I SA/Wa 1085/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Agnieszka Jędrzejewska – Jaroszewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Skarbu Państwa – Prezydenta [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia przejścia na rzecz Skarbu Państwa udziału w prawie własności nieruchomości i umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej na rzecz Skarbu Państwa – Prezydenta [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Finansów decyzją z [...] marca 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia przejścia na rzecz Skarbu Państwa udziału w prawie własności nieruchomości oraz umorzył postępowanie prowadzone na skutek pisma J. F. i A. M.. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Minister Rozwoju i Finansów decyzją z [...] lipca 2017 r., działając na podstawie art. 1, art. 2, art. 5 ust 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz. U. z 1968 r. poz. 65) – dalej "ustawa z dnia 9 kwietnia 1968 r." w związku z Układem między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Rządem Kanady dotyczącym uregulowania spraw finansowych, podpisanym 15 października 1971 r. stwierdził przejście na rzecz Skarbu Państwa ¼ części prawa własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], KW nr [...] (dawna księga hipoteczna nr hip. [...]), działka ewidencyjna nr [...], która stanowiła własność J. R. oraz wskazał, że utrata własności nieruchomości obejmuje również w odpowiednim zakresie uprawnienia do ustanowienia praw rzeczowych, określonych w dekrecie z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] delegowany do Prokuratury Regionalnej w [...] złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją. Minister Finansów rozpoznając ponownie sprawę wskazał, że uzupełnił materiał dowodowy włączając do akt sprawy: 1. pismo Urzędu Miasta [...] Biuro Mienia i Skarbu Państwa z [...] września 2017 r. nr [...], wskazujące, że dawna nieruchomość hipoteczna nr [...] obejmowała najprawdopodobniej całość lub część działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] z obrębu [...]; 2. pismo Urzędu Miasta [...] Biura Geodezji i Katastru z [...] stycznia 2019 r. nr [...], wskazujące dodatkowe dane w zakresie aktualnych oznaczeń przedmiotowej nieruchomości, w szczególności, że aktualnie obowiązującym operatem ewidencyjnym dla przedmiotowej nieruchomości jest operat odnowienia ewidencji gruntów i budynków przyjęty do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...].07.1998 r. pod nr [...]. Minister Finansów przytoczył przepisy art. 1, art. 2 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. oraz ww. Układu podpisanego 15 października 1971 r. i zaznaczył, że obowiązany był do oceny zaistnienia przesłanek wskazanych w ww. przepisach, tj. zbadania czy dana nieruchomość lub prawo podlegało przejściu na rzecz Skarbu Państwa na podstawie międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych, tzn.: 1. czy prawo własności do danej nieruchomości lub uprawnienia wynikające z wieczystego użytkowania lub z ograniczonych praw rzeczowych było przedmiotem nacjonalizacji lub innego przejścia na rzecz Skarbu Państwa, 2. czy prawo własności do danej nieruchomości lub uprawnienia wynikające z wieczystego użytkowania lub z ograniczonych praw rzeczowych były ustanowione na rzecz obywatela państwa obcego lub zagranicznych osób prawnych, 3. czy spełnione zostały inne warunki wynikające z ww. umowy międzynarodowej. Organ wskazał, że w sprawie ustalone zostało, że z roszczeniem o odszkodowanie w zakresie udziału 1/4 w prawie do zabudowanej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] i [...], oznaczonej jako nieruchomość nr [...], o pow. [...] m², wystąpiła do władz Kanady, tj. Komisji do Spraw Roszczeń Zagranicznych, działającej na podstawie regulaminu zawartego w Dekrecie P.C 1970-2077 oraz Rozporządzenia w sprawie Rozliczenia Roszczeń Zagranicznych (Polska), J. R., z domu S.. Wnioskodawczyni spełniła warunki formalne dotyczące roszczenia i wykazała tytuł prawny do udziału 1/4 w prawach do zabudowanej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] i [...], w tym następstwo prawne po W. R., zmarłym [...] września 1967 r., potwierdzony wydaniem przez Komisję ww. dokumentu, tzw. Raportu oraz Rekomendacji, zatwierdzonego, tj. zaakceptowanego jako końcowy przez Sekretarza Stanu do Spraw Zagranicznych oraz Ministra Finansów [...] kwietnia 1973 r., będącego decyzją w rozumieniu art. VII Układu, wydaną na podstawie rozporządzenia w sprawie Rozliczania Roszczeń Zagranicznych (Polska) nr [...]. W decyzji władz kanadyjskich stwierdzono m.in., że powódka występuje o odszkodowanie, zgodnie z kanadyjskim rozporządzeniem w sprawie Rozliczenia Roszczeń Zagranicznych (Polska), w odniesieniu do nieruchomości, praw i innych udziałów znacjonalizowanych, czy w inny sposób przejętych poprzez zastosowanie polskich ustaw i decyzji administracyjnych przed 15 października 1971 r., szczegółowo opisanych w załączniku A do tego dokumentu. Komisja ustaliła, że wnioskodawczyni została obywatelką kanadyjską przez naturalizację w dniu [...] sierpnia 1953 r. oraz stwierdziła, że jej roszczenie dotyczy również części po zmarłym mężu W. R., który stał się obywatelem kanadyjskim w drodze naturalizacji w dniu [...] sierpnia 1953 r. W decyzji kanadyjskiej wskazano ponadto, że pozycje w Załączniku A zostały znacjonalizowane czy w inny sposób przejęte w momencie, gdy powódka oraz jej poprzednik prawny byli obywatelami kanadyjskimi i mieli prawo do tego majątku. Nie ma też wątpliwości, że odszkodowanie przyznane zostało J. R. za utratę całego udziału w prawach do przedmiotowej nieruchomości należącego do niej i jej męża. Minister Finansów Kanady oraz Sekretarz Stanu do Spraw Zagranicznych Kanady zatwierdzili bowiem ustalenia Komisji oraz jej opinię, stwierdzając, że powódce należy się odszkodowanie z Funduszu Roszczeń Zagranicznych w odniesieniu do pozycji, o której mowa w ustępie piątym (pkt 7 ww. decyzji), tj. pozycji opisanej w załączniku A jako jedna czwarta udziałów. W decyzji tej wskazano też, że roszczenie wynika z pkt 2 (a) Rozporządzenia. Ponadto sprecyzowano, że odszkodowanie winno zostać wypłacone powódce w kwocie nieprzekraczającej [...] tysięcy dolarów, ustalonej ostatecznie na podstawie pkt 7 i 9 Rozporządzenia, w odniesieniu do kwoty Funduszu oraz innych ważnych roszczeń spłacanych z tego Funduszu. Odszkodowanie na rzecz powódki, zgodnie z pkt 10 Rozporządzenia, miało być wypłacone w jednej lub większej liczbie rat, w zależności od dostępności środków z odpowiedniej części Funduszu, w formie czeku wystawionego na wnioskodawczynię przesłanego na wskazany w tej decyzji adres. Minister Finansów zaznaczył, że okoliczność posiadania przez J. R. i W. R. udziału 1/4 w prawie własności przedmiotowej nieruchomości oraz w prawach rzeczowych z nieruchomością związanych na dzień przejścia na rzecz Państwa całości tych praw w związku z przepisami dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy - została potwierdzona w dokumentacji polskiej (odpis "Świadectwa" Sądu Okręgowego w [...] Wydział Hipoteczny z [...] października 1945 r. nr [...]). W związku z powyższym Minister Finansów stwierdził, że utrata udziału 1/4 w prawach rzeczowych do przedmiotowej nieruchomości - na podstawie decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] czerwca 1951 r. nr [...], odmawiającej m.in. W. i J. R. prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], oznaczonej nr hip. [...], utrzymanej w mocy decyzją Ministra Gospodarki Komunalnej z [...] października 1951 r. nr [...] - stanowiła tytuł objęty art. I pkt 1 ww. Układu. Minister zaznaczył, że przejęcie praw do nieruchomości na własność Skarbu Państwa w wyniku zastosowania polskich decyzji administracyjnych jest jednym z warunków określonych w Układzie z Kanadą (art. I), wskazanym jako pierwsza przesłanka wynikająca z przepisów ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. W związku z powyższym organ stwierdził, że udział 1/4 w prawie własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] i [...], księga hip. ozn. jako "Nieruchomość Nr [...] w [...]", a tym samym w prawach rzeczowych z nieruchomością związanych, objęty był zakresem przedmiotowym Układu, tj. podlegał przejściu na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o postanowienia międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych, tj. ww. Układu zawartego w 15 października 1971 r. Odnosząc się do drugiej przesłanki, wynikającej z ww. przepisów Minister Finansów wskazał, że prawo własności ww. nieruchomości było ustanowione na rzecz obywateli państwa obcego, tj. J. R. i W. R.. Fakt nabycia obywatelstwa Kanady przez ww. osoby, w drodze naturalizacji [...] sierpnia 1953 r., został potwierdzony w trakcie postępowania przed Komisją o przyznanie odszkodowania prowadzonego na podstawie ww. umowy międzynarodowej, zakończonego wydaniem decyzji uznającej roszczenie J. R., obejmujące również udział w prawie do przedmiotowej nieruchomości zmarłego W. R.. Oznacza to stwierdzenie przez organy władzy Kanady zgodności roszczenia z postanowieniami Układu, w tym posiadanie obywatelstwa kanadyjskiego przez J. R. oraz W. R. (art. II Układu z Kanadą). Osoby te były przed dniem wejścia w życie Układu z Kanadą (art. I pkt 1 Układu) współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości w łącznym udziale 1/4, tj. dotychczasowymi współwłaścicielami w rozumieniu przepisów rozporządzenia wykonawczego do ustawy z dnia 9 kwietnia z 1968 r. Spełnione zatem zostały wszystkie warunki wynikające z ww. układu indemnizacyjnego, w tym wykonanie przez rząd polski tego układu (wypłata sumy ryczałtowej). Powyższe oznacza, zgodnie z art. IV Układu z Kanadą, że Rząd kanadyjski nie będzie przedstawiał w przyszłości Rządowi polskiemu w imieniu kanadyjskich osób fizycznych lub prawnych żadnych roszczeń, których zaspokojenie objęte zostało niniejszym Układem i nie będzie popierał takich roszczeń. Minister Finansów zaznaczył, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych spełnienie warunków wskazanych w ww. umowie (objęcie danej nieruchomości zakresem stosowania układu) oznaczało stan przejścia nieruchomości lub praw na rzecz Skarbu Państwa na podstawie tej umowy (art. 1 ww. ustawy), przy czym w przypadku wątpliwości w danej sytuacji faktycznej i prawnej rozstrzygające znaczenie ma to, czy wnioskodawca, powołując się na układ, wystąpił o odszkodowanie i czy takie odszkodowanie otrzymał na tej podstawie, że jego mienie zostało przejęte przez Państwo Polskie. Taka sytuacja stwarza stan przejścia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości lub prawa na podstawie międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych w rozumieniu art. 2 ustawy z 9 kwietnia 1968 r. W konsekwencji fakt przyznania odszkodowania za określone mienie dowodzi, że wnioskodawca udowodnił swoje prawa do nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie takie odszkodowanie zostało przez organy władzy Kanady przyznane. Organ wskazał ponadto, że prowadząc postępowania w trybie ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. nie jest uprawniony do oceny, w tym kwestionowania, ustaleń dokonanych przez właściwy organ państwa-sygnatariusza układu indemnizacyjnego w postępowaniu odszkodowawczym, w szczególności do dokonywania samodzielnych ustaleń sprzecznych z ustaleniami organów zagranicznych, w przedmiotowej sprawie organów decyzyjnych, tj. Sekretarza Stanu do Spraw Zagranicznych Kanady i Ministra Finansów Kanady oraz organu prowadzącego postępowanie odszkodowawcze, w tym przygotowującego stanowisko ("Raport") w sprawie wydania decyzji odszkodowawczej, tj. Komisji ds. Roszczeń Zagranicznych. To na organie państwa (w przedmiotowej sprawie Kanady) spoczywał obowiązek gromadzenia odpowiednich dokumentów w postępowaniu odszkodowawczym, dokonywania ich właściwej oceny zarówno pod względem formalnoprawnym oraz materialnoprawnym, a także faktycznym, a także obowiązek zakończenia postępowania w sposób przewidziany w regulacjach wewnętrznych państwa-strony układu indemnizacyjnego, w przedmiotowej sprawie raportu Komisji ds. Zagranicznych, zatwierdzonego i podpisanego przez ww. organy władzy Kanady. Decydujące znaczenia ma bowiem w sprawach prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. okoliczność, czy państwo obce uznało osobę występującą z roszczeniem za swojego obywatela oraz czy przyznało jej z tego tytułu odszkodowanie. Implikacją tego jest związanie Ministra Finansów ustaleniami Komisji. Fakt przyznania odszkodowania przez Komisję oznacza, że osoby, które wystąpiły z wnioskiem, dowiodły swojej legitymacji materialnej, tzn. utraciły mienie położone na powojennym terytorium polskim. Przyznanie odszkodowania w sposób oczywisty stanowi konsekwencję ustalenia przez ww. organy władzy Kanady utraty praw do mienia (przejęcie praw do nieruchomości) obywatela kanadyjskiego. Tym samym w sprawie spełnione przesłanki do wydania decyzji stwierdzającej przejście ww. praw rzeczowych do nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa na podstawie ww. przepisów. Minister Finansów wyjaśnił jednocześnie, że nieruchomość określona w kanadyjskiej dokumentacji odszkodowawczej jako położona przy ul. [...] i [...], uregulowana była pierwotnie w dawnej księdze wieczystej, prowadzonej przez Wydział Hipoteczny Sądu Okręgowego w [...], oznaczonej jako "Nieruchomość Nr [...] w [...]" (kontynuowanej pod nr [...]), w której wskazano jej powierzchnię, tj. [...] m² (dowód: odpis "Świadectwa" Sądu Okręgowego w [...] Wydział Hipoteczny z [...] października 1945 r. nr [...]). W istniejących operatach ewidencyjnych brak jest bezpośrednich danych o nieruchomości hip. nr [...]. Natomiast do dnia odnowienia operatu ewidencyjnego w dacie [...] lipca 1998 r. dla przedmiotowej nieruchomości obowiązywał operat ewidencji gruntów nr [...] (najstarszy będący w posiadaniu Biura Geodezji i Katastru Urzędu Miasta [...]), w którym wykazane zostały w 1966 r. działki archiwalne, jednakże bez rozliczenia nieruchomości objętej KW nr [...] (dalszy ciąg księgi hip. nr [...]). Ponadto w 1976 r., zmianą nr [...], wykazano dawną działkę ewidencyjną nr [...], w obrębie [...], położoną przy ul. [...], o powierzchni [...] m², objętą księgą wieczystą nr [...], co wpisano do tego operatu poprzez zmianę nr [...]. Dane dotyczące głównej działki będącej przedmiotem upaństwowienia, tj. działki nr [...], w obrębie [...], położonej przy ul. [...], potwierdza również wypis z rejestru gruntów wraz z mapą, wydany przez Urząd Dzielnicowy [...] w 1976 r., znak [...]. Nieruchomość przy ul. [...] w [...], a dokładnie "budynek położony przy ul. [...], nr hip. [...], cd. KW. [...]", została również wskazana, jako stanowiąca "własność Państwa na podstawie orzeczenia administracyjnego z [...].06.1951 r. Nr[...]" i "teren państwowy objęty działaniem dekretu z dnia 26.X.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy", w zaświadczeniu wydanym przez Urząd Dzielnicowy [...] (dowód: "Stwierdzenie" Urzędu Dzielnicowego [...] Wydział Terenów z [...] kwietnia 1976 r., znak: [...]). Organ podkreślił, że nieruchomość położona przy ul. [...], wskazana w decyzji z [...] lipca 2017 r., została również wskazana w decyzji komunalizacyjnej Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] listopada 1991 r. nr [...], stwierdzającej z mocy prawa nabycie przez Dzielnicę [...] w dniu [...] maja 1990 r. nieodpłatnie własności nieruchomości "położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej [...], obręb ewidencyjny [...], Nr działki ewidencyjnej [...], uregulowanej w księdze wieczystej Nr [...]". W decyzji tej wskazano, że nieruchomość ta stanowi działkę o powierzchni [...] m² z zabudową - budynkiem mieszkalnym z wyłączeniem 6 lokali sprzedanych". Z decyzji wynika, że działka nr [...] z obrębu [...] stanowiła w dniu 27 maja 1990 r. własność państwową. Aktualnie obowiązującym operatem ewidencyjnym dla przedmiotowej nieruchomości jest operat odnowienia ewidencji gruntów i budynków przyjęty do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] lipca 1998 r. pod nr [...], w którym zostały wykazane: 1. nieruchomość oznaczona KW nr [...] do działki ewidencyjnej nr [...], w obrębie [...] (poprzednio działka [...], w obrębie [...]), o powierzchni [...] ha; aktualnie wykazana jako dz. ew. nr [...] o powierzchni [...] ha, dla której wykazana jest księga wieczysta nr [...]; 2. nieruchomość KW [...] (dalszy ciąg księgi hipotecznej nr [...]) do następujących działek ewidencyjnych: a) część działki nr [...] - jako działka rozliczeniowa nr [...] o powierzchni [...] ha; aktualnie wykazana jako dz. ew. nr [...] w obrębie [...] (w wyniku wydzielenia działek o jednorodnym stanie prawnym opracowaniem znak: [...]), dla której wykazana jest księga wieczysta nr [...]; b) część działki nr [...] - jako działka rozliczeniowa nr [...] o powierzchni [...] ha; aktualnie wykazana jako dz. ew. nr [...] w obrębie [...] (w wyniku wydzielenia działek o jednorodnym stanie prawnym opracowaniem w ramach modernizacji operatu ewidencji gruntów i budynków opracowaniem [...]), dla której wykazana jest księga wieczysta nr [...]; c) działka nr [...], z obrębu [...] o powierzchni [...] ha, dla której aktualnie wykazana jest księga wieczysta nr [...]. Minister Finansów - uwzględniając stanowisko Prezydenta [...] zaznaczył, że organ orzekając w pierwszej instancji wskazał przedmiotową nieruchomość w możliwie najbardziej precyzyjny sposób, jaki udało się ustalić w oparciu o dostępną dokumentację i materiał zebrany w sprawie. Na skutek postępowania prowadzonego z wniosku o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy uszczegółowiono dane dotyczące oznaczeń geodezyjnych oraz wieczystoksięgowych przedmiotowej nieruchomości. Przy czym informacje te nie zmieniają istotnych ustaleń organu orzekającego w pierwszej instancji i tym samym nie stanowią podstawy do uchylenia decyzji z [...] lipca 2017 r. Zdaniem Ministra Finansów brak jest podstaw do ustalania w sposób odmienny niż wyżej opisany, aktualnego stanu prawnego nieruchomości oznaczonej księgą hipoteczną nr [...]. Opis nieruchomości, za którą zostało wypłacone odszkodowanie spełnia wymogi postawione w ww. rozporządzeniu. Przepisy prawa określające charakter przedmiotowej decyzji, tj. jej deklaratoryjność, nie obligują Ministra Finansów do konstytutywnych ustaleń dotyczących uregulowania przedmiotowych nieruchomości w obecnych działkach ewidencyjnych. Organ jedynie w miarę możliwości określa miejsce położenia nieruchomości ze wskazaniem ulicy i numeru nieruchomości, jak również jej oznaczenia w księdze wieczystej. Uregulowanie stanu prawnego w ww. kwestiach nie podlega dyspozycji podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. W ocenie organu archiwalne dane o nieruchomościach hipotecznych stanowią materiał dowodowy w postępowaniu wystarczający do stwierdzenia, czy zaistniały przesłanki wynikające z podstawy prawnej przedmiotowej decyzji. Powyższe stanowisko organu uzasadnia ponadto fakt, że określenie granic hipotecznych stanowi złożoną czynność związaną z analizą dokumentacji archiwalnej, jak również zapisami zachowanymi w dawnych księgach hipotecznych, zbiorach dokumentów i aktach własnościowych nieruchomości, której dokonuje wykonawca prac geodezyjnych, co podlega, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. e ustawy z dnia [...] maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r. poz. 725 ze zm.), zgłoszeniu właściwym miejscowo starostom, jeżeli celem lub zakładanym wynikiem tych prac jest dokumentacja geodezyjna w postaci map, rejestrów lub wykazów na potrzeby m.in. postępowań administracyjnych i sądowych. Z przepisów ww. ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. nie wynika obowiązek ministra właściwego do spraw finansów publicznych w postępowaniu prowadzonym na podstawie tej ustawy zlecania ww. czynności. Przeciwnie, z przepisów wykonawczych do ww. ustawy wynika, że organ określa dane wieczystoksięgowe jedynie "w miarę możności" (§ 2 ww. rozporządzenia). Minister zaznaczył, że ustalenie aktualnych danych obejmujących nieruchomość, która przeszła na rzecz Skarbu Państwa, jest istotne na etapie składania wniosku o wpis tytułu własności nieruchomości do ksiąg wieczystych. Inne działania - poza ustaleniem przesłanek koniecznych do wydania decyzji przez Ministra Finansów - związane z ochroną interesu Skarbu Państwa w odniesieniu do tego typu nieruchomości, należą do kompetencji organów właściwych w zakresie gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa. Zgodnie zaś z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami (z zastrzeżeniem wskazanych wyjątków), jest starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu terytorialnego są ich organy wykonawcze. Ustalanie stanu prawnego nieruchomości, w sposób wykraczający poza zgromadzenie dostępnej (wytworzonej już) dokumentacji, pozostaje poza zakresem zadań ustawowych Ministra Finansów. Organ odniósł się ponadto szczegółowo do zarzutów podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uznając, że są one bezzasadne. Skarb Państwa - Prezydent [...] wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie pkt I decyzji, tj. utrzymującego w mocy decyzję organu pierwszej instancji zarzucając naruszenie: 1. art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie dokonania czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do tego, iż organ nie stwierdził nabycia przez Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta [...] całej dawnej warszawskiej nieruchomości, oznaczonej jako hip. Nr [...], a zatem organ nie rozstrzygnął o całości przedmiotu postępowania. 2. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 i 80 k.p.a. w związku z art. 40 ust. 1 i 40b ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez zaniechanie przez organ orzekający wyczerpującego zebrania i zbadania materiału dowodowego, zaniechanie opracowania geodezyjnego i ustalenia aktualnych oznaczeń ewidencyjnych nieruchomości, a w konsekwencji dokonanie oceny sprawy z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów. 3. § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 maja 1968 r. w sprawie trybu dokonywania w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 1 oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, poprzez pominięcie w rozstrzygnięciu aktualnego oznaczenia nieruchomości, której prawo własności przeszło na rzecz Skarbu Państwa, 4. art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji niewykonalnej, 5. art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych w zw. z § 19 pkt 1 oraz § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie informatycznym poprzez nie zawarcie w treści decyzji elementów umożliwiających jej wykonanie w sposób, w jaki nakazują powołane przepisy prawa, 6. art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez sformułowanie rozstrzygnięcia w taki sposób, iż powstaje wątpliwość odnośnie tego, prawo własności jakiej nieruchomości przeszło na rzecz Skarbu Państwa, 7. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2017r. naruszającej przepisy prawa, W uzasadnieniu skargi przytoczono argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wniesiono uchylenie decyzji w zaskarżonym zakresie, tj. punktu I decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z [...] grudnia 2020 r. uczestniczki postępowania J. F. i A. M. przedstawiły stanowisko w sprawie i wniosły o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola ta w myśl art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. N z 2013 r. poz. 270 ze zm.), polega na ocenie zgodności wydanej decyzji z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Zaskarżoną decyzją Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z [...] lipca 2017 r. stwierdzającą przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału w prawie własności nieruchomości będącej przedmiotem sporu nieruchomości oraz umorzył postępowanie prowadzone na skutek pisma J. F. i A. M. Zdaniem Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że nie podziela zawartego w odpowiedzi na skargę zarzutu Ministra Finansów o niedopuszczalności skargi Skarbu Państwa – reprezentowanego przez Prezydenta Miasta [...] z powodu niezaskarżenia przez ten podmiot decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z [...] lipca 2017 r. w postępowaniu administracyjnym, ewentualnie niezaskarżenia jej do Sądu na podstawie art. 52 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że zawarte w art. 52 § 1 p.p.s.a . zastrzeżenie, co do możliwości wniesienia skargi "po wyczerpaniu środków zaskarżenia", nie oznacza, że warunkiem koniecznym dla skutecznego wniesienia skargi na wydaną w postępowaniu odwoławczym decyzję jest uprzednie wniesienie przez stronę skarżącą przewidzianego procedurą administracyjną środka odwoławczego od decyzji organu pierwszej instancji. Wymieniony w tym przepisie wymóg wyczerpania środków zaskarżenia jest spełniony nie tylko gdy rozpoznany zostanie środek zaskarżenia wniesiony przez stronę skarżącą, ale także wówczas jeżeli odwołanie od decyzji złożyła inna strona niż wnosząca skargę. Wskazana przez Ministra interpretacja art. 52 § 1 p.p.s.a. prowadziłaby natomiast do wypaczenia celu tej regulacji, jakim jest niepomijanie przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi żadnego z etapów wewnątrzadministracyjnego procesu podejmowania rozstrzygnięć. Istotnym jest, że w licznych postępowaniach administracyjnych występuje wiele stron, których interesy bywają sprzeczne. Tym samym decyzja organu pierwszej instancji może być dla niektórych z nich korzystna, a zatem nie są oni zainteresowani jej eliminacją. Wydanie natomiast decyzji przez organ drugiej instancji wskutek rozpoznania odwołania wniesionego przez innych uczestników postępowania może istotnie zmienić ten stan rzeczy. Skoro w sprawie niniejszej zaskarżona decyzja wydana została po wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących stronom w ramach procedury administracyjnej, w następstwie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] delegowanego do Prokuratury Regionalnej w [...], to uznać należy, że wbrew stanowisku Ministra Finansów skarga Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta Miasta [...] jest dopuszczalna. Materialnoprawną podstawę skarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych, które stosuje się do wpisów na rzecz Skarbu Państwa w księgach wieczystych tytułu własności nieruchomości obywateli państw obcych oraz uprawnień wynikających z wieczystego użytkowania lub z ustanowionych na rzecz tych obywateli ograniczonych praw rzeczowych, które to nieruchomości i prawa przeszły na rzecz Skarbu Państwa na podstawie międzynarodowych umów o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych, zawartych z rządami tych państw przez Rząd Polski (art. 1 ust. 1). Zgodnie z art. 2 tej ustawy, wpis do księgi wieczystej Skarbu Państwa jako właściciela nieruchomości (...) następuje na podstawie decyzji Ministra Finansów, stwierdzającej przejście na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości lub prawa na podstawie międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych. Po myśli art. 5 ust. 2, ustawę stosuje się również do nieruchomości oraz prawa, które przeszły na rzecz Skarbu Państwa na podstawie międzynarodowych umów o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych, zawartych przed ogłoszeniem ustawy. Warunkiem wydania, na podstawie art. 2 omawianej ustawy deklaratoryjnej decyzji stwierdzającej przejście na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości lub prawa, jest zatem po pierwsze: jej nacjonalizacja lub w inny sposób przejęcie przed dniem zawarcie międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych, po wtóre objęcie wynikających z tego tytułu roszczeń byłego właściciela taką umową. Z Kanadą Rząd Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Rząd Kanady zawarły Układ dotyczący uregulowania spraw finansowych w dniu 15 października 1971 r. Artykuł I Układu przewidywał, że rząd polski zapłaci rządowi kanadyjskiemu kwotę (...) dolarów kanadyjskich jako całkowite i ostateczne zaspokojenie roszczeń kanadyjskich wobec Rządu polskiego i polskich osób fizycznych i prawnych USD. Układem tym objęto m.in. roszczenia związane z mieniem, prawami, które zostały przejęte na mocy polskich przepisów lub decyzji administracyjnych Zgodnie z art. IV ww. Układu całkowita zapłata kwoty określonej w art. I zwolni Rząd polski oraz polskie osoby fizyczne i prawne od wszystkich zobowiązań, których uregulowania dotyczą postanowienia tegoż artykułu. Rząd kanadyjski uzna wówczas, jako całkowicie uregulowane wszelkie roszczenia, objęte niniejszym Układem, niezależnie od tego, czy były one przedstawione Rządowi polskiemu. Rząd kanadyjski nie będzie przedstawiał w przyszłości Rządowi polskiemu w imieniu kanadyjskich osób fizycznych lub prawnych żadnych roszczeń, których zaspokojenie objęte zostało niniejszym Układem i nie będzie popierał takich roszczeń. Stosownie do art. VII Układu Rząd kanadyjski przekaże Rządowi polskiemu kopie odpowiednich decyzji dotyczących zasadności i wielkości roszczeń. Rząd kanadyjski przekaże Rządowi polskiemu, odnoszące się do każdego roszczenia, które uzna za zasadne, oryginalne dokumenty stwierdzające własność mienia znacjonalizowanego lub w inny sposób przejętego przez Polskę i stanowiące podstawę tego roszczenia, łącznie z posiadanymi przez uprawnione osoby certyfikatami udziałów lub akcjami polskich osób prawnych, jeżeli całość mienia tych osób prawnych została znacjonalizowana lub przejęta przez Polskę. W przypadku, gdy roszczenie nie jest oparte na takich dokumentach, Rząd kanadyjski dostarczy Rządowi polskiemu odpowiednie oświadczenie zwalniające od zobowiązań, podpisane przez uprawnioną osobę. Wszystkie dokumenty wymienione w niniejszym artykule, które mają być oddane Rządowi polskiemu, zostaną przekazane jak najwcześniej, gdy tylko będzie to możliwe po dokonaniu ostatniej wpłaty przewidzianej w artykule III. Z treści przywołanych postanowień Układu wynika zatem, że założony przez umawiające się strony skutek w postaci zwolnienia z jakiejkolwiek odpowiedzialności rządu polskiego z tytułu roszczeń majątkowych związanych z nacjonalizacją mienia obywateli kanadyjskich, uzależniony został od przekazania rządowi kanadyjskiemu przewidzianej nim globalnej kwoty. W sprawie niniejszej poza sporem jest, że nieruchomość położona w [...] przy ul. [...] i [...], objęta dawną księgą hipoteczną nr hip.[...] o powierzchni [...] m2 ( obecny nr [...]), której właścicielami w ¼ część byli małżonkowie J. i W. R. przejęta została na rzecz Skarbu Państwa na podstawie przepisów dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze miasta Warszawy. W związku z tym przejęciem J. R. będąca obywatelką Kanady w drodze naturalizacji z [...] sierpnia 1953r., działając w imieniu własnym oraz jako spadkobierczyni naturalizowanego w tej samej dacie męża, który zmarł 1967r., wystąpiła w związku z ww. układem od Komisji do Spraw Roszczeń Zagranicznych o przyznanie odszkodowania za jej utratę. Niesporne jest także, że Komisja kanadyjska zgłoszone roszczenie uznała za zasadne w całości i przyznała wnioskodawczyni z tego tytułu stosowne odszkodowanie za " jedną czwartą udziałów" w odniesieniu do pozycji, o której mowa w ustępie piątym ( pkt.7 decyzji) tj. opisanej w zał. A. Powyższe ustalenia nie budzą wątpliwości Sądu i znajdują odzwierciedlenie w dokumentach zgormadzonych w sprawie, w tym przede wszystkim w zatwierdzeniu ustaleń Komisji przez Ministra Finansów Kanady oraz Sekretarza Stanu ds. Zagranicznych Kanady [...] kwietnia 1973 r. stanowiącym decyzję w rozumieniu art. VII Układu. Tym samym co do zasady uznać należało, że zostały spełnione obie przesłanki do wydania przez Ministra Finansów deklaratoryjnej decyzji stwierdzającej przejście na rzecz Skarbu Państwa będącej przedmiotem postępowania nieruchomości na podstawie międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych będącej podstawą wpisu do księgi wieczystej Skarbu Państwa, jako właściciela nieruchomości lub uprawnionego do korzystania z wieczystego użytkowania albo ograniczonego prawa rzeczowego – art. 2 ustawy z 1968 r. Mając na uwadze stan faktyczny sprawy oraz treść decyzji wydanych przez organy obu instancji zauważyć trzeba, że istota zaistniałego sporu w sprawie niniejszej odnosi się do przedmiotu i zakresu dokonanego rozstrzygnięcia oraz jego elementów. Podkreślić należy, że nieruchomość opisana w przedwojennej księdze hip. [...] i kontynuowana w Kw [...] miała powierzchnię [...] m2. Utrzymane w mocy przez Ministra Finansów decyzją z [...] marca 2020 r. orzeczenie Ministra Rozwoju i Finansów z [...] lipca 2017 r. stwierdzające przejście na rzecz Skarbu Państwa 1/4 części prawa własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], dla której jest prowadzona księga wieczysta [...] (dawna księga hipoteczna nr hip. [...]) odnosi się wyłącznie do działki ewidencyjnej nr [...], o powierzchni [...] m2. Organ II instancji ponownie rozpatrując sprawę w wyniku złożonego odwołania uzupełnił jej materiał dowodowy o pismo Biura Geodezji i Kartografii Urzędu [...] z [...] stycznia 2019 r. z którego wynika, że dla dawnej nieruchomości hipotecznej nr hip. [...] aktualny jest operat odnowienia ewidencji gruntów i budynków przyjęty do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] lipca 1998 r. pod nr [...], w którym zostały wykazane: 1. nieruchomość oznaczona KW nr [...] do działki ewidencyjnej nr [...], w obrębie [...] [poprzednio działka [...], w obrębie [...]), o powierzchni [...] ha, aktualnie wykazana jako dz. ew. nr [...] o powierzchni [...] ha, dla której wykazana jest księga wieczysta nr [...]; 2. nieruchomość KW [...] [dalszy ciąg księgi hipotecznej nr [...]) odnosi się do następujących działek ewidencyjnych: a) części działki nr [...] — jako działka rozliczeniowa nr [...] o powierzchni [...] ha; aktualnie wykazana jako dz. ew. nr [...] w obrębie [...] (w wyniku wydzielenia działek o jednorodnym stanie prawnym opracowaniem znak: [...], [...]), dla której wykazana jest księga wieczysta nr [...]; b) część działki nr [...] — jako działka rozliczeniowa nr [...] o powierzchni [...] ha; aktualnie wykazana jako dz. ew. nr [...] w obrębie [...] (w wyniku wydzielenia działek o jednorodnym stanie prawnym opracowaniem w ramach modernizacji operatu ewidencji gruntów i budynków opracowaniem [...]), dla której wykazana jest księga wieczysta nr [...]; c) działka nr [...], z obrębu [...] o powierzchni [...] ha, dla której aktualnie wykazana jest księga wieczysta nr [...]. Trafnie zarzucono w skardze, że mimo pozyskania dokumentów wskazujących jakie nieruchomości opisane w wymienionych księgach wieczystych wchodzą obecnie w skład dawnej nieruchomości hipotecznej nr [...] organ utrzymał w mocy decyzję z [...] lipca 2017r., która odnosi się wyłącznie do działki ew. nr [...], z pominięciem rozważenia okoliczności dotyczących działek o nr [...], [...] i [...]. W istocie ma rację skarżący, że dopiero stwierdzenie nabycia tych nieruchomości przez Skarb Państwa w pełni skonsumowałoby dawną nieruchomość hip. nr [...]. Niezrozumiały jest w tych okolicznościach pogląd Ministra Finansów, że uszczegółowienie aktualnych danych dotyczących oznaczeń geodezyjnych i wieczystoksięgowych będącej przedmiotem postępowania przedwojennej nieruchomości nie zmienia istotnych ustaleń organu I instancji i nie stanowi podstawy do uchylenia jego decyzji. W odniesieniu do rozważań organu oraz zarzutów skargi jakie elementy musi zawierać decyzja wydawana przez organy administracji w sprawie rozstrzyganej na podstawie przepisów ustawy z 9 kwietnia 1968r. , w szczególności czy powinna odnosić się do aktualnych oznaczeń geodezyjno- katastralnych nieruchomości, Sąd nie podziela poglądu Ministra Finansów. Zdaniem organu z uwagi na deklaratoryjny charakter decyzji i objęcie działaniem układu indemnizacyjnego nieruchomości w ujęciu historycznym nie ma potrzeby odnoszenia się w niej do aktualnych oznaczeń nieruchomości. W ocenie Ministra treść § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 9 maja 1968 r. przesądza, że wskazane dane mogą być w decyzji wskazane " w miarę możliwości". Podkreślić należy, że § 2 ust. 1 zd. pierwsze w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wydanego na podstawie art. 3 ustawy z 9 kwietnia 1968 r. stanowi, że "decyzja, o której mowa w § 1, dotycząca nieruchomości powinna zawierać imię i nazwisko (nazwę) dotychczasowego właściciela, miejsce położenia nieruchomości ze wskazaniem w miarę możliwości ulicy i numeru nieruchomości, jak również jej oznaczenia w księdze wieczystej. W ocenie Sądu zawarte w tym przepisie sformułowanie "w miarę możliwości" odnosi się wyłącznie do danych adresowych nieruchomości – podania ulicy i numeru a nie samej nieruchomości skoro decyzja ma stanowić podstawę ujawnienia w księdze wieczystej tytułu Skarbu Państwa. Jednoznaczny opis nieruchomości dokonywany jest za pomocą oznaczeń geodezyjno-katastralnych w postaci numeru działki, obrębu geodezyjnego w jakim jest położona, a także oznaczenie jej powierzchni. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się , że numer działki stanowi oznaczenie skonkretyzowanej powierzchni gruntu będąc nazwą własną używaną w obrocie prawnym . Ma rację skarżący, że zaniechanie takiej identyfikacji podważa także nawet możliwość wykonania samej decyzji. Decyzja administracyjna musi zaś być tak sformułowana, żeby możliwe było jej wykonanie wg rzeczywistej treści. Treści tej nie można domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia decyzji. To zaś oznacza, że Minister Finansów ustalił stan faktyczny sprawy z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego skoro z wydanych decyzji nie wynika dokładne określenie całości nieruchomości , której prawo własności przeszło na rzecz Skarbu Państwa, w szczególności jej przestrzenne umiejscowienie, co jak trafnie wskazał skarżący, jest konieczne z uwagi na cel decyzji, którym jest dokonanie wpisu Skarbu Państwa jako właściciela w księdze wieczystej. Prawidłowe oznaczenie nieruchomości o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 1 ukwih skonkretyzowane jest w art. 26 ust. 1 tej ustawy i stanowi, że podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości, natomiast z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie teleinformatycznym wynika, że częścią działu I księgi wieczystej jest dział I-O "Oznaczenie nieruchomości" (§ 14). Jedną z rubryk, na które podzielony jest Dział I-O, jest rubryka (1.4) - oznaczenie (§15 ust. 1). W rubryce 1.4 "oznaczenie", podrubryce 1.4.1 wpisuje się dane o oznaczeniu działek ewidencyjnych składających się na nieruchomość (§ 19 pkt 1). Rubryka 1.4. "oznaczenie" obejmuje w podrubryce 1.4.1. "działka ewidencyjna" następujące pola: 1.4.1.1 "identyfikator działki" - identyfikator obiektów bazy danych ewidencyjnych, o którym mowa w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r. poz. 542 i 2109), 1.4.1.2 "numer działki" - numer działki ewidencyjnej zgodnie z danymi ewidencji gruntów i budynków, 1.4.1.3 "obręb ewidencyjny" - podane w odpowiednich podpolach: numer lub nazwę obrębu, w którym jest położona działka ewidencyjna zgodnie z danymi ewidencji gruntów i budynków (§ 20 pkt 1). Zdaniem Sądu nie zasługuje na aprobatę pogląd Ministra, że dookreślenie i sprecyzowanie danych identyfikujących będącą przedmiotem postępowania nieruchomość należy do Prezydenta [...] gospodarującego zasobem nieruchomości Skarbu Państwa jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. Sprecyzowanie i dookreślenie danych opisujących przedmiot postępowania na etapie składania wniosku o złożenie księgi wieczystej lub o dokonanie wpisu w księdze istniejącej oznaczałoby, że to Prezydent [...] dokonywałby sprecyzowania przedmiotu rozstrzygnięcia dokonanego wcześniej przez Ministra Finansów. Faktycznie zatem formułowanie wniosku wieczystoksięgowego nie następowałoby w oparciu o decyzję Ministra wydaną na podstawie art. 2 ustawy z 1968 r. oraz § 1 ww. rozporządzenia - ale w oparciu o własne ustalenia faktyczno-prawne do których Prezydent nie jest uprawniony. Mając na uwadze, że w sprawie nie został określony jednoznacznie przedmiot postępowania, gdyż organ nie przeprowadził postępowania pod kątem przejścia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności wszystkich nieruchomości objętych dawną nieruchomością hipoteczną hip. Nr [...] sentencji rozstrzygnięcia utrzymanego w mocy zaskarżoną decyzją brak jest wszystkich współczesnych oznaczeń nieruchomości to oznacza, że postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów prawa. To oznacza, że skarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zapadły z uchybieniem art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w związku z art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z 1968 r., co uzasadnia ich uchylenie. Pominięcie zaś przez Ministra Finansów prawidłowego oznaczenia nieruchomości oznacza ponadto naruszenie art. 107 § 1 i 2 w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 9 maja 1968 r. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe stanowisko a w rozstrzygnięciu uwzględni elementy, o których mowa w § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 i 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 tej ustawy.