I SA/Wa 1094/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA - Elżbieta Sobielarska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] ustalającą od ww. wysokość należności podlegającej zwrotowi z tytułu opłaty za pobyt B. G. w domu pomocy społecznej za okres od dnia [...] maja 2010 r. do dnia [...] marca 2012 r. w kwocie [...] zł oraz zwrotu powyższej kwoty w terminie 30 dni od dnia, w którym przedmiotowa decyzja stanie się ostateczna. W skardze skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na jej trudną sytuację materialną. Wskazała, że uiszczenie tak dużej opłaty będzie się wiązało z dużymi problemami dla jej rodziny, a tym samym zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych od odwrócenia skutków. W skardze dodatkowo podniosła, że od kilku lat nie pracuje zawodowo, gdyż opiekuje się chorą mamą (wdową, inwalidką I grupy), która wymaga stałej opieki i pomocy w codziennej egzystencji. Obecnie jest na utrzymaniu męża, którego jedynym źródłem utrzymania jest działalność gospodarcza. Nie przynosi ona zysków od kilku lat i nie pozwoliła na pokrycie kosztów utrzymania B. G. w domu opieki społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., w skrócie: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. - wystąpienia niebezpieczeństwa nastąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Jest to bowiem związane z tym, że użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 P.p.s.a. nieostre pojęcia - "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki", a zatem każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez wnioskodawcę, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że niewątpliwie nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Dlatego uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu zobowiązującego do zapłaty określonego świadczenia pieniężnego winno być uzasadnione takim uszczupleniem majątku zobowiązanego, które spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., może zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaniechała bowiem wyczerpującego uzasadnienia wniosku w tym zakresie. Skarżąca w ogóle nie uzasadniła, dlaczego w jej ocenie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, natomiast skarżąca nie podniosła żadnych konkretnych argumentów, które pozwoliłyby Sądowi na obiektywną ocenę, czy w rozpoznawanej sprawie faktycznie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak jest bowiem dokumentów wskazujących na trudną sytuację materialną skarżącej, przemawiających za stanowiskiem, że uszczuplenie jej majątku o kwotę 8.436,12 zł grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, dokumentu takiego nie stanowi dołączone do skargi orzeczenie o stopniu niepełnosprawności matki skarżącej, ani również pierwsza strona zeznania podatkowego za rok 2015 męża skarżącej. Podkreślić należy, że Sąd obowiązany jest uwzględnić wszystkie okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec faktu, że skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawiła żadnych informacji o uzyskiwanych dochodach oraz ponoszonych wydatkach, które umożliwiłyby jakąkolwiek ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji istotnie wpłynie na sytuację finansową w rodzinie skarżącej, nie bez znaczenia dla rozpoznania ww. wniosku mają zatem informacje, które Sąd ustalił z urzędu. Z informacji udzielonej przez Sąd Rejonowy dla [...] w Warszawie VI Wydział Ksiąg Wieczystych wynika, że nieruchomość położona w [...] przy [...] (KW[...]), której prawo własności zostało przeniesione na skarżącą na podstawie umowy dożywocia zawartej z B. G. w zamian za jej dożywotnie utrzymanie i opiekę - stanowi wyłączną własność skarżącej, którą może ona samodzielnie dysponować, aby uzyskać dodatkowe środki pieniężne (np. poprzez wynajem). Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżąca nie zamieszkuje pod ww. adresem. Z nadesłanych przez skarżącą dokumentów wynika, że zamieszkuje ona razem z matką i mężem pod adresem ul. [...] w[...]. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności sprawy, Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.