I SA/Wa 1091/11

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 14 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Ż. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. Ż. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie; 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. W związku z doręczeniem A. Ż. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o odrzuceniu skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] kwietnia 2011 r. o nieuwzględnieniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W wypełnionym na wezwanie urzędowym formularzu PPF wnioskodawczyni podała, że zamieszkuje z małoletnią córką u matki i przebywa na jej utrzymaniu. Skarżąca utraciła status osoby bezrobotnej i zmuszona jest obecnie korzystać ze świadczeń otrzymywanych z pomocy społecznej. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest natomiast możliwe wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ocena złożonego żądania wykazała, że składająca wniosek ma podstawy do wystąpienia o przyznanie prawa pomocy, niemniej jednak może on zostać uznany za uzasadniony jedynie w części dotyczącej ustanowienia pełnomocnika z urzędu (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Powyższe uzasadnione jest tym, że w świetle art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. strona wnosząca skargę na postanowienie SKO w O. w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy dotyczącej zasiłku rodzinnego nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Zaistniały w rozstrzyganej sprawie brak podstaw prawnych do przyznania skarżącej zwolnienia na mocy orzeczenia sądu stanowi zatem przyczynę oddalenia jej wniosku we wskazanym zakresie. Przy rozpoznawaniu wniosku w pozostałej części wzięto pod uwagę, że strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy nie posiada oszczędności, przedmiotów wartościowych, ani też innych źródeł, dzięki którym zgromadzić mogłaby środki potrzebne na prowadzenie sprawy w postępowaniu sądowym. Sytuacja majątkowa skarżącej jest trudna i z uwagi na niemożność samodzielnego utrzymania się przez stronę nie jest możliwe zobowiązanie jej do ustanowienia we własnym zakresie profesjonalnego pełnomocnika, który miałby sporządzić skargę kasacyjną od postanowienia Sądu I instancji w sytuacji, gdy jej wolą jest poddanie tego orzeczenia kontroli instancyjnej w warunkach obowiązującego przymusu adwokacko-radcowskiego (art. 175 § 1 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.