I SA/Wa 1106/12

Referendarz Sądowy Aneta Wirkowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego sprawie ze skargi P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. P. L., pismem z dnia 16 maja 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1106/12, po rozpoznaniu wniosku z dnia 27 sierpnia 2012 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu, przyznano skarżącemu prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. Na pełnomocnika skarżącego wyznaczona zaś została adwokat N. B. Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, w dniu 19 lutego 2013 r. do Sądu wpłynęło zaś pismo skarżącego, uzupełnione w dniu 25 lutego 2013 r., w którym skarżący poinformował, że wypowiedział ze skutkiem natychmiastowym pełnomocnictwo ustanowionemu z urzędu adwokatowi. W dniu 28 marca 2013 r. do Sądu wpłynął natomiast, złożony na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, wniosek skarżącego z dnia 25 marca 2013 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje: W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jak wynika z analizy akt niniejszej sprawy, postanowieniem z dnia 5 września 2012 r., wydanym przez referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Powyższym postanowieniem uwzględniono wniosek z dnia 27 sierpnia 2012 r., którym skarżący zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Na pełnomocnika skarżącego wyznaczona zaś została adwokat N. B. Nie ulega zatem wątpliwości, że w niniejszej sprawie skarżący uprawniony jest do pomocy prawnej pełnomocnika z urzędu. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia kolejnego wniosku skarżącego w zakresie ustanowienia pełnomocnika procesowego, złożonego w dniu 25 marca 2013 r. Podstawy do skutecznego ubiegania się o ustanowienie kolejnego pełnomocnika z urzędu nie stanowi okoliczność, że w poprzednim wniosku skarżący wystąpił o adwokata, w nowym natomiast ubiega się o radcę prawnego. Podstawy takiej nie daje również fakt wypowiedzenia przez stronę pełnomocnictwa wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi, czy też domaganie się jego zmiany. Zauważyć trzeba, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewiduje możliwości wyznaczenia kolejnego pełnomocnika (adwokata lub radcy prawnego) w sytuacji, gdy dotychczas wyznaczony pełnomocnik nie spełnił oczekiwań wnioskodawcy. Przyznanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika nie obejmuje również uprawnienia do wyznaczenia określonego pełnomocnika. O wyznaczeniu danej osoby na pełnomocnika z urzędu decyduje właściwa korporacja zawodowa. Przy czym zgodnie z art. 244 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona wskazała we wniosku określonego adwokata (radcę prawnego), właściwa okręgowa rada adwokacka (rada okręgowej izby radców prawnych), w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym adwokatem (radcą prawnym), wyznaczy adwokata (radcę prawnego) wskazanego przez stronę. Do właściwej rady należy również kierować wszelką korespondencję dotyczącą osoby ustanowionego pełnomocnika, w tym także dotyczącą jego zmiany. W świetle powyższego stwierdzić należy, że w sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku skarżącego z dnia 25 marca 2013 r. i przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.