I SA/Wa 109/11

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi A. J. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2010 r. znak: [...] w przedmiocie przekazania podania zgodnie z właściwością postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie skarżącego z kosztów sądowych W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] listopada 2010 r. w przedmiocie przekazania podania dotyczącego przydziału lokalu socjalnego zgodnie z właściwością Prezydentowi Miasta P. (kwota 100 zł), A. J., w terminie otwartym do wykonania wezwania, wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu złożonego wniosku oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, zawartym w urzędowym formularzu PPF, wnioskodawca podał, że ze względu na trudną sytuację życiową (niskie dochody, stan zdrowia – inwalida bez nogi) nie posiada środków finansowych niezbędnych do uiszczenia opłat sądowych. Jak wynika z oświadczenia, wnioskodawca utrzymuje się samodzielnie z renty inwalidzkiej w wysokości [...] zł. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym jest możliwe wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Okoliczności przedstawione przez składającego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniają przyznanie wnioskodawcy żądanej pomocy w formie przez niego określonej. W formularzu wnioskodawca nie zamieścił szczegółowych wyliczeń wydatków, jakie go obciążają, niemniej jednak nie budzi wątpliwości to, że środki finansowe uzyskiwane przez składającego wniosek są na bardzo niskim poziomie, biorąc pod uwagę przeciętne koszty prowadzenia gospodarstwa domowego. Wobec powyższego trudno przyjąć, by zobowiązanie skarżącego do uiszczenia kosztów sądowych, niezależnie nawet od ich niskiej wysokości wynikającej z przedmiotu zaskarżenia, mogło nastąpić bez naruszenia zasady ponoszenia przez stronę w pierwszej kolejności wydatków związanych z koniecznym utrzymaniem. Tak rozumiane względy nakazywały, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzec jak w sentencji postanowienia.