I SA/Wa 1088/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku adwokata J. P. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłacenia pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu niepełnosprawności postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata J. P. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 369,00 (trzysta sześćdziesiąt dziewięć) złotych, w tym tytułem opłaty kwotę 300,00 (trzysta) złotych, tytułem 23% podatku od towaru i usług kwotę 69,00 (sześćdziesiąt dziewięć) złotych. Postanowieniem z dnia 28 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1088/11 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał adwokatowi J. P. – ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej B. B. – kwotę 147,60 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Na powyższe postanowienie wyznaczony adwokat złożył pismo nazwane "skargą", w którym zarzucił naruszenie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a, b i d oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.; dalej rozporządzenie). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W pierwszym rzędzie należy wyjaśnić, że na postanowienie wydane przez referendarza sądowego w przedmiocie przyznania adwokatowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne nie przysługuje skarga, lecz sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego – art. 259 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Dlatego też pismo ustanowionego w tej sprawie z urzędu adwokata z dnia 13 czerwca 2012 r., nazwane jako "skarga", Sąd potraktował jako sprzeciw w rozumieniu art. 259 § 1 p.p.s.a. Sprzeciw ten został wniesiony w wymaganym przez przywołany przepis terminie 7 dni, wobec czego spowodował utratę mocy postanowienia wydanego przez referendarza sądowego i konieczność rozpoznania sprawy przez Sąd. Przedmiotem niniejszej sprawy jest przyznanie ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne, wykonane na zasadzie prawa pomocy, w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz postępowania zażaleniowego. W tym miejscu zaznaczenia jednak wymaga, że postanowienie referendarza sądowego z dnia 28 maja 2012 r. dotyczyło jedynie wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej z uwagi na fakt, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w zakresie postępowania zażaleniowego wpłynął do Sądu dopiero 30 maja 2012 r. Na obecnym etapie Sąd, orzekając w zakresie wynagrodzenia, postanowił uwzględnić oba wnioski, tj. zarówno o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, jak i zażalenia. Zgodnie z art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W świetle przepisów § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, Sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty stanowią stawki minimalne, które w postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa przepis § 18 rozporządzenia. Ich wysokość zależy od instancji, w jakiej sprawa się toczy, a także od charakteru sprawy, w tym przede wszystkim tego, czy przedmiotem zaskarżenia jest akt dotyczący należności pieniężnej, czy też akt administracyjny innego rodzaju. Jeżeli sprawa dotyczy należności pieniężnej – stawkę minimalną oblicza się na podstawie przepisu § 6 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia. W pozostałych sprawach stawka ta wynosi 240 zł (netto) - § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c. Z kolei kwestia stawki minimalnej za sporządzenie i wniesienia skargi kasacyjnej została uregulowana w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia. W myśl powołanej regulacji, stawka minimalna za ww. czynność, jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat w drugiej instancji, wynosi 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł. W związku z tym, że za niezasadne Sąd uznał twierdzenie ustanowionego w sprawie adwokata, że przysługujące mu wynagrodzenie powinno być obliczone przy zastosowaniu stawek określonych w przepisie § 6 rozporządzenia, bowiem przedmiotem zaskarżenia nie była należność pieniężna, lecz decyzja w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu niepełnosprawności, zastosowanie w sprawie będzie miał przepis § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia. Biorąc pod uwagę, że stawka minimalna określona w pkt 1 w niniejszej sprawie wynosi 240 zł, stawka za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 180 zł. Za postępowanie zażaleniowe zaś rozporządzenie przewidziało wynagrodzenie w kwocie 120 zł (§ 18 ust. 1 pkt 2 lit. d), co w sumie dało kwotę 300 zł. Stawkę tę, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia, podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23 %), co w konsekwencji wyniosło 369 zł. Sąd nie znalazł podstaw do podwyższenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej o kwotę poniesionych niezbędnych wydatków bowiem koszt 15,50 zł został poniesiony w ramach "wniesienia skargi kasacyjnej", za co zasądzona została już opłata w wysokości 180 zł. W tej sytuacji, stosując przepisy art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit c i § 2 ust. 3 rozporządzenia, postanowiono jak w sentencji.