I SA/Wa 1097/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości [...] decyzją z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] stwierdziła wydanie decyzji Prezydenta [...] z [...] grudnia 2015 r. nr [...] z naruszeniem prawa oraz nałożyła na T. S. obowiązek zwrotu równowartości nienależnego świadczenia w kwocie [...] zł na rzecz Miasta [...]. T. S. pismem z 8 maja 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję. Skarżący wystąpił jednocześnie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że ewentualne zrealizowanie decyzji, rodząc niewątpliwie poważne konsekwencje dla skarżącego (nie tylko w kwestii czysto ekonomicznej, lecz również z punktu widzenia ochrony mienia skarżącego – to znaczy kwoty ponad [...] zł) ma charakter nieodwracalny, bądź co najmniej bardzo trudno odwracalny. Komisja [...] kwietnia 2018 r. wszczęła postępowanie zabezpieczające, blokując skarżącemu możliwość dokonywania operacji na posiadanych rachunkach bankowych, przez co uniemożliwiono mu prowadzenie bieżącej dzielności zarobkowej, uderzając nie tylko w zobowiązanego, ale całą jego rodzinę, w tym kilkutygodniowe dziecko. Z tego względu ochrona prawna ze strony Sądu jest w tej mierze niezbędna i celowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności ma charakter zamknięty. Z treści tego przepisu wynika, że konieczną przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest istniejące realne niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia starty na życiu i zdrowiu. Przyjmuje się także, iż świadczenie pieniężne ma charakter odwracalny (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt I GZ 138/04). W realiach przedmiotowej sprawy, zaskarżone orzeczenie nakłada na stronę obowiązek zwrotu równowartości nienależnego świadczenia w znacznej kwocie, jednakże jest to świadczenie, którego zwrot jest możliwy, z uwagi na jego pieniężny charakter. W sytuacji ewentualnego wzruszenia zaskarżonej decyzji przez Sąd istnieje oczywista możliwość zwrotu świadczenia. Nie zachodzi więc przesyłana zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji normy prawnej zawartej w 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji winien być wnikliwie uzasadniony, zawierać argumentację popartą faktami wraz z odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania objętego skargą aktu. Musi istnieć realne i wymierne zagrożenie wyrządzenia szkody. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Niewystarczające są same argumenty strony, a jej twierdzenia muszą znaleźć potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Dopiero bowiem zestawienie argumentów przedstawionych we wniosku, z oceną sytuacji finansowej i majątkowej strony, mogłoby pozwolić na ocenę, czy w przedmiotowej sprawie istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Skarżący nie przedstawił jednak żadnych dokumentów obrazujących jego aktualną sytuację finansową i majątkową, tj. wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych, czy rocznych deklaracji podatkowych. Jednocześnie nie wykazał swojej sytuacji rodzinnej, jak i składników posiadanego majątku. W konsekwencji nie wykazał, jaki konkretnie wpływ na jego sytuację majątkową może mieć wyegzekwowanie przedmiotowego świadczenia. Zaznaczyć wymaga, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot. (por. postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Jednocześnie podkreślenia wymaga, że wstrzymanie wykonania decyzji jest środkiem ochrony tymczasowej, a rozpoznając wniosek w tym przedmiocie Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi. W świetle powyższego stwierdzić należy, że złożony wniosek jest bezzasadny i brak jest podstaw do jego uwzględnienia. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.