I SA/Wa 1104/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Agnieszka Miernik Protokolant Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa i nakazuje wypłacić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata S. M. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 32,85 (trzydzieści dwa 85/100) złotych tytułem innych udokumentowanych wydatków. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A.H. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej udzielenia Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w Z., obręb [...], oznaczonych jako działki nr [...] o pow. [...] ha oraz nr [...] o pow. [...] ha i w tym zakresie umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. W pozostałym zakresie, tj. w części dotyczącej zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonych jako działki: nr [...] o powierzchni [...] ha oraz nr [...] o powierzchni [...] ha i nadającej tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności Minister utrzymał rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w mocy. Decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r. wydana została w następującym stanie faktyczny sprawy. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...] Wojewoda [...] ustalił lokalizację części środkowej odcinka autostrady płatnej [...] przebiegającej przez teren województwa [...], tj. od węzła "B." w C – L. (bez węzła) do węzła "S." w S. (z węzłem). W tej części autostrada przebiegać miała m.in. przez nieruchomości położone w Z. oznaczone jako działki: nr [...] o powierzchni [...] ha, nr [...] o powierzchni [...] ha, nr [...] o powierzchni [...] ha i nr [...] o powierzchni [...] ha, które to nieruchomości wg zapisów ujawnionych w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Z. stanowiły własność A.H. Wnioskiem z dnia 19 grudnia 2007 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wystąpił do Wojewody [...] o wszczęcie postępowania w sprawie wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa przedmiotowych nieruchomości oraz udzielenia w trybie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. – o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz.U. Nr 80, poz. 721) zezwolenia na ich niezwłoczne zajęcie i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wniosku o udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazywał, że wydanie w tym przedmiocie decyzji wraz z nadaniem jej rygoru natychmiastowej wykonalności niezbędne jest wnioskodawcy aby zapobiec sytuacji, kiedy brak dostępu do terenu uniemożliwi rozpoczęcie i prowadzenie robót zgodnie z harmonogramem budowy autostrad i dróg ekspresowych na lata 2004-2006 lata dalsze, stanowiącym załącznik do Narodowego Planu Rozwoju na lata 2007-2013. W kolejnych pismach z dnia 21 kwietnia 2008 r. oraz 15 maja 2008 r. inwestor wskazywał, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia uzyskano decyzję środowiskową z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], opracowano projekt budowlano- wykonawczy oraz dokumentację przetargową, wyłoniono wykonawcę na zarządzanie projektem Funduszu Spójności, w tym pełnienie nadzoru nad realizacją robót, uzyskano pozwolenie na budowę z dnia [...] lutego 2008 r. (z wyłączeniem wskazanych we wniosku działek) oraz rozpoczęto drugi etap przetargu na wykonawcę robót. Wojewoda [...] pismem z dnia 25 lutego 2008 r. nr [...] zawiadomił strony o wszczęciu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. postępowania wywłaszczeniowego, wskazując jednocześnie na bezskuteczny upływ terminu do zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości. Następnie decyzją z dnia [..] maja 2008 r. nr [...], działając na podstawie art. 17 powołanej wyżej ustawy w zw. z art. 5 ustawy z dnia 18 października 2006 r. – o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 220, poz. 1601 ze zm.), Wojewoda [...] udzielił zezwolenia Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonych jako działki nr nr: [...], [...], [...] i [....] oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Od decyzji tej A.H. wniósł odwołanie kwestionując w nim wycenę nieruchomości dokonaną przez rzeczoznawcę majątkowego, a zawartą w operacie szacunkowym sporządzonym w toku postępowania wywłaszczeniowo-odszkodowawczego. W następstwie rozpoznania powyższego odwołania Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2008 r. w części dotyczącej udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonych jako działki nr nr [...] oraz [....] i w tym zakresie umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji, a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Jako materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia sprawy organ odwoławczy wskazał art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej z dnia 18 października 2006 r. w myśl którego, po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego wojewoda, na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, udziela w uzasadnionych przypadkach w drodze decyzji , zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe. Minister podniósł, iż w niniejszej sprawie postępowanie wywłaszczeniowe, zainicjowane wnioskiem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad zostało wszczęte, o czym Wojewoda powiadomił strony pismem z dnia 25 lutego 2008 r. Tym samym zdaniem organu spełniona została pierwsza przesłanka warunkująca wydanie decyzji w trybie art. 17 powołanej wyżej ustawy. Spełniona została również druga przesłanka warunkująca wydanie decyzji, tj. zaistniał uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 17 powołanej ustawy, czego potwierdzeniem jest wydana w sprawie decyzja lokalizacyjna (z dnia [...] kwietnia 2003 r)., uzyskanie przez inwestora decyzji środowiskowej (decyzja z dnia [...] grudnia 2006 r.), opracowanie projektu budowlano wykonawczego oraz dokumentacji przetargowej, wyłonienie wykonawcy na zarządzanie projektem Funduszu Spójności, uzyskanie pozwolenia na budowę z dnia [...] lutego 2008 r., rozpoczęcie II etapu przetargu na wykonawcę robót., protokół przekazania placu budowy Autostrady [...] na odcinku węzeł "B." w C.-L. (bez węzła) - węzeł "S." w S. (z węzłem) z 22 sierpnia 2008 r. oraz harmonogram budowy autostrad i dróg ekspresowych na lata 2007 -2013 stanowiący załącznik do Narodowego Planu Rozwoju na lata 2007 -2013. Za nadaniem klauzuli rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w przedmiocie niezwłocznego zajęcia nieruchomości przemawia natomiast to, że postępowanie wywłaszczeniowe jest długotrwałe, a wykazanie się przez inwestora tytułem prawnym do nieruchomości jest niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem organu odwoławczego nie było natomiast podstaw do wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego oraz do wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] (dawniej część działki nr [...]) i nr [...], które z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Gminy Z., jako zajęte pod drogę gminną - ul. [...], co stwierdzone zostało decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. Powyższe oznacza bowiem, że ma do nich zastosowanie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., w myśl którego nieruchomości przeznaczone na pasy drogowe, stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego stają się własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi dotycząca tych nieruchomości stała się ostateczna. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego postępowanie w sprawie niezwłocznego zajęcia ww. działek stało się bezprzedmiotowe, gdyż przysługujące Skarbowi Państwa prawo własności do nieruchomości oznacza, że Skarb Państwa – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad może z tego tytułu wywodzić uprawnienia związane z dysponowaniem nieruchomością. Z powyższych względów Minister Infrastruktury uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r. w części dotyczącej zezwolenia na niezwłoczne zajęcie działek nr [...] i nr [...] i w tym zakresie umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Odnosząc się zaś do podniesionego w odwołaniu zarzutu, Minister wyjaśnił, iż kwestia wiarygodności sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego nie mieści się w granicach niniejszego postępowania i zostanie ona rozpoznana w toku postępowania wywłaszczeniowo odszkodowawczego. Na powyższą decyzję pismem z dnia 24 czerwca 2009 r. A. H. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podnosząc w niej, że zaskarża decyzję Ministra Infrastruktury "z uwagi na niepodjęcie sprawy dotyczącej wypłaty odszkodowania za zawłaszczoną działkę [...]". Jednocześnie skarżący wniósł o "rozpatrzenie sprawy dotyczącej wypłaty odszkodowania z tytułu zawłaszczenia [...] m 2 gruntu, zajętego pod budowę drogi, [...] w R., Gmina Z.". W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się zaś do zarzutów skargi organ wyjaśnił, iż działka nr [...] o pow. [...] m2 nie była objęta postępowaniem w sprawie udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Natomiast podniesione przez skarżącego kwestie związane z wypłatą odszkodowania za ww. nieruchomość zostały wyodrębnione do odrębnego postępowania zakończonego postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] przekazującym wniosek strony o przyznanie wspomnianego odszkodowania według właściwości Prezydentowi Miasta Z., wykonującemu zadania z zakresu administracji rządowej. W piśmie procesowym z dnia 1 stycznia 2010 r., skarżący wskazał na błędne zakwalifikowanie jego skargi jako skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], wyjaśniając jednocześnie, że nie kwestionuje tej decyzji w zakresie dotyczącym niezwłocznego zajęcia nieruchomości, ale zaskarżył ją z uwagi na nie podjęcie w tej decyzji kwestii związanych z wypłaceniem mu odszkodowania za część nieruchomości zajętej pod drogę gminna ul. [...] w R. (dz. Nr [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawa prawną. Rozpoznając sprawę w ramach tych kryteriów stwierdzić należy, że skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli sądowej jest reformatoryjna decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r. nr [...]. Rozstrzygnięciem tym Minister Infrastruktury po rozpoznaniu odwołania A.H. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r. w części dotyczącej udzielenia Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na niezwłoczne zajęcie położonych w Gminie Z. działek nr [...] oraz nr [...] i w tym zakresie umorzył prowadzone przed organem pierwszej instancji postępowanie, zaś w części dotyczącej udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie działek oznaczonych nr [...] oraz nr [...] i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności utrzymał ww. rozstrzygnięcie Wojewody [...] w mocy. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia sprawy był art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721) w jego pierwotnym brzmieniu. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. – o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 220, poz. 1601 ze zm.), do nieruchomości objętych decyzjami o lokalizacji drogi krajowej, wydanymi na podstawie dotychczasowych przepisów (a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie), stosuje się przepisy rozdziału 3 ustawy, o której mowa w art. 1, w jego dotychczasowym brzmieniu. Wskazany wyżej przepis art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. przewiduje, że po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego wojewoda, na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, udziela w uzasadnionych przypadkach w drodze decyzji pozwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli jest to niezbędne do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) Zasadnicze zatem znaczenie dla oceny legalności podejmowanych w tym trybie rozstrzygnięć ma ustalenie czy w stosunku do nieruchomości nimi objętych (w stosunku do których uprzednio wydana została prawomocna decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej) wszczęte zostało postępowanie wywłaszczeniowe, a okoliczności sprawy wskazują na zasadność udzielenie zezwolenia na jej zajęcie jeszcze przed zakończeniem procedury wywłaszczenia oraz czy ze względu na wymogi prawa budowlanego (związane z koniecznością dysponowania gruntem, na którym ma być realizowana inwestycja drogowa) niezbędne jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zaistnienie ww. przesłanek obligowało bowiem wojewodę do wydania decyzji zgodnej z wnioskiem inwestora. W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż dla terenu na którym znajdują się m.in. położone w Gminie Z. działki nr nr [...], [...], [...] i [...] wydana została w dniu [...] kwietnia 2003 r. decyzja Wojewody [...] nr [...] o ustaleniu lokalizacji środkowej części autostrady płatnej [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2004 r. nr [...]. Bezsporne jest również, że na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w stosunku do ww. działek zostało w dniu 25 lutego 2008 r. wszczęte przez Wojewodę [...] postępowanie wywłaszczeniowe. Zawiadomienie o jego wszczęciu zostało doręczone w sposób prawidłowy ujawnionemu w księdze wieczystej nr [...] właścicielowi nieruchomości – A.H. w dniu 27 lutego 2008 r. Powyższe oznacza, że została spełniona pierwsza z przesłanek warunkujących zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w trybie powołanej ustawy. Potrzebę wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości z nadaniem jej rygoru natychmiastowej wykonalności - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uzasadniał tym, że brak dostępu do terenu uniemożliwia wystąpienie o pozwolenie na budowę oraz rozpoczęcie i prowadzenie na nieruchomości robót zgodnie z harmonogramem budowy autostrad i dróg ekspresowych na lata 2004-2006 i lata dalsze, stanowiącym załącznika do Narodowego Planu Rozwoju na lata 2007-2013. Wskazywał również na finansowanie inwestycji ze środków Unii Europejskiej co potwierdza decyzja Komisji Europejskiej z dnia [...] grudnia 2006 r. oraz zaawansowanie prac w zakresie przygotowania inwestycji (uzyskanie decyzji środowiskowej, opracowanie projektu budowlano-wykonawczego oraz dokumentacji przetargowej, wyłonienie wykonawcy na zarządzanie projektem Funduszu Spójności). Podnosił równie, iż w związku z przyznaniem Polsce i Ukrainie prawa organizacji Mistrzostw Europy w piłce nożnej w 2012 roku planowana autostrada [...] na odcinku od G. do G. jest projektem priorytetowym. Ma ona bowiem na celu zapewnienie sprawnej komunikacji międzyregionalnej i międzynarodowej w trakcie trwania mistrzostw. Zdaniem Sądu, przedstawiona we wniosku argumentacja uprawniała organy obu instancji do oceny, że w stosunku do działek oznaczonych nr [...] i [...] zaistniał "uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 17 ust. 1 powołanej wyżej ustawy umożliwiający wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oraz nadanie temu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności co oznacza, że spełniona została także druga z przesłanek zastosowania w sprawie przewidzianego w tym przepisie rozwiązania. Ocena ta znajduje potwierdzenie zarówno w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym, jak również faktach powszechnie znanych, które stosownie do 77 § 4 k.p.a. nie wymagają dowodu. Powołane przez inicjatora postępowania okoliczności mają w znacznej mierze taki właśnie charakter, powszechnie bowiem wiadomo, że rozbudowa dróg jest obecnie priorytetowym zadaniem państwa oraz, że środki pochodzące na ten cel w dużej mierze przyznane są przez Unię Europejską i powinny być wykorzystane w określonym terminie. Poza sporem pozostaje zaś fakt, że wymóg dysponowania przez inwestora nieruchomością jest niezbędny w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane, jeżeli chce on wystąpić o pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 tej ustawy), bez którego to pozwolenia nie może on rozpocząć realizowania inwestycji. W tej sytuacji uzyskanie dostępu do terenu w trybie art. 17 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. umożliwi rozpoczęcie i prowadzenie robót bez konieczności oczekiwania na zakończenie długotrwałej procedury wywłaszczeniowej. To zaś pozwoli na zrealizowanie inwestycji, zgodnie z harmonogramem budowy autostrad i dróg ekspresowych na lata 2007 -2013, stanowiącym załącznik do Narodowego Planu Rozwoju na lata 2007 -2013. Zważyć przy tym należy, że zasadności udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości nie kwestionuje również skarżący, o czym świadczy jednoznaczne jego stwierdzenie zawarte w piśmie procesowym z dnia 1 stycznia 2010 r.: "nie oprotestowuję decyzji [...] czyli zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości". Nie było natomiast w realiach niniejszej sprawy podstaw, co trafnie wywiódł Minister Infrastruktury, do wydania przez wojewodę decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie działek oznaczonych nr nr [...] i [...]. Nieruchomości te bowiem jak ustalił organ odwoławczy z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się już własnością Gminy Z., co potwierdzone zostało deklaratoryjną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...]. Zgodnie zaś z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. nieruchomości przeznaczone na pasy drogowe, stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego stają się własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stała się ostateczna. W rozpoznawanej sprawie nastąpiło to już w 2004 r. Skoro zatem Skarb Państwa stał się z mocy prawa właścicielem nieruchomości, to postępowanie zmierzające do zapewnienia działającemu w jego imieniu Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad możliwości dysponowania gruntem w celu realizacji budowy drogi, stało się niewątpliwie bezprzedmiotowe. Prawem takim bowiem dysponuje on już jako właściciel gruntu, stosownie do art. 140 k.c. Zasadnie zatem Minister Infrastruktury, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w tej części decyzję organu pierwszej instancji i umorzył w tym zakresie prowadzone przez ten organ postępowanie. Podnoszone natomiast w skardze, jak również w piśmie procesowym z dnia 1 stycznia 2010 r. okoliczności dotyczące braku rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji sprawy odszkodowania za zajętą pod drogę publiczną nieruchomość gruntową oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] m2 (z powodu których zdecydował się on na wniesienie skargi mimo niekwestionowania istoty zawartego w decyzji rozstrzygnięcia) nie mają znaczenia dla oceny legalności decyzji Ministra Infrastruktury z [...] maja 2009 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] i nie mogą być przedmiotem rozważań Sądu. Wykraczają one bowiem poza granice sprawy objętej zaskarżonym aktem. Przede wszystkim wskazać należy, że zaskarżona decyzja nie dotyczyła ww. działki. Ponadto jej przedmiotem nie była sprawa odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości, ale wyłącznie sprawa zezwolenia na niezwłoczne zajęcie wymienionych w tej decyzji działek. Kwestie zaś ewentualnych odszkodowań za utracone nieruchomości są rozstrzygane w odrębnych postępowaniach wywłaszczeniowo- odszkodowawczych, a nie w postępowaniach prowadzonych w oparciu o art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 powołanej ustawy oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, pz. 1348 ze zm.).