I SA/Wa 1083/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant referent Marcin Sieradzki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa Lasów Państwowych Nadleśnictwa S. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...]. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Gmina P. pismem z dnia 14 grudnia 2016 r. wystąpiła do Wojewody [...] o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie przez Gminę P. z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w[...], zajętej pod fragment drogi gminnej Nr [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] stwierdził, że 27 maja 1990 r. Gmina P. nabyła z mocy prawa nieodpłatnie prawo własności nieruchomości, położonej w [...]. Odwołanie od decyzji Wojewody [...] złożyło Państwowe Gospodarstwo Leśne - Lasy Państwowe - Nadleśnictwo S. Rozpoznając złożone odwołanie Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wskazał, że podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. stanowi art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych ( Dz.U. Nr 32 poz. 191 ze zm. ), zgodnie z którym mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego stają się w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Następnie wskazał, że art. 98 ust. 1b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U z 2016 r. poz. 2147, ze zm. )wprowadza pewne wyjątki od zasady dokonywania podziału nieruchomości na podstawie decyzji zatwierdzającej podział. Zgodnie bowiem z art. 98 ust. 1b ww. ustawy w przypadku wydzielenia nieruchomości, której własność lub użytkowanie wieczyste zostały nabyte z mocy prawa, albo w przypadku wydzielenia części nieruchomości na potrzeby zwrotu wywłaszczonej nieruchomości nie wydaje się decyzji zatwierdzającej podział, bowiem ostateczna decyzja o nabyciu własności lub użytkowania wieczystego albo ostateczna decyzja o zwrocie nieruchomości zatwierdza podział. Zatem decyzja organu I instancji, zatwierdzała podział działki nr [...] poprzez wydzielenie z niej działki nr [...], obejmującej grunty zajęte w dacie 27 maja 1990 r. pod publiczną drogę gminną. Odnosząc się do argumentów podnoszonych w odwołaniu, Komisja stwierdziła, że kluczowe znaczenie dla komunalizacji w przedmiotowej sprawie jest ustalenie stanu prawnego i faktycznego mienia państwowego jaki istniał w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...), tj. w dniu 27 maja 1990 r. Przywoływana przez Stronę ustawa o lasach została uchwalona w dniu 28 września 1991 r. natomiast zaczęła obowiązywać dopiero od 1 stycznia 1992 r. A zatem ustawa ta nie może stanowić asumptu normatywnego do określenia stanu prawnego i faktycznego spornej nieruchomości na dzień wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej tj. 27 maja 1990 r. Z kolei ustawa z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz. U. z 1949 r. Nr 63, poz. 494, z późn. zm.) nie zawiera definicji drogi dojazdowej do gruntów leśnych. Natomiast art. 5 ustawy precyzyjnie wskazuje, co należy uważać za lasy. Za lasy w rozumieniu ustawy uważa się grunty leśne wraz z drzewostanem. Ponadto za grunty leśne uważa się grunty: a) które w chwili wejścia w życie ustawy znajdują się pod uprawą leśną, b) które w chwili wejścia w życie ustawy z mocy poprzednio obowiązujących przepisów powinny znajdować się pod uprawą leśną, a na których do tego czasu nie została dokonana trwała zmiana uprawy leśnej na inny rodzaj użytkowania, c) które zostały przeznaczone pod uprawę leśną. Powołując się z kolei na orzecznictwo Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wskazała, że art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej nie wyłącza komunalizacji w stosunku do części nieruchomości, o ile spełnione są przesłanki nabycia z mocy prawa tylko danej części nieruchomości. Reasumując, organ odwoławczy wskazał, że dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy wskazuje, że sporna nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. była własnością Skarbu Państwa. Z zaświadczenia Starosty N. z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...], wynika, że figurująca w księdze wieczystej działka [...] jest tożsama z wpisaną do ewidencji gruntów działką nr [...]. Zatem ustalony przez organ I instancji stan faktyczny i prawny pozwala na przyjęcie, że w dniu 27 maja 1990 r. prawo własności do opisanej w sentencji decyzji nieruchomości przysługiwało Skarbowi Państwa, a Naczelnik Gminy P. jako terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego wykonywał uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa na nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Komisja podziela także pogląd organu I instancji, że zmiana oznaczenia ewidencyjnego, która nastąpiła po 27 maja 1990 r. nie oznacza, że nieruchomość traci status mienia podlegającego komunalizacji w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej. Jest to bowiem część tego samego mienia tylko inaczej oznaczona w obowiązującym operacie ewidencji gruntów. Skargę na powyższą decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej wniósł Skarb Państwa Lasy Państwowe Nadleśnictwo S. wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] .02.2017 r. nr [...] stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Gminę P., nieodpłatnie, prawa własności nieruchomości położonej w [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskrzonej decyzji zarzucono naruszenie: Prawa materialnego przez: 1) Naruszenie przepisów art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1949 o państwowym gospodarstwie leśnym ( Dz. U. 1949 r., Nr 63, poz. 494 z późn. zm.), a w konsekwencji błędne zastosowanie przepisu 5 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191) w związku z art. 1 ust. 2 ustawy i art. 6 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości w brzmieniu obowiązującym w dniu wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej, polegające na : a/ Wadliwym ustaleniu, że przedmiotowa nieruchomość należała do terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, pomimo niewykazania pełnienia takiego zarządu na mocy ustawy o drogach publicznych oraz aktów wykonawczych do tej ustawy, między innymi rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 28 lutego 1986 r. w sprawie tworzenia i organizacji jednostek drogowych podległych właściwym radom narodowym oraz zasad i zakresu ich działania (Dz. U. Nr 33, poz. 163 ze zm.), przez jakąkolwiek jednostkę drogową jako jednostkę pomocniczą terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego lub stopnia wojewódzkiego. b/ Pominięciu, iż z art. 6 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości wynika, że grunty państwowe, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, są zarządzane przez terenowy organ administracji państwowej, gdy tymczasem przedmiotowa nieruchomość wraz kompleksem leśnym była w zarządzie Skarbu Państwa jako droga leśna. c/ Braku analizy, iż administrowanie całością szlaku przez Skarb Państwa, w tym wydzielonym odcinkiem jako obecna działka nr [...] nie posiadało cech zarządu w rozumieniu ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, gdyż jednostki organizacyjne Lasów Państwowych gospodarowały i gospodarują nadal mieniem Skarbu Państwa na podstawie odrębnych przepisów tj. ustawy o lasach, gdzie formą władania tego typu nieruchomością jest zarząd, a nie trwały zarząd i do tych jednostek tych nie miały zastosowania przepisy ogólne ustawy o gospodarce nieruchomościami, lecz uregulowania zawarte w art. 6 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym jako droga dojazdowa do gruntów leśnych służących do obsługi tych nieruchomości, a zatem wyłączona na mocy art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości spod jej działania, jak też z mocy art. 6 ust. 1 i art. 1 ust. 1 w/w ustawy o państwowym gospodarstwie leśnym, a w konsekwencji: d/ Nie zastosowanie przepisu art. 6 pkt 1 ustawy i art. 1 ust. 1 obowiązującej wówczas ustawy o państwowym gospodarstwie leśnym, aczkolwiek Minister leśnictwa sprawował zwierzchnie kierownictwo, nadzór i kontrolę nad państwowym gospodarstwem leśnym, co oznaczało, że przedmiotowa działka nie była mieniem ogólnonarodowym (państwowym) należącym do podmiotów wymienionych w art. 5 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych tym bardziej, iż w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym był pominięty przez organ w skarżonej decyzji zapis, który wprost mówił, że państwowe gospodarstwo leśne stanowiły "(...) Państwowe lasy i grunty leśne wraz ze związanymi z nimi gospodarczo gruntami nieleśnymi oraz nieruchomościami i ruchomościami, służącymi do prowadzenia gospodarstwa leśnego (budowlami, urządzeniami technicznymi, transportowymi , komunikacyjnymi itp.)", co oznaczało związek tego gruntu z gospodarką leśną wykorzystywanego jako droga leśna służąca do prowadzenia gospodarstwa leśnego do celów transportowych i komunikacyjnych. II. Przepisów postępowania, a to: art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. polegające na: a/ Naruszeniu art. 11 oraz art. 17 ust. 1 i 4-6 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., które nie dopuszczają uznaniowości w zakresie trybu prowadzonego postępowania inwentaryzacyjnego ani nie przewidują możliwości odstąpienia od uregulowanego w nich trybu postępowania, gdyż przed wydaniem decyzji komunalizacyjnej właściwy wojewoda obowiązany był skontrolować, czy przewidziany ustawą tryb postępowania inwentaryzacyjnego został zachowany, co uzasadnia zarzut niepoczynienia przez organ administracji pełnych ustaleń faktycznych w zakresie ustalenia, iż skomunalizowana nieruchomość "należała do" terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, jako "zajęta,, pod drogę publiczną, miedzy innymi z powodu zaniechania dokonania identyfikacji obecnej działki nr [...] z załącznikiem graficznym, który winien być integralną częścią cytowanej w skarżonej decyzji uchwały nr [...]., co miało istotny wpływ na wynik sprawy wobec nie zebrania i nie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; b/ Błędnym przyjęciu, że zaświadczenie Starosty N. z dnia [...] listopada 2016 r. stanowi podstawę do komunalizacji przedmiotowej działki, aczkolwiek zapisy w ewidencji gruntów mają charakter techniczno-deklaratoryjny i są pochodnymi informacji o gruntach i właścicielach wynikających z wpisu w księdze wieczystej, prawomocnych orzeczeń, umów w formie pisemnej bądź aktu notarialnego, których to nie zgromadzono w toku postępowania; c/ Błędnym i nie mającym umocowania w zgromadzonych dowodach przyjęciu, iż na przedmiotowej działce naczelnik gminy wykonywał swe zadania przy pomocy służb drogowych: d/ Naruszenie dalszych przepisów postępowania, tj. art. 15 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organ drugiej instancji ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy i ograniczenie się jedynie do rozpatrzenia zarzutów skarżącego do decyzji Wojewody, w tym zaniechaniu poczynienia ustaleń w zakresie sprawowanego przez Lasy Państwowe zarządu nad przedmiotową nieruchomością w latach 1949- 1990 zgodnie z ustawą z dnia 20 grudnia 1949 r. w tym art. 1 ust. i art. 6 pkt. 1 oraz związku tego gruntu z gospodarką leśną wykorzystywanego do celów transportowych i komunikacyjnych. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie sądu skarga nie jest zasadna, gdyż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.- Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych ( Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.). Stosownie do art. 5 ust. 1 powyższej ustawy - " Jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do: 1) rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej, 2) przedsiębiorstw państwowych, dla których organy określone w pkt 1 pełnią funkcję organu założycielskiego, 3) zakładów i innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych organom określonym w pkt 1 - staje się w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy z mocy prawa mieniem właściwych gmin." Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym dla komunalizacji opartej na tym artykule znaczenie ma stan faktyczny i prawny mienia ogólnonarodowego istniejący w dniu 27 maja 1990 r. Warunkiem stwierdzenia nabycia przez gminę prawa własności nieruchomości na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej jest ustalenie, czy nieruchomość taka – w dniu 27 maja 1990 r. – "należała" do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. O przynależności mienia do terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego decydowała treść art. 6 ust. 1 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości ( Dz.U nr 22 poz. 99). Stosownie do tego przepisu terenowe organy administracji państwowej zarządzały gruntami, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste. Z przepisu tego wynikało, że nieruchomości, które nie zostały przez terenowy organ administracji państwowej rozdysponowane w sposób tam określony, "należały" do tego organu, niezależnie od tego, jaki podmiot faktycznie władał danym mieniem. Za nieruchomość "nienależącą" do terenowego organu administracji państwowej można było uznać tylko taką nieruchomość, która w dniu 27 maja 1990 r. była w sposób prawem przewidzianym oddana w zarząd lub użytkowanie państwowej jednostce organizacyjnej. Ponadto podkreślić należy, że decyzja w przedmiocie komunalizacji mienia ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, iż decyzja ta stwierdza fakt prawny, jaki zaistniał w dniu 27 maja 1990 r., tj. w dniu wejścia w życie ustawy z 10 maja 1990 r. Obowiązkiem organów administracji orzekających w tym przedmiocie jest zatem ustalenie, w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, czy zachodzą przesłanki, od spełnienia których przepis ustawy uzależnia nabycie z mocy prawa przez gminę własności nieruchomości. Organy obowiązane są zatem ustalić czy, według stanu na dzień 27 maja 1990 r., oznaczone mienie stanowiło własność Skarbu Państwa i czy należało do: rady narodowej bądź terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, przedsiębiorstwa państwowego, dla którego rady narodowe i terenowe organy administracji państwowej stopnia podstawowego pełniły funkcje organów założycielskich, albo do zakładów lub innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych powołanym wyżej organom oraz czy nie zachodzą ustawowe wyłączenia, o których mowa między innymi w art. 11 ww. ustawy. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że co do zasady prawidłowe jest stanowisko, że grunty leśne, wchodzące w dacie 27 maja 1990 r. w skład Państwowego Gospodarstwa Leśnego nie mogły podlegać komunalizacji w trybie art. 5 ust. 1 powyższej ustawy. W dacie wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej obowiązywała bowiem ustawa z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz. U z 1949 r. Nr 63, poz. 494 ze zm.), zgodnie z którą państwowe lasy i grunty leśne wraz ze związanymi z nimi gospodarczo gruntami nieleśnymi oraz nieruchomościami i ruchomościami służącymi do prowadzenia gospodarstwa leśnego stanowiły państwowe gospodarstwo leśne, nad którym zwierzchnie kierownictwo, nadzór i kontrolę sprawował Minister Leśnictwa - naczelny organ administracji rządowej (art. 1 i art. 6 ustawy o państwowym gospodarstwie leśnym), a to skutkuje uznaniem wyłączenia nieruchomości z komunalizacji. Podkreślić jednak również należy, że ww. ustawa zawierała ustawową definicję lasu i gruntu leśnego zawartą w art. 5 ust. 1 i 2 . Zgodnie z tą regulacją, za lasy uważa się grunty leśne wraz z drzewostanem (ust. 1). Zaś za grunty leśne uważa się grunty: a) które w chwili wejścia w życie niniejszej ustawy znajdują się pod uprawą leśną, b) które w chwili wejścia w życie niniejszej ustawy z mocy poprzednio obowiązujących przepisów powinny znajdować się pod uprawą leśną, a na których do tego czasu nie została dokonana trwała zmiana uprawy leśnej na inny rodzaj użytkowania, c) które zostały przeznaczone pod uprawę leśną (ust. 2). Z powyższego wynika, iż przesłankami prawnymi umożliwiającymi uznanie danego gruntu za grunt leśny w rozumieniu ww. ustawy z 20 grudnia 1949 r. było znajdowanie się tego gruntu (bądź możność znajdowania się go z mocy poprzednio obowiązujących przepisów) w chwili wejścia w życie ustawy z 20 grudnia 1949 r. pod uprawą leśną bądź przeznaczenie tego gruntu pod uprawę leśną. Istotą niniejszej sprawy jest zatem ustalenie, czy przedmiotowa nieruchomość stanowiła las lub grunt związany z gospodarką leśną oraz czy w związku z tym, w dacie 27 maja 1990 r. wchodziła w skład zasobu państwowego gospodarstwa leśnego. Z akt sprawy wynika, że dokumentami w oparciu, o który organy obu instancji poczyniły ustalenia dotyczącym przeznaczeniu przedmiotowej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] według stanu na dzień 27 maja 1990 r. było zaświadczenie Starostwa N. z dnia [...] listopada 2016 r. Z tego zaświadczenia wynika, że w skład działki ewidencyjnej nr [...] wchodziły następujące użytki- [...]. Ponadto w piśmie z dnia 14 grudnia 2016 r. Wójt Gminy P. poinformował, że działka nr [...] w dacie 27 maja 1990 r. zajęta była pod drogę gminną [...], co znajduje odzwierciedlenie w uchwale nr [...] w sprawie zaliczenia dróg publicznych do kategorii dróg gminnych na terenie województwa nowosądeckiego( Dz. Urz. Woj. Nowosądeckiego z 9 lutego 1989 r. nr 3 poz. 25) . A zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 31 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 1984 roku Nr 14, poz. 60 ze zm. ), w brzmieniu obowiązującym w dacie 27 maja 1990 roku, do dróg gminnych oraz lokalnych miejskich zalicza się pozostałe drogi na terenie gmin i miast, stanowiące uzupełniającą sieć służącą miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg zakładowych. Zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich następuje w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej, po zasięgnięciu opinii właściwych rad narodowych stopnia podstawowego. W tym miejscu podkreślić należy, ze w odniesieniu do gruntów Skarbu Państwa zajętych drogami publicznymi z mocy samego prawa, tj. art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60 zm.) - w jej w brzmieniu obowiązującym w dniu 27 maja 1990 r., faktyczny zarząd sprawowały wówczas właściwe dyrekcje dróg publicznych, a to wykluczało zarząd nimi przez inne jednostki organizacyjne. Zarząd ten powstał z mocy prawa. To z kolei implikuje wniosek, że grunty takie nie mogły pozostawać w zarządzie innych jednostek organizacyjnych. Zatem fakt urządzenia na gruncie drogi publicznej (co ma miejsce w przypadku nieruchomości położonej w [...] formalny zarząd zostaje z mocy samego prawa zastąpione przez zarząd faktyczny. Zatem grunty takie nie mogły pozostawać w zarządzie innych jednostek organizacyjnych. Odnosząc się do zarzutu skargi, że brak załącznika graficznego do uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...], który jednoznacznie potwierdziłby przebieg w terenie drogi o nazwie " [...]" należy wziąć pod uwagę dyspozycję art. 75 § 1 Kodeksu postępowania; administracyjnego zgodnie z którym "jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny". Zatem sam brak załącznika graficznego, w kontekście udowodnienia tego faktu innymi dowodami, nie można uznać za brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Skoro zatem przedmiotowa nieruchomość, stanowiła w dniu 27 maja 1997 r. własność Skarbu Państwa i zajęta była drogą publiczną – gminna i pozostawała wówczas w faktycznym zarządzie jednostek drogowych, to zgodzić się należy z organami orzekającymi w sprawie, że określone w art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. przesłanki warunkujące przejęcie z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. własności tej nieruchomości przez Gminę P. zostały spełnione. Sformułowane zaś w skardze zarzuty uznać należy za niezasadne. Wbrew zarzutom skargi, w toku rozpoznawania i rozstrzygania sprawy nie doszło również do istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Stan faktyczny sprawy, w kluczowych dla zastosowania norm prawa materialnego elementach został ustalony w zgodzie z uregulowaną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, a dowody na których organy opierały te ustalenia ocenione zostały w sposób spełniający standard określony w art. 80 k.p.a. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), orzekł jak w sentencji.