I SA/Wa 1088/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie WSA Iwona Kosińska WSA Monika Sawa ( spr.) Protokolant Referent stażysta Wiktoria Sosnowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] marca 2019 r nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją z [...] marca 2019 r. Minister Inwestycji i Rozwoju (dalej: Minister/organ) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: kpa) po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] kwietnia 2018 r. znak [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z [...] lutego 2006 r. stwierdzającej nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętych pod drogę publiczną – ul. [...] w [...], oznaczonych jako działki nr [...] o pow. [...]ha, nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...]ha, obręb [...] oraz działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], objętych księgą wieczystą nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] lutego 2006 r. wydaną na podstawie art. 73 ust 1- 5 ustawy z 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną stwierdził nabycie przez Gminę [...], z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., prawa własności nieruchomości zajętej pod część ulicy [....] w [...], oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie [...] jako działki nr [...] o pow. [...]ha, nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...]ha oraz w obrębie [...] jako działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącej część gruntów uregulowanych w księdze wieczystej KW nr [...]. Pismem z [...] grudnia 2011 r., sprecyzowanym [...] maja 2012 r., Prezydent m. [...] wystąpił do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...] nr [...] z [...] lutego 2006 r., wskazując, że przedmiotowa nieruchomość przeszła na własność Skarbu Państwa na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w związku z czym decyzja Wojewody [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Minister Inwestycji i Rozwoju postanowieniem z [...] kwietnia 2014 r. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku Prezydenta [...] o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2006 r. oraz wezwał Prezydenta [...] do wystąpienia do właściwego sądu powszechnego z wnioskiem o ustalenie czy ww. nieruchomość przeszła na własność Skarbu Państwa na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy z 21 marca 1985 o drogach publicznych. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Minister utrzymał w mocy swoje postanowienie a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 6 maja 2015 r. w sprawie o sygn. I SA/Wa 3208/14 odrzucił skargę Prezydenta [...] na to postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 1 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 3154/15 uchylił ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 14/16 uchylił zaskarżone postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] września 2014 r. oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] kwietnia 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] kwietnia 2018 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z [...] lutego 2006 r. wskazując, że nie ma podstaw do stwierdzenia, że kwestionowana decyzja obarczona jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Po ponownym rozpoznaniu sprawy na wniosek Prezydenta [...] Minister utrzymał zaskarżoną obecnie decyzją swoją decyzję w mocy. W uzasadnieniu Minister wskazał, że z pisma Urzędu [...] z [...] sierpnia 2010 r. wynika, że działki nr [...] i nr [...] stanowią część dawnej działki nr [...] z obrębu [...], a działka nr [...], nr [...] i nr [...] z obrębu [...] stanowiły w dniu [...] grudnia 1998 r. własność osób fizycznych. Organ zauważył, że ze znajdującego się w aktach zaświadczenia Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] września 1995 r. nr [...] wynika, że ul [...] w [...] wybudowana została w ramach czynu społecznego, a nieruchomość położona przy ul. [...] określona w ewidencji gruntów jako część działki nr [...] i nr [...] w obrębie [...]oraz część działki nr [...] w obrębie [...] stała się własnością Skarbu Państwa na podstawie ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz 60). Organ wskazał także, że kwestia prawa własności przedmiotowej nieruchomości była przedmiotem postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z [...] listopada 2010 r. sygn. akt [...] Ns [...] oraz postanowieniem Sądu Okręgowego [...] w [...] z [...] lutego 2012 r. sygn. akt [...] Ca [...]. Organ wskazał, że z orzeczeń tych wynika, że całą nieruchomość opisaną w księdze wieczystej KW nr [...] o pow. [...]m2, składającą się wówczas z działek nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] nabyli na podstawie aktu notarialnego Rep [...] nr [...] na współwłasność w częściach ułamkowych: Z. R., J. I., T. G. [1], F. G., J. Z., W. Z. oraz G. K. Jednocześnie na podstawie ww. aktu notarialnego współwłaściciele dokonali podziału całej nieruchomości na działki przeznaczone do wyłącznego korzystania przez każdego z nich. Organ wskazał, że z postanowienia Sądu Okręgowego [...] w [...] z [...] lutego 2012 r., sygn. akt [...] Ca [...] wynika również, że Z. R. posiadał wyłącznie działkę nr [...] (obecnie nr [...], i nr [...]), J. I. posiadał działkę nr [...] (obecnie nr [...], nr [...], nr [...]), T. G. [1] i F. G. posiadali działkę stanowiącą część działki nr [...] przy granicy z działką [...] (obecnie nr [...] i [...]), J. Z. i W. Z. wspólnie posiadali działkę stanowiącą pozostałą część działki nr [...] i przyległą do niej część działki nr [...] (obecnie nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]) natomiast G. K. posiadała wyłącznie działkę stanowiącą pozostałą część działki nr [...]. Na podstawie aktu notarialnego z [...] września 1982 r. Rep [...] nr [...] J. Z. i W. Z. sprzedali swoje udziały w przedmiotowej nieruchomości T. K.. Organ wskazał także, że w 1982 r. na podstawie nieformalnej umowy sprzedaży udziału w nieruchomości należącego do T. G. [2] jako następcy prawnego T. G. [1] i F. G., T. K. objął wydzieloną dla nich uprzednio działkę. Umowa notarialna przeniesienia przedmiotowego udziału została zawarta dopiero w dniu [...] kwietnia 2004 r. Organ wskazał, że Sąd Rejonowy dla [...] w [...] postanowieniem z [...] listopada 2010 r. sygn. akt [...] Ns [...] stwierdził nabycie przez zasiedzenie przez T. K. oraz K. K. z dniem [...] stycznia 1985 r. własności działek nr [...], nr [...] nr [...] z obrębu [...] oraz działki nr [...] z obrębu [...]. J. I. zmarł w dniu [...] września 1998 r., a spadek po nim nabyli K. I., A. W., P. I., D. I., na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z [...] listopada 2006 r. sygn. akt [...] Ns [...]. Organ podniósł, że z powyższego wynika, że w dniu [...] grudnia 1998 r. właścicielami działek nr [...], nr [...] i nr [...] z obrębu [...] oraz nr [...], nr [...] i nr [...] z obrębu [...] objętych księga wieczystą nr [...] byli T. K., K. K., T. G. [2], K. I., A. W., P. I., D. I. i A. I.. A. I. zmarła w dniu [...] lipca 2008 r. a spadek po niej nabyli A. W., P. I. i D. I.. Organ uznał, że w związku z powyższym Wojewoda prawidłowo wskazał, że w dniu [...] grudnia 1998 r. Skarbowi Państwa ani jednostce samorządu terytorialnego nie przysługiwało prawo własności do przedmiotowej nieruchomości. Odnosząc się natomiast do załączonego do wniosku zaświadczenia Kierownika Urzędu Rejonowego (przywołanego wyżej) organ wskazał, że może ono stanowić wyłącznie przesłankę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Zdaniem organu wykluczona jest możliwość stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie ww. przesłanki. Organ podkreślił, że księga wieczysta nr [...] stanowi pewny dowód, że prawo własności w stosunku do przedmiotowej nieruchomości w dniu [...] grudnia 1998 r. nie przysługiwało Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego, co wynika z treści art. 3 ust 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. Organ wskazał także, że zostały spełnione również pozostałe przesłanki art. 73 ust 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Organ wskazał, że podstawą prawną zaliczenia ul [...] w [...] do kategorii dróg publicznych jest uchwała nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z [...] maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m. [...] i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych. Natomiast zgodnie z art. 103 ust 2 ustawy z 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną przedmiotowa droga od dnia 1 stycznia 1999 r. stała się drogą gminną. W ocenie organu nie budzi również wątpliwości fakt zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną w dniu [...] grudnia 1998 r. Powyższe, zdaniem organu, potwierdza wyrys z mapy ewidencyjnej, sporządzony w dniu [...] kwietnia 2000 r. przez geodetę uprawnionego R. G., przedstawiający przebieg granic działek według stanu na 1995 r. Organ wskazał, że brak jest również podstaw do podważenia ustaleń organu wojewódzkiego w kwestii pozostawania nieruchomości we władaniu publicznoprawnym. Organ podał, że władztwo publicznoprawne nad przedmiotową nieruchomością potwierdzają protokół odbioru robót drogowych wykonanych na ul [...] przez [...] spisany w dniu [...] lipca 1997 r. oraz protokół odbioru robót z [...] listopada 1996 r. obejmujący urządzenie oświetlenia na ul [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Według tej zasady organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, Nr 1, poz. 45). Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji, przede wszystkim zaznaczyć trzeba, iż wydana ona została w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 k.p.a., stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Przesłanki stwierdzenia nieważności zostały w powyższym przepisie wyliczone wyczerpująco, zatem nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Organ rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka tylko w kwestii wadliwości kontrolowanego aktu administracyjnego. Działa więc jako organ kasacyjny i w oparciu o zamknięty materiał dowodowy (tj. ten materiał, który posłużył do wydania badanego orzeczenia), weryfikuje kwestionowany akt administracyjny. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z treścią art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, z późn. zm.) nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Powołany przepis określa zatem normatywne przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje, że określone w nim grunty stały się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Przesłanki te to: władanie w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego gruntami zajętymi pod drogi publiczne - niestanowiącymi ich własności i faktyczne zajęcie tych gruntów pod drogi, istniejące w tej dacie. Przepis art. 73 nie zawiera definicji drogi publicznej w związku z tym wyjaśnienia tego pojęcia należy szukać w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.) Zgodnie z art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa warunki: po pierwsze musi to być droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych, po drugie z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Nie każda zatem droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. By droga zyskała taki status, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego z niej korzystania. Zatem zawarte w art. 73 ust. 1 przepisów wprowadzających sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. (zob. także wyrok NSA z dnia 30 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 513/00). W niniejszej sprawie niesporny jest fakt, że ul [...] w [...] została zaliczona do kategorii dróg publicznych na podstawie uchwały nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z [...] maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m. [...] i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych. Natomiast zgodnie z art. 103 ust 2 ustawy z 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną przedmiotowa droga od dnia 1 stycznia 1999 r. stała się drogą gminną. Fakt zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną w dniu [...] grudnia 1998 r. potwierdza wyrys z mapy ewidencyjnej, sporządzony w dniu [...] kwietnia 2000 r. przez geodetę uprawnionego R. G., przedstawiający przebieg granic działek według stanu na 1995 r. Z kolei władztwo publicznoprawne nad przedmiotową nieruchomością potwierdzają: protokół odbioru robót drogowych wykonanych na ul [...] przez [...] spisany w dniu [...] lipca 1997 r. oraz protokół odbioru robót z [...] listopada 1996 r. obejmujący urządzenie oświetlenia na ul [...]. Nie ulega również wątpliwości, że na dzień [...] grudnia 1998 r. jako właściciele tej nieruchomości w księdze wieczystej figurowały osoby fizyczne. Wpis w księdze wieczystej korzystał z rękojmi wiary publicznej a domniemanie to nie zostało skutecznie wzruszone. Stosownie bowiem do treści art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Zasada, że prawo jawne wpisane jest do księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym uzasadnia domniemanie, że prawo wpisane istnieje, przysługuje podmiotowi oznaczonemu we wpisie, treść praw jest zgodna z wpisem a prawo to ma pierwszeństwo wynikające z wpisu. Ponadto domniemanie to dotyczy także prawa, które wygasło, a nie zostało wykreślone z księgi wieczystej (tak: I. Heropolitańska, A. Drewicz-Tułodziecka, K. Hryćków-Mycka, P. Kuglarz, Ustawa o księgach wieczystych i hipotece oraz przepisy związane. Komentarz. Wyd. 3 Warszawa 2017, komentarz do art. 3). Organ też słusznie zwrócił uwagę, że kwestia własności przedmiotowej nieruchomości była również przedmiotem badania przed sądami powszechnymi i to te orzeczenia także stanowiły podstawę wpisów w księdze wieczystej. Zgodnie z kolei z art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych z dniem wejścia w życie ustawy (tj. 1 października 1985 r.) grunty oddane i zajęte pod drogi publiczne wybudowane z udziałem czynu społecznego i istniejące w tym dniu, stają się z mocy prawa własnością Państwa. Jeżeli omawiana nieruchomość (zajęta pod drogę) stałaby się własnością Państwa to powinno to znaleźć odzwierciedlenie w treści księgi wieczystej. Organ takiej okoliczności nie wykazał. Sąd zwraca uwagę, że w razie sporu o własność gruntów, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, ustalenie prawa własności państwa do tych gruntów i rozstrzygnięcie sporu w tym przedmiocie następuje w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. W zależności od okoliczności środek ochrony prawa może przybrać formę powództwa ustalającego, przewidzianego w art. 189 k.p.c., albo powództwa o usunięcie niezgodności pomiędzy stanem prawnym ujawnionym w księdze wieczystej a stanem prawnym rzeczywistym (art. 10 u.k.w.h.), jeżeli prawo własności państwa do gruntu zajętego pod drogę publiczną zostało wpisane bez podstawy prawnej. Tym samym zaświadczenie Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] września 1995 r. nr [...], z którego wynika, że ul [...] w [...] wybudowana została w ramach czynu społecznego, a nieruchomość położona przy ul. [...] określona w ewidencji gruntów jako część działki nr [...] i nr [...] w obrębie [...] oraz część działki nr [...] w obrębie [...] stała się własnością Skarbu Państwa na podstawie ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60) (ustawa o drogach publicznych) nie może stanowić dokumentu podważającego domniemanie wynikające z wpisu w księdze wieczystej. Zwrócić należy także uwagę, że w aktach administracyjnych znajduje się zaświadczenie Urzędu Miasta [...] Urzędu Dzielnicy [...] z [...] lipca 2010 r, z którego wynika , że przedmiotowe nieruchomości zostały zajęte pod drogę w latach 1996 – 1997, inwestorem budowy drogi była Gmina [...], proces inwestycyjny nie był poprzedzony wywłaszczeniem i ustaleniem odszkodowania oraz że przedmiotowa droga została wybudowana bez udziału czynu społecznego. Treść tego dokumentu zaprzecza omawianemu zaświadczeniu i jest zbieżna z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Także w omawianych orzeczeniach sąd powszechny zwrócił uwagę, że gdyby w 1985 r. teren ten był zajęty pod drogę to w 1995 r. nie byłaby prowadzona przez inwestora – Gminę [...] procedura negocjacji obejmująca m.in przesuniecie ogrodzenia nieruchomości posiadanej przez małżonków K. celem urządzenia drogi (działki [...] i [...]). Sąd zwrócił także uwagę, że powyższe wynika także z treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z [...] maja 1995 r. Skarżący nie wykazał zatem żadnego tytułu prawnego do tej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. Organy zatem prawidłowo uznały, że nie została spełniona żadna z przesłanek art. 156 § 1 kpa przy wydaniu decyzji przez Wojewodę [...] nr [...] z [...] lutego 2006 r. stwierdzającej nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętych pod drogę publiczną – ul. [...] w [...], oznaczonych jako działki nr [...] o pow. [...]ha, nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...]ha, obręb [...] oraz działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], objętych księgą wieczystą nr [...] a w związku z tym także zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.