 73 ustawy komunalizacyjnej. W toku postępowania organ administracji rządowej uzyskał wyrażone w piśmie z dnia 24 grudnia 2001 r. stanowisko Zakładu Gospodarki Komunalnej w C., z którego wynika, że działki nr "C" i "D" w rejonie ul. [...] były zajęte pod pas drogowy przed dniem 31 grudnia 1998 r. oraz odpisy z ksiąg wieczystych Kw nr [...] i [...], wskazujące, że działki nr "C" i "D" stanowią własność R. i U. Ż. Wojewoda ustalił ponadto, że przedmiotowe działki w dniu 31 grudnia 1998 r. zostały zaliczone do dróg wojewódzkich, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg wojewódzkich w województwach białostockim, bielskim, ciechanowskim, częstochowskim, katowickim, kieleckim, krośnieńskim, łomżyńskim, nowosądeckim, ostrołęckim, pilskim, piotrkowskim, poznańskim, przemyskim, siedleckim, suwalskim, rzeszowskim, tarnowskim i zielonogórskim (Dz. U. Nr 30, poz. 151), a następnie stały się drogami powiatowymi, na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Nie jest również zasadny zarzut skargi, iż decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] z dnia [...] września 2003 r. została wydana w sprawie rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, tj. decyzją Burmistrza Miasta C. z dnia [...] grudnia 2001 r. o zatwierdzeniu podziału nieruchomości i wydzieleniu działek nr "C" i "D". Sprawa nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną jest sprawą administracyjną, odrębną od sprawy dotyczącej podziału nieruchomości, dokonywanego na podstawie przepisów art. 92 - art. 100 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Należy zauważyć, że komunalizacja nieruchomości oznaczonych jako działki nr "C" i "D" zajęte pod drogi publiczne, dokonywana na mocy art. 73 powołanej wyżej ustawy, następuje z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2003 r. fakt ten jedynie potwierdza. Z przepisu ust. 3a art. 73 ustawy komunalizacyjnej wynika natomiast, że jeżeli istnieje konieczność określenia granic nieruchomości, które przeszły na własność jednostek samorządu terytorialnego, wydając decyzję stwierdzającą nabycie nieruchomości z mocy prawa nie wydaje się decyzji o podziale nieruchomości. Przepis ten wyłącza więc stosowanie w sprawach nieruchomości podlegających komunalizacji przepisów o podziale zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w szczególności przepisy art. 93 ust. 6, art. 95 pkt 3 i art. 98 ust. 1 tej ustawy. Nie budząca wątpliwości treść przepisu art. 73 ust. 3a ustawy komunalizacyjnej stawia pod znakiem zapytania prawidłowość wydania przez Burmistrza Miasta C. decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości, w wyniku której nowowydzielone działki nr "C" i "D" zarezerwowano pod przebudowę istniejącej ul. [...]. Trzeba zauważyć, iż w dacie wydania decyzji podziałowej, tj. w dniu [...] grudnia 2001 r. obowiązywał już ust. 3a art. 73 ustawy komunalizacyjnej. Przepis ten został bowiem dodany do art. 73 przez art. 10 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o zmianie ustaw: o samorządzie gminnym, o samorządzie powiatowym, o samorządzie województwa, o administracji rządowej w województwie oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 45, poz.497), z dniem 15 maja 2001 r. Wykonanie ostatecznej decyzji podziałowej poprzez naniesienie wydzielonych działek nr "C" i "D" w ewidencji gruntów i budynków, a następnie założenie dla nich odrębnych ksiąg wieczystych uczyniło zbędnym zlecanie przez Wojewodę [...] uprawnionemu geodecie dokonania w 2003 r. mapy planu podziału działek zajętych pod drogi publiczne, na potrzeby prowadzonego postępowania komunalizacyjnego. Jeżeli zaś chodzi o podnoszone przez skarżących okoliczności dotyczące istniejących dokumentów urzędowych w postaci decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] maja 1995 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę parkingu z zapleczem usługowo-handlowym i stacją paliw na działce "A", z której powstała działka nr "C" oraz decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] grudnia 1999 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji skarżących pod nazwą: budowa myjni samochodowej z zatoką mycia ręcznego oraz punktu dystrybucji gazu płynnego do tankowania pojazdów samochodowych LPG między innymi na działkach "A" i "B", z których później wydzielono działki nr "C" i "D", to należało podzielić stanowisko Ministra Infrastruktury, iż fakt ten nie wyczerpuje żadnej z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, o których mowa w art. 156 § 1 KPA. W przypadku gdy w sprawie zakończonej decyzją ostateczną (a taką jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2003 r.) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania tej decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję można jedynie zastosować tryb wznowienia postępowania, w ramach którego właściwy organ przeprowadza postępowanie, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 KPA). Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.