I SA/Wa 1098/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie WSA Iwona Kosińska WSA Mirosław Gdesz Protokolant Ewa Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2009 r. sprawy ze skargi L. J. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odmowy nadania licencji zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami oddala skargę. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] po rozpoznaniu wniosku L.J. o ponowne rozpatrzenie sprawy uchylił decyzję własną z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] i umorzył postępowanie w przedmiocie odmowy nadania licencji zawodowej. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że w dniu 13 marca 2008 r. Państwowa Komisja Kwalifikacyjna, działając na podstawie art. 191 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz § 24 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie nadawania uprawnień i licencji zawodowych w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami oraz doskonalenia kwalifikacji zawodowych przez rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami i zarządców nieruchomości (Dz. U. Nr 35, póz. 314, z późń. zm.) przeprowadziła postępowanie kwalifikacyjne obejmujące część pisemną egzaminu, w trakcie którego sprawdziła przygotowanie teoretyczne L.J. do wykonywania działalności zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami. Egzamin pisemny polegał na rozwiązaniu testu wielokrotnego wyboru, składającego się ze 100 pytań. Z protokołu z przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego wynika, że L.J. uzyskał w części pisemnej egzaminu 54 punkty wobec wymaganych 70 na 100 możliwych. Na podstawie przepisu § 31 ust. 2 wymienionego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 lutego 2005 r., kandydat zgłoszeniem z dnia 20 marca 2008 r. wystąpił o przystąpienie do pierwszej poprawkowej części pisemnej egzaminu w terminie 11-12 września 2008 r., z której uzyskał wynik negatywny. W dniu 12 września 2008 r. L.J., na podstawie przepisu § 31 ust. 2 wymienionego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 lutego 2005 r., wystąpił o przystąpienie do drugiej poprawkowej części pisemnej egzaminu w terminie 11-12 grudnia 2008 r. Pismem Ministra Infrastruktury z dnia 24 listopada 2008 r., na podstawie przepisu § 27 ust. 4 i mając na uwadze przepis § 31 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 lutego 2005 r., w związku z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2007 r. Nr 173, poz. 1218), L.J. został zawiadomiony o miejscu i terminie egzaminu. Zgodnie z protokołem z przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego (ETAP II-pisemny egzamin poprawkowy), zespół kwalifikacyjny stwierdził, że kandydat nie stawił się na egzamin pisemny w dniu 11 grudnia 2008 r. W dniu 10 grudnia 2008 r. wpłynęło do Ministerstwa pismo L.J. z treści którego wynika, iż zainteresowany składa wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powyższe pismo nie zostało rozpatrzone, gdyż jak wskazał organ, z art. 127 § 3 K.p.a. wynika, że strona niezadowolona z decyzji organu może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w dniu złożenia powyższego pisma Minister Infrastruktury nie wydał decyzji rozstrzygającej przedmiotową sprawę co do jej istoty. Minister Infrastruktury stwierdził ponadto, iż kandydat wnosząc w dniu 12 września 2008 r. zgłoszenie do drugiej poprawkowej części pisemnej egzaminu w terminie 11-12 grudnia 2008 r. zgodził się z wynikiem postępowania kwalifikacyjnego przeprowadzonego w dniu 11 września 2008 r. Zatem na podstawie § 31 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 lutego 2005 r., L.J. zakończył postępowanie kwalifikacyjne wynikiem negatywnym. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] odmówił nadania L. J. licencji zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami. W dniu 25 marca 2009 r. L.J. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Infrastruktury wskazał, że L.J. ubiegał się o nadanie licencji zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami na podstawie wymienionego powyżej art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. w związku z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. i w trybie określonym przepisami powyższego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 lutego 2005 r. Skoro L.J. uczestniczył dwukrotnie w części pisemnej postępowania kwalifikacyjnego oraz w dniu 11 grudnia 2008 r. nie stawił się na poprawkową część pisemną egzaminu, to na podstawie przepisu § 31 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 lutego 2005 r., L.J. zakończył postępowanie kwalifikacyjne wynikiem negatywnym. Organ zauważył, że w dniu wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tj. 25 marca 2009 r., postępowanie kwalifikacyjne w trybie egzaminacyjnym, prowadzone w oparciu o przepisy ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 lutego 2005 r., stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 K.p.a., ze względu na to, że ostatni, wyznaczony zgodnie z obowiązującymi przepisami, termin postępowania kwalifikacyjnego, na którym mogły być rozpatrywane wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy, upłynął w dniu 12 listopada 2008 r. Ponadto w dniu 31 grudnia 2008 r. upłynął ustanowiony w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. termin, umożliwiający osobom z wykształceniem średnim, które ukończyły kursy specjalistyczne, uzyskanie licencji zawodowej. Między datą rozpatrywania sprawy przez organ I i organ II instancji nastąpiła zmiana stanu prawnego - upłynął termin wynikający z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r., w którym ustawodawca przyznał osobom, mającym wykształcenie średnie i ukończony kurs specjalistyczny w zakresie zarządzania nieruchomościami, prawo uzyskania licencji zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami pod warunkiem ukończenia do jego upływu postępowania kwalifikacyjnego z wynikiem pozytywnym. Minister Infrastruktury wywiódł, że od 1 stycznia 2009 r. nie ma podstawy prawnej do nadania takim osobom licencji zawodowej. Minister, będąc związany zasadą legalizmu wynikającą z art. 6 K.p.a. nie może prowadzić postępowania, którego nie może zakończyć decyzją merytoryczną ze względu na brak przepisu stanowiącego jej podstawę. W związku z czym postępowanie wszczęte na podstawie wniosku L.J. jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a.. Wskazując na powyższe organ uznał, że należy uchylić decyzję o odmowie nadania licencji zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami i umorzyć postępowanie przed organem I instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Od powyższej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r. L. J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej rażące naruszenie: 1. art. 7 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie w sposób należyty stanu faktycznego sprawy, naruszając tym samym interes społeczny i słuszny interes obywateli, 2. art. 8 K.p.a. w zw. z art. 12 K.p.a w zw. z art. 35 i 36 K.p.a poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, w związku z nierozpoznaniem sprawy bez zbędnej zwłoki, utrudniając tym samym stronie uzyskanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie na skutek upływu czasu i związanych z nim skutków prawnych, 3. art. 15 K.p.a. w zw. z art. 176 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady instancyjności, w związku z pozbawieniem strony prawa do merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie właściwości dwóch organów rozpoznających sprawę. Powołując się na powyższe skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji lub jej uchylenie i nakazanie organowi rozpoznanie sprawy co do jej istoty, żądał również zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że po zapoznaniu się z dokumentacją sprawy i przeanalizowaniu formularza z pytaniami i odpowiedziami z egzaminu z dnia 11 września 2008 r. stwierdził, że niektóre pytania wchodzące w zakres egzaminu były nieprecyzyjne oraz błędnie sformułowane, co w konsekwencji uniemożliwiało udzielenie prawidłowych odpowiedzi. Dlatego pismem z dnia 9 grudnia 2008 r. wniósł odwołanie do Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej, zaś organ w odpowiedziach z dnia 10 marca 2009 r. i 21 kwietnia 2009 r. a także w decyzji z dnia [...] maja 2009 r. nie uwzględnił zarzutów, nie odnosząc się w jakikolwiek sposób merytorycznie do przedstawionego zagadnienia. Skarżący podniósł, że w każdym z powyżej wskazanych pism organ odmawiając uwzględnienia odwołania powoływał się na fakt, iż odwołujący stosownym zgłoszeniem wniósł o dopuszczenie go do drugiego terminu egzaminu poprawkowego czym "zgodził się z wynikiem postępowania kwalifikacyjnego przeprowadzonego w dniu 11 września 2008 r." Przedstawione stwierdzenie, zdaniem skarżącego, nie może znaleźć racjonalnego uzasadnienia w kontekście zaistniałej sytuacji, jak i nie znajduje jakiegokolwiek odzwierciedlenia w obowiązujących powszechnie przepisach prawa, wobec czego może być uznane wyłącznie za pogląd i jako taki nie może zostać uznany za wiążący i nie może prowadzić do przyjęcia domniemania, jakoby zgłoszenie chęci przystąpienia do egzaminu poprawkowego, po uzyskaniu jedynie wiedzy co do ilości uzyskanych punktów, bez możliwości przeprowadzenia należytej analizy w zakresie uznania bądź nie uznania konkretnych odpowiedzi na postawione pytania za poprawne lub nie, za jednoznaczne z zaakceptowaniem jego wyników. Skarżący podkreślił, że jego odwołanie z dnia 9 grudnia 2008 r. nie stanowi środka zaskarżenia, o którym mowa w przepisie art. 127 § 3 kpa, lecz jedynie żądanie "pozytywnego uznania części pisemnej postępowania kwalifikacyjnego w zakresie nadania licencji zarządu nieruchomości i dopuszczenia go do części ustnej". Skarżący przywołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazywał, że obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego obejmuje również ustalenie przez organy administracji treści rzeczywistego żądania strony. Również obowiązek prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa, wymaga wyjaśnienia rzeczywistej woli strony, jeżeli charakter pisma wnoszonego przez stronę budzi wątpliwości. Mimo to, organ ponownie w piśmie z dnia 21 kwietnia 2009 r., jak i w decyzji z dnia [...] maja 2009 r. wskazał, że odwołanie zostało wniesione przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Ponadto skarżący zarzucił, iż odmowa w żadnym z pism nie odnosiła się do kwestii merytorycznych, co jego zdaniem, jest niedopuszczalne ze względu na istnienie zasad określonych w treści przepisów art. 7 i 8 Kpa. Skarżący zakwestionował także twierdzenie organu zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2009 r., iż "...postępowanie kwalifikacyjne w trybie egzaminacyjnym, prowadzone w oparciu o przepisy ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 lutego 2005 r., stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu 105 Kpa, ze względu na to, że ostatni, wyznaczony zgodnie z obowiązującymi przepisami, termin postępowania kwalifikacyjnego, na którym mogły być rozpatrywane wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy, upłynął w dniu 12 listopada 2008 r." Na tle przedstawionego powyżej fragmentu treści uzasadnienia skarżący zauważył, że żadne przepisy prawa nie określały, iż wyłącznie do tego terminu winny być rozpatrywane wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wobec tego organ po raz kolejny naruszył przepis art. 8 K.p.a. w sposób rażący, bowiem przyjął arbitralnie końcowy termin rozpoznawania stosownych wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy przy jednoczesnym nie dochowaniu jakichkolwiek terminów w stosunku do strony postępowania. Kolejne uchybienie w zakresie wydanej decyzji z dnia [...] maja 2009 r. znajduje, zdaniem skarżącego, wyraz w naruszeniu przepisów art. 15 K.p.a. w zw. z art. 176 Konstytucji RP w zw. z art. 104 § 2 K.p.a. poprzez naruszenie zasady instancyjności, bowiem na skutek bezczynności organu strona została pozbawiona prawa merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie zgłaszanych uchybień, które winny znaleźć odzwierciedlenie w skutecznie wniesionym środku zaskarżenia — wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie na skutek zmiany stanu prawnego i tym samym pozbawił stronę możliwości ustosunkowania się w zakresie wydanej decyzji, co do jej istoty. Według skarżącego do żadnej zmiany stanu prawnego nie doszło, a nastąpiły jedynie pewne przewidywalne skutki prawne związane z upływem czasu, które uniemożliwiły po dniu 31 grudnia 2008r. ubieganie się przeze niego o nadanie licencji. Skutki takie wywołane zostały wyłącznie z winy i bezczynności organu, który pozbawił go możliwości rzetelnego rozpatrzenia sprawy zgodnie z przepisami K.p.a. W ocenie skarżącego nie da się wykluczyć, iż w najbliższym czasie może dojść właśnie do nowelizacji prawa i przedłużenia stosownego terminu dla osób o jego statusie na dalszy okres. Trudno zatem, zdaniem skarżącego, przyjąć za organem, iż postępowanie, w trakcie którego organ w ogóle nie odniósł się merytorycznie do przedmiotu zaskarżenia (stawianych zarzutów) jest bezprzedmiotowe, gdyż wyjaśnienie kwestii spornych może mieć istotne znaczenie w przyszłości. Naruszona została konstytucyjna zasada ochrony praw nabytych, bo w wyniku błędów organu (błędnego testu) w ocenie egzaminu przeprowadzanego w wymaganym prawem i dopuszczalnym terminie nie można zweryfikować w wyniku upływu czasu zawinionego bezczynnością organu. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wnosił o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. W pierwszej kolejności należy wskazać, że postępowanie o nadanie uprawnień i licencji zawodowych w zakresie zarządzania nieruchomościami uregulowane zostało w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz.U. 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz w rozporządzeniach wykonawczych do tej ustawy. Ustawodawca określił w art.187 wskazanej ustawy wymogi, jakie musi spełnić osoba fizyczna ubiegająca się o nadanie licencji zawodowej zarządcy nieruchomości. Wspomnieć trzeba, że wskazany przepis był wielokrotnie nowelizowany. W pierwotnym brzmieniu przewidywał, że jednym z warunków nadania licencji zawodowej było wykształcenie średnie ( art.187 ust.1 pkt 3) i ukończenie kursu kwalifikacyjnego ( art.187 ust.1 pkt 4). Zatem początkowo o licencję zawodową zarządcy nieruchomości mogła ubiegać się osoba nie posiadająca wyższego wykształcenia, a uprawnienia osób z wyższym i średnim wykształceniem nie były zróżnicowane. Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 2004 r., Nr 141, poz. 1492 ze zm.) wprowadziła zmiany w treści przepisu art.187 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami polegające na nadaniu nowej treści w pkt 3 i pkt 4 tego przepisu. Stosownie do nowego brzmienia art.187 ust.1 pkt 3 i 4 licencję zawodową zarządcy nieruchomości nadaje się osobie, która " posiada wykształcenie wyższe" ( art.187 pkt 3) oraz ukończyła studia podyplomowe w zakresie zarządzania nieruchomościami" ( art.187 pkt 4). Ustawa nowelizująca z 28 listopada 2003 r. w art.13 ust.2 stanowiła, że osoby z wykształceniem średnim mogą do dnia 31 grudnia 2005 r. ubiegać się o nadanie licencji zawodowych odpowiednio w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami lub zarządzania nieruchomościami, pod warunkiem ukończenia kursu specjalistycznego, którego program został uzgodniony z Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, odbycia praktyki zawodowej oraz przejścia z wynikiem pozytywnym postępowania kwalifikacyjnego. Następnie ustawą o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 8 października 2004 r. ( Dz.U. Nr 240, poz. 2408) ustawodawca dokonał zmiany organu, z którym uzgadniano program kursu specjalistycznego, zaś nowelizacją z dnia 7 lipca 2005 r. ( Dz.U. Nr 150, poz. 1251) oraz z dnia 6 grudnia 2006 r. ( Dz.U. Nr 249, poz. 1827) przedłużony został termin ( najpierw do dnia 31 grudnia 2006 r. , a następnie do dnia 31 grudnia 2007 r.), kiedy osoby posiadające wykształcenie średnie mogły składać wniosek o dopuszczenie do postępowania kwalifikacyjnego. Kolejne zmiany wprowadziła ustawa o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw z dnia 24 sierpnia 2007 r. ( Dz.U. Nr 173, poz.1218). W art.9 ust.1 ustawa ta stanowiła, że osoby, o których mowa w art. 13 ust.2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw, mogą otrzymać licencje zawodowe w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami lub w zakresie zarządzania nieruchomościami, jeżeli do dnia 31 grudnia 2008 r. przejdą z wynikiem pozytywnym postępowanie kwalifikacyjne, w trybie przepisów obowiązujących do dnia wejścia w życie niniejszego przepisu. Ponadto, na mocy §59 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 lutego 2008 r. w sprawie nadania uprawnień i licencji zawodowych w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami ( Dz.U. Nr 31, poz. 189), z dniem 27 lutego 2008 r. straciły moc przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie nadawania uprawnień i licencji zawodowych w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami oraz doskonalenia kwalifikacji zawodowych przez rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami i zarządców nieruchomości, które regulowało postępowanie kwalifikacyjne na zarządców nieruchomości w trybie egzaminacyjnym. Zatem od dnia 1 stycznia 2009 r. brak jest podstawy prawnej do przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego w trybie egzaminacyjnym, gdyż przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 lutego 2008 r., takich postępowań kwalifikacyjnych nie przewidują. Nie ma również przepisów przejściowych, które umożliwiłyby stosowanie dotychczasowych przepisów do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia 31 grudnia 2008 r. Skarżący L.J., jak wynika z akt sprawy, nie zakończył z wynikiem pozytywnym postępowania kwalifikacyjnego do dnia 31 grudnia 2008 r. Bezspornym jest, że nie zdał egzaminu pisemnego w dniu 13 marca 2008 r. oraz w dniu 11 września 2008 r., zaś do drugiego poprawkowego egzaminu, który się odbył w dniu 11 grudnia 2008 r. skarżący nie przystąpił. W tej sytuacji postępowanie kwalifikacyjne zakończyło się wynikiem negatywnym. Okoliczność złożenia przez skarżącego pisma w dniu 10 grudnia 2008 r. kwestionującego poprawność redagowanych pytań i poprawność odpowiedzi nie mogła mieć znaczenia dla wyniku postępowania kwalifikacyjnego, gdyż skarżący powinien był w dniu 11 grudnia 2008 r. przystąpić do egzaminu, a kwestie zawarte w piśmie z dnia 10 grudnia 2008 r. ewentualnie podnieść we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dopiero bowiem od wydania decyzji przez organ I instancji istnieje możliwość odwołania się. Dlatego zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowego przyjęcia przez Ministra Infrastruktury, że wnosząc w dniu 12 września 2008 r. zgłoszenie do drugiej poprawkowej części pisemnej egzaminu skarżący zgodził się z wynikiem postępowania kwalifikacyjnego w istocie nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także i w skardze podnosił szereg zarzutów dotyczących prawidłowości redagowanych pytań i udzielonych odpowiedzi egzaminacyjnych. Trzeba wyjaśnić, że sąd administracyjny nie posiada żadnych uprawnień do kontroli prawidłowości zadawanych przez Komisję Kwalifikacyjną pytań egzaminacyjnych i nie ma uprawnień do oceny udzielonych przez egzaminowanego odpowiedzi na pytania egzaminacyjne. Z przepisu art.191 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że uprawnienia i kwalifikacje nadaje właściwy organ każdemu, kto przeszedł z wynikiem pozytywnym postępowanie kwalifikacyjne. Przysługująca sądowi administracyjnemu kognicja – badanie zgodności z prawem decyzji organów - wyznacza te elementy postępowania decyzyjnego, które podlegają regulacji przepisami ustawy i rozporządzeń. Ocena poprawności udzielonych odpowiedzi na egzaminie należy wyłącznie do organów uprawnionych do przeprowadzenia postępowania egzaminacyjnego. Sąd natomiast bada tylko, czy postępowanie odbyło się zgodnie z przewidzianą i określoną przez ustawodawcę procedurą. Twierdzenie skargi, że żadne przepisy prawa nie wyznaczały terminu składania wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak to przyjął organ do 12 listopada 2008 r., choć zasadne, to nie ma żadnego znaczenia dla wyniku sprawy, skoro 31 grudnia 2008 r. był ostatnim dniem, kiedy można było z wynikiem pozytywnym zakończyć postępowanie kwalifikacyjne a w dniu 11 grudnia 2008 r. Państwowa Komisja Kwalifikacyjna uznała, że kandydat część pisemną egzaminu zakończył z wynikiem negatywnym. W przedmiotowej sprawie zaistniały szczególne okoliczności, a mianowicie dzień 31 grudnia 2008 r. był, jak wyżej zostało wywiedzione, ostatnim dniem postępowania prowadzonego w trybie egzaminacyjnym. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego skarżący nie zakończył postępowania kwalifikacyjnego z wynikiem pozytywnym do dnia 31 grudnia 2008 r. Trzeba przyznać rację skarżącemu, że Minister Infrastruktury działał opieszale wydając decyzję o odmowie nadania licencji dopiero po trzech miesiącach od wyników egzaminu pisemnego tj. od 11 grudnia 2008 r., ale nie mogło to mieć wpływu na wynik sprawy. Nawet przy uwzględnieniu, że decyzja negatywna byłaby przez Ministra wydana niezwłocznie a skarżący bez zwłoki złożyłby wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to trzeba zauważyć, że procedura egzaminacyjna przewidziana w rozporządzeniu z 17 lutego 2005 r. w sprawie nadawania uprawnień i licencji zawodowych w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami oraz doskonalenia kwalifikacji zawodowych przez rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami i zarządców nieruchomości ( Dz.U. Nr 35, poz. 314 ze zm) obejmowała także egzamin ustny, zaś skarżący nie zakończył pozytywnie nawet pisemnej części egzaminu. Zarzuty skargi dotyczące naruszenia zasady instancyjności postępowania ( art.15 K.p.a.) w zw. z art.76 Konstytucji R.P. w zw. z art.104 §2 K.p.a., a polegające na nierozpoznaniu wszystkich zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i ograniczeniu się przez organ do stwierdzenia, że doszło do zmiany przepisów, nie zasługują na uwzględnienie. Oczywistym jest, że w dniu orzekania o odmowie nadania licencji nie było już podstawy prawnej do merytorycznego rozstrzygnięcia, co wynika z opisanych wyżej zmian stanu prawnego, przez które organ został pozbawiony uprawnień do prowadzenia postępowania w przedmiocie nadania licencji zawodowej osobom z wykształceniem średnim, które ukończyły kurs specjalistyczny. Tym samym zaistniały przesłanki do zastosowania przez organ drugiej instancji art.138 §1 pkt 2 K.p.a. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.