I SA/Wa 1105/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy sprawy ze skargi Powiatu [...] na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez powiat mienia Skarbu Państwa postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu Powiatowi [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem wpisu od skargi. Powiat [...], pismem z dnia 24 lutego 2014 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez powiat mienia Skarbu Państwa. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że zaskarżona decyzja, która omyłkowo trafiła do skarżącego, nie stanowiła w istocie decyzji, lecz był to jedynie jej projekt. Doręczona "decyzja" nie spełnia wymagań z art. 107 § 1 kpa, w szczególności nie zawiera podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania. Brak podpisu na decyzji jest wadą istotną. W konsekwencji prowadzi to do stwierdzenia, że pismo to nie wchodzi jeszcze do obrotu prawnego i nie wywołuje skutków prawnych. Organ wskazał jednocześnie, że w dniu [...] marca 2014 r. wydana została decyzja nr [...], która przesłana została skarżącemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Wskazać należy, że stosownie do treści art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3). W art. 107 § 1 kpa ustawodawca określił natomiast elementy, jakie winna zawierać decyzja administracyjna. Są nimi: oznaczenie organu administracji publicznej, data wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Z kolei decyzja, w stosunku do której może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności, trybie i terminie wniesienia skargi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że pisma organu administracyjnego zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwionej decyzją administracyjną należy uznać za decyzję, mimo że nie posiadają one w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 kpa, jeżeli zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów zaliczyć trzeba: oznaczenie organu wydającego decyzję, wskazanie jej adresata, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Brak któregokolwiek z tych elementów dyskwalifikuje zatem pismo organu jako decyzję (postanowienie NSA z dnia 27 lipca 1999 r., sygn. akt I SA 1509/98). W orzecznictwie podkreśla się również, że zasadą w postępowaniu administracyjnym jest, iż decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej ogłoszenia bądź doręczenia adresatowi. Jeżeli natomiast pismo nazwane przez organ decyzją nie posiada jednego z wymienionych wyżej niezbędnych elementów decyzji, to mimo doręczenia go stronie postępowania, nie wywiera ono skutków prawnych, ponieważ nie może zostać uznane ze decyzję, a co najwyżej za jej projekt. W takiej sytuacji przyjąć trzeba, że decyzja nie została przez organ wydana. Z analizy akt rozpoznawanej sprawy jednoznacznie wynika, że zaskarżona decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2014 r. nie zawiera podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska osoby upoważnionej do jej wydania, nie może być zatem traktowana jako decyzja administracyjna w rozumieniu prawa. Jest to tylko projekt decyzji. Skoro zaskarżone pismo nie jest decyzją administracyjną lecz jej projektem, to w świetle art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie stanowi aktu podlegającego kognicji sądu administracyjnego. Wniesiona skarga jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Niezależnie od powyższego wskazać trzeba, że z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] marca 2014 r. wydana została decyzja nr [...] o tej samej treści co zaskarżony projekt, która została podpisana i jak wynika z odpowiedzi na skargę, została wysłana stronom postępowania. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i art. 232 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.