I SA/Wa 1107/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Gabriela Nowak Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2012 r. sprawy ze skargi T.S., E.W. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty oddala skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] Minister Skarbu Państwa, po rozpatrzeniu odwołania T. S. i E. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] odmawiającej T. S. i E. W. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. R. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w W. przy ul. [...] – utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Zaskarżona decyzja Ministra Skarbu Państwa została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Z opisu mienia pozostawionego wynika, że K. R. w 1/7 części, A. R. w 6/14 częściach i J. R. w 6/14 częściach pozostawili w W. przy ul. [...] majątek nieruchomy. Podaniem z dnia 29 stycznia 1979 r. A. R. zwrócił się do Zarządu Gospodarki Terenami [...] o "przydzielenie na terenie miasta K. rekompensaty za mienie pozostawione w W.". Następnie wnioskiem z dnia 21 grudnia 1992 r. J. R. wystąpiła o przyznanie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez męża – A. R. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w W. przy ul. [...]. Z postanowienia Sądu Rejonowego w B. Wydział [...] Cywilny z dnia [...] maja 1976 r., sygn. akt [...] wynika, że spadek po K. R. nabyły dzieci: J. O. z domu R. i A. R., po ½ części każde z nich. Z postanowienia Sądu Rejonowego w T. Wydział I Cywilny z dnia [...] lipca 1983 r., sygn. akt [...] wynika, że spadek po A. R. nabyli: żona J. R. i syn A. R., po ½ części każde z nich. Z postanowienia Sądu Rejonowego w W. [...] Wydział Cywilny z dnia [...] sierpnia 2008 r., sygn. akt [...] wynika, że spadek po J. R. zmarłej [...] lipca 2001 r. w W. nabył syn A. R. w całości. Wojewoda [...] wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] potwierdził A. R. prawo do ½ części rekompensaty z tytułu pozostawienia przez K. R., A. R. i J. R. - spadkobierców H. R., nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonych w W. przy ul. [...]. Jak wynika jednak z akt sprawy, T. S. wnioskiem z dnia 2 marca 2011 r. zwróciła się do [...] Urzędu Wojewódzkiego o kontynuowanie postępowania dotyczącego wniosku o rekompensatę J. O. z domu R. (mamy T. S. i E. W.) z dnia 29 grudnia 1978 r. złożonego w Zarządzie Gospodarki Terenami K. [...] Do ww. wniosku załączyła pismo J. O. z dnia 29 grudnia 1978 r. (bez prezentaty organu administracji) oraz pismo Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w B. z dnia 28 lipca 1956 r., nr [...] zawierające odpowiedź na pismo J. O. z dnia 27 lipca 1956 r. Ponadto wnioskiem z dnia 29 czerwca 2011 r. o potwierdzenie prawa do rekompensaty wystąpiła również E. W. informując jednocześnie, że z Archiwum Państwowego w B. otrzymała kopię pisma Urzędu Miejskiego Zarządu Terenami w B. z dnia 11 grudnia 1978 r. świadczącego o tym, że J. O. starała się o rekompensatę za pozostawione mienie, lecz rekompensata nie została jej przyznana. W związku z ww. pismami stron oraz dołączonymi do nich dokumentami Wojewoda [...] zwrócił się do Urzędu Miasta K., Urzędu Miasta B. oraz do Archiwum Państwowego w B. o przesłanie informacji dotyczących złożenia przez J. O. ewentualnych wniosków dotyczących potwierdzenia prawa do rekompensaty. Z udzielonych odpowiedzi wynikało, że w posiadanych przez urzędy zasobach archiwalnych brak jest wniosków J. O. w przedmiocie uzyskania rekompensaty. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił T. S. i E. W. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. R. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w W. przy ul. [...]. T. S. i E. W. wniosły do Ministra Skarbu Państwa odwołanie od ww. decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu Minister wskazał, że bezspornym jest, iż właścicielami mienia pozostawionego byli K. R., A. R. oraz J. R. Bezsprzecznym jest również fakt, że wniosek o rekompensatę złożył A. R. Wniosek ten został następnie ponowiony przez jego spadkobiercę J. R. w 1992 r. Organ odwoławczy wskazał, że w ówcześnie obowiązującym stanie prawnym (ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, t.j. Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.) przepisy przyznawały tzw. legitymację łączną w postępowaniach o ekwiwalent wyłącznie spadkobiercom właścicieli pozostawionej nieruchomości. Skutkowało to więc koniecznością prowadzenia przez właściwy organ postępowania względem wszystkich spadkobierców właściciela. Legitymacja łączna, co wynika z ww. przepisów, nie obejmowała natomiast współwłaścicieli pozostawionego mienia co oznacza, że każdy z nich musiał wystąpić z odrębnym wnioskiem. W przedmiotowej sprawie postępowanie wyjaśniające wykazało natomiast, że współwłaścicielka mienia – J. O. z domu R., nie złożyła wniosku o rekompensatę. Z pisma Urzędu Miasta K. z dnia 2 maja 2011 r. wynika, że wniosek z dnia 29 grudnia 1978 r., na który powołuje się skarżąca, a który nie posiada prezentaty organu, nie wpłynął do urzędu. Natomiast z informacji uzyskanych z Urzędu Miasta B. oraz z Archiwum Państwowego w B. wynika, że posiadane przez te organy dokumenty dotyczą postępowania z wniosku A. R. oraz że brak jest w nich jakichkolwiek wniosków J. O. Następnie organ odwoławczy podkreślił, że z analizy poprzednich regulacji prawnych dotyczących prawa do rekompensaty, a obowiązujących w okresie, w którym zgodnie z oświadczeniami skarżących składane były wnioski (tj. 1956 r. lub 1978 r.), nie wynika, aby jakiekolwiek postępowania wszczęte na ich podstawie miały, w przypadku braku zakończenia sprawy, swoją "automatyczną" kontynuację po zmianie stanu prawnego. W niniejszej sprawie ocenie podlegałyby następujące przepisy, które po kolei "przejmowały" po sobie regulacje prawne dotyczące ekwiwalentu za mienie zabużańskie: dekret z dnia 10 grudnia 1952 r. o odstąpieniu przez Państwo nieruchomego mienia nierolniczego na cele mieszkaniowe oraz na cele budownictwa indywidualnych domów jednorodzinnych, ustawa z dnia 28 maja 1957 r. o sprzedaży przez Państwo domów mieszkalnych i działek budowlanych, ustawa z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach oraz ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Wymienione wyżej akty prawne (oraz wydane na ich podstawie akty wykonawcze) nie przewidywały, aby sprawy dotyczące ekwiwalentu za mienie, wszczęte i niezakończone przed ich wejściem w życie, mogły być prowadzone na ich podstawie. Przepis zakładający kontynuację postępowania zawarty został dopiero w (wydanym na podstawie art. 212 ustawy 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami) rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998 r. w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości oraz w późniejszych przepisach regulujących kwestie rekompensat za mienie (tj. w ustawie z dnia 12 grudnia 2003 r. o zaliczaniu na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego oraz w aktualnie obowiązującej ustawie z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej – Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.). W związku z powyższym Minister stwierdził, że wnioski złożone w okresie obowiązywania wymienionych na wstępie aktów prawnych (wydanych w latach 50 i 60 ubiegłego wieku), najpóźniej z chwilą uchylenia ich mocy obowiązującej, traciły byt prawny. Zmiana przepisów wymagała wówczas złożenia nowych wniosków. Brak jest natomiast dowodów, aby J. O. składała jakiekolwiek wnioski na podstawie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Dopiero bowiem sprawy wszczęte z wniosków złożonych w oparciu o przepisy tej ustawy, mogły być "przejmowane" do dalszego prowadzenia według następujących później regulacji prawnych dotyczących rekompensat za mienie. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, z akt niniejszej sprawy wynika jedynie, że T. S. wnioskiem z dnia 2 marca 2011 r. oraz E. W. wnioskiem z dnia 29 czerwca 2011 r., wystąpiły do Wojewody [...] o potwierdzenie prawa do rekompensaty za mienie pozostawione przez J. R. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej jako kontynuację roszczeń zapoczątkowanych przez J. O. z domu R. Tym samym, jako że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa, złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r., ww. wnioski T. S. i E. W. zostały złożone po terminie wskazanym w ustawie z 2005 r. Terminu tego z kolei nie można przywrócić, gdyż jest to termin prawa administracyjnego materialnego. W związku z powyższym nie ma w tym przypadku zastosowania art. 58 § 1 Kpa. Skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły T. S. i E. W. twierdząc, że z posiadanych przez [...] Urząd Wojewódzki dokumentów jasno wynikało, że starania o rekompensatę były przez rodzinę R., w tym przez J. O., czynione przed upływem terminu wynikającego z ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. O powyższym świadczą: po pierwsze orzeczenie Państwowego Urzędu Repatriacyjnego z dnia [...] września 1945 r., nr [...], na podstawie którego rodzina R. mogła osiedlić się na nieruchomości miejskiej w Polsce w ramach rekompensaty za pozostawione mienie; po drugie pismo Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w B. z dnia [...] lipca 1956 r., skierowanego do J. O., z którego wynika, że J. O. czyniła starania w Urzędzie Miasta B. o uzyskanie nieruchomości w B. przy ul. [...] oraz, że starała się o rekompensatę za pozostawione mienie, lecz ta nie została jej przydzielona; po trzecie pismo Urzędu Miejskiego w B. Zarząd Gospodarki Terenami z dnia 11 grudnia 1978 r., skierowane do J. O., z którego wynika, że wyżej wymieniona czyniła starania w Urzędzie Miasta B. o uzyskanie nieruchomości w B. przy ul. [...] i tej jako rekompensaty nie uzyskała; po czwarte podanie A. R. z dnia 21 września 1945 r., w którym wnosi on o rekompensatę za całe mienie pozostawione w W. przy ul. [...] w postaci przydziału nieruchomości pozostawionej w B. przy ul. [...] lub [...]. W sumie, jak stwierdziły skarżące, organ wojewódzki był w posiadaniu 12 dokumentów przesłanych z Archiwum Państwowego w B., z których jasno wynikało, że wnioski o rekompensatę za pozostawione w W. przy ul. [...] mienie, składali zarówno J. R., starając się wówczas o nieruchomość przy ul. [...] w B., jak i A. R., który starał się najpierw o nieruchomość przy ul. [...], później przy ul. [...] w B. W skardze strony podniosły, że dokumentami świadczącymi o wcześniejszych wnioskach składanych przez J. O. były również: kserokopia podania złożonego przez J. O. w Urzędzie Dzielnicowym K. [...] przy ul. [...] w dniu 29 grudnia 1978 r., a dotyczącego przyznania na terenie miasta K. rekompensaty za mienie pozostawione w W. (podanie J. O. Urząd Dzielnicowy K.- [...] umieścił w teczce, na której są zapiski urzędowe, w tym sygnatura sprawy [...] oraz nazwisko urzędnika zajmującego się sprawą - p. M.); wycena mienia pozostawionego w W. sporządzona w 1976 r. przez uprawnionego rzeczoznawcę na zlecenie T. S., córki J. O.; protokół rozmowy z T. S. w sprawie uznania prawa do rekompensaty za mienie pozostawione w W. przy ul. [...] w postaci przydziału działki budowlanej w K., na którą T. S. została wezwana do Urzędu Dzielnicowego K.-[...]. W uzasadnieniu skargi skarżące stwierdziły, że dane T. S. były na podaniu A. R. z 1979 r., co również świadczy o tym, że J. O. czyniła starania osobiście oraz za pośrednictwem swojej córki o rekompensatę za mienie pozostawione w W., a starania A. R. odnosiły się do całej rodziny R. Stąd przypuszczalnie Urzędy połączyły sprawy J. R. i A. R. do łącznego rozpoznania, gdyż sprawa dotyczyła tego samego mienia pozostawionego w W. Jednak kiedy w związku z reformą ustrojową państwa i ustawą reformującą administrację dokumenty dotyczące mienia pozostawionego w W. przy ul. [..] zostały przesłane do Starostwa [...], a następnie do Wojewody [...], urzędy te prowadziły tylko linię spadkową po A. W postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] pominięto całkowicie starania czynione w K. od dnia 1976 r. przez J. R. i jej brata, A. R. W wyżej wymienionym postępowaniu brano pod uwagę tylko podanie złożone przez J. R. w dniu 21 grudnia 1992 r., pomijając zupełnie wszystkie dokumenty składane wcześniej w K. Tymczasem, zdaniem skarżących, Wojewoda [...], nie powinien rozpatrywać jedynie kwestii potwierdzenia prawa do rekompensaty przez A. R., ale powinien rozstrzygnąć również kwestię mienia pozostawionego przez całą rodzinę R., skoro podania w tej sprawie składali zarówno J. R., jaki i jej brat A. R. i oboje w każdym ze swoich pism starali się o uzyskanie całości rekompensaty, tj. nie tylko na swoją rzecz, ale dla całej rodziny. Podsumowując T. S. i E. W. stwierdziły, że wnioski które składały odpowiednio w dniu 2 marca 2011 r. oraz 29 czerwca 2011 r. nie były wnioskami, które zapoczątkowały sprawę o ich prawa do ½ części rekompensaty z tytułu pozostawienia przez spadkobierców H. R., tj. przez K. R., A. R. i J. O. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w W. przy ul. [...], a stanowiły jedynie kontynuację starań czynionych przez J. O. i A. R. Tym samym strony zarzuciły organom orzekającym w niniejszej sprawie naruszenie art. 7 Kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, Minister podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowoadministracyjnej skarżąca – T. S. oświadczyła, że złożyła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2012 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Stwierdziła, że w latach 80-tych zarówno mama, jak i ona, nie składały ponownych wniosków myśląc, że sprawa rekompensaty była w toku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd podziela zarówno ustalenia faktyczne, jak i ocenę prawną przyjętą przez organ II instancji. I tak, na wstępie, Sąd rozpoznający sprawę wyjaśnia, iż zarzuty podniesione w skardze (str. 4), a dotyczące problemu, iż "Wojewoda [...] nie powinien rozpatrywać jedynie kwestii potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez A. R., ale powinien rozpatrywać również kwestię mienia pozostawionego przez całą rodzinę R. skoro podania w tej sprawie składali zarówno J. R., jak i jej brat A. R. i oboje w każdym ze swoich pism starali się o uzyskanie całości rekompensaty, tzn. nie tylko na swoją rzecz, ale dla całej rodziny." - nie mogą być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu. Podkreślić bowiem należy, iż kwestia ta była przedmiotem analizy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który rozpatrywał skargę T. S. i E. W. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], potwierdzającej A.R. prawo do 1/2 części rekompensaty z tytułu pozostawienia przez spadkobierców H.R. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżące podnosiły, iż przymiot strony w postępowaniu dotyczącym A.R. wywodzą z faktu złożenia w latach 70-tych przez ich matkę J.O. (z domu R.) wniosku o przyznanie rekompensaty. W wyroku z dnia 29 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt I SA/Wa 2461/11) zaznaczył, iż "wszczęte wnioskiem z dnia 21 grudnia 1992 r. postępowanie dotyczyło jedynie potwierdzenia prawa do uzyskania rekompensaty przez A.R., jako spadkobiercy po A.R., który stosowny wniosek złożył tylko we własnym imieniu. Dlatego też przedmiotowy wniosek wszczął postępowanie administracyjne, którego stroną był jedynie A.R. jako następca prawny po A.R. i postępowanie to dotyczyło jedynie udziału (1/2) w spadku po H.R. Oznacza to, że przedmiotu postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. potwierdzającą A.R. prawo do 1/2 części rekompensaty z tytułu pozostawienia przez spadkobierców H.R. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nie stanowiła ta część spadku po H.R, której spadkobiercą była J.O., a za którą to część rekompensaty domagają się skarżące jako spadkobierczynie po J.O. Dlatego też skarżące nie były stronami tego postępowania. Nie dotyczyło ono bowiem bezpośrednio interesu prawnego skarżących, którego istnienie warunkuje przyznanie przymiotu strony w sprawie. (...)". Jak wskazał w ww. wyroku Sąd " zarzuty dotyczące braku dokumentów i ich poszukiwań dotyczących składanych przez J.O. wniosków o przyznanie rekompensaty za tzw. mienie zabużańskie winne skarżące podnosić w odrębnym postępowaniu administracyjnym, toczącym się obecnie – jak wynika z akt sprawy oraz wyjaśnień skarżącej T.S. Postępowanie to zakończy się bowiem osobnym orzeczeniem dotyczącym zasadności roszczeń skarżących, jakie wywodzą one z faktu bycia następczyniami prawnymi po J.O. Zarzuty te nie mogą być jednak skuteczne w postępowaniu administracyjnym dotyczącym uprawnień A.R., który swoje uprawnienia wywodził z faktu bycia następcą prawnym po A.R." Tym samym, w niniejszym postępowaniu, rolą Sądu była ocena decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy T.S. i E.W. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J.R. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w W. przy ul. [...]. Zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, z późn. zm.) - dalej: "ustawa o rekompensacie", potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa, złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r. Wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty w przypadkach, o których mowa w art. 3 (czyli między innymi w przypadku śmierci właściciela pozostawionej nieruchomości), składa współwłaściciel lub spadkobierca, lub wskazana osoba uprawniona do rekompensaty. Nie ulega więc wątpliwości, że w niniejszej sprawie każdy ze spadkobierców J.O. (z domu R.) aby uzyskać potwierdzenie prawa do rekompensaty, powinien wystąpić ze stosownym wnioskiem w ustawowym terminie do dnia 31 grudnia 2008 r., przy czym każdy spadkobierca powinien złożyć samodzielnie wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty, a w imieniu innych może to uczynić na podstawie pełnomocnictwa. W niniejszej sprawie żadna ze skarżących nie złożyła wniosku w terminie wynikającym z art. 5 ust. 1 ustawy o rekompensacie, tj. do dnia 31 grudnia 2008 r. Wniosek T.S. o potwierdzenie prawa do rekompensaty wpłynął do organu w dniu 3 marca 2011 r., zaś E.W. w dniu 30 czerwca 2011 r. Nie można przyznać racji stronie skarżącej, iż powyższe wnioski były jedynie wnioskami kontynuującymi postępowanie wszczęte przez J.O., gdyż w aktach sprawy administracyjnej brak jest dokumentu wskazującego jednoznacznie, iż J.O. stosowny wniosek złożyła, lub też z jej pełnomocnictwa wniosek taki złożyła jedna z jej córek. Na powyższą okoliczność strona skarżąca przytacza szereg dokumentów, które w jej ocenie bezspornie świadczą, o zaistniałym zdarzeniu. I tak wskazano na: 1) orzeczenie PUR nr [...] z dnia [...] września 1945 r., 2) pismo Prezydium Miejskiej Rady Narodowej z dnia 28 lipca 1956 r., 3) pismo Urzędu Miejskiego w B., Zarząd Gospodarki Terenami z dnia 11 grudnia 1978 r., 4) podanie A.R. z 21 września 1945 r. oraz pozostałe pisma A.R., które w ocenie skarżących dotyczą całej rodziny R., 5) podanie J. O. złożone w dniu 29 grudnia 1978 r. dotyczące przyznania na terenie miasta K. rekompensaty za mienie pozostawione w W., 6) wycenę mienia pozostawionego w W. sporządzoną w 1976 r. na zlecenie T. S., 7) protokół rozmowy z T. S. w sprawie uznania prawa do rekompensaty za mienie pozostawione w W., sporządzony w Urzędzie Dzielnicowym K. [...], 8) dane T. S. na podaniu A. R. z 1979 r., świadczące o tym, iż J. O. czyniła starania o rekompensatę osobiście ale i za pośrednictwem córki. Odnosząc się do powyższych dokumentów Sąd zauważa, iż ww. orzeczenie PUR nr [...] potwierdza jedynie stan faktyczny istniejący w dacie wystawienia orzeczenia, tj. że repatriant A. R. pozostawił w W. opisany w orzeczeniu majątek nieruchomy, oraz że orzeczenie jest podstawą do osiedlenia R. A. na nieruchomości miejskiej w Polsce. Dokument ten, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, nie dotyczył wszystkich spadkobierców po H. R. (w tym J. O.), a wydany był tylko na rzecz jednego z nich tj. A. R. Ww. orzeczenie PUR nie świadczy także o tym, jak również nie jest uprawnione takie domniemanie z niego, iż J. O. stosowny wniosek o rekompensatę za mienie zabużańskie w latach 70 – tych złożyła. Z kolei w piśmie Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w B. z dnia 28 lipca 1956 r. stwierdza się jedynie, że nie przydzielono J. O. na terenie miasta B. żadnej nieruchomości za mienie pozostawione w W. W piśmie Urzędu Miejskiego w B., Zarząd Gospodarki Terenami z dnia 11 grudnia 1978 r., zawiadamia się J. O., że budynek położony w B. przy ul. [...] stanowiący własność Państwa Polskiego został podzielony na dwa lokale mieszkalne, które zostały sprzedane na rzecz małż. Z. i E. K. oraz małż. Z. i I. D. Powyższe pisma, jak wynika z ich treści, aczkolwiek będące przejawem zainteresowania J. O. nieruchomościami na terenie miasta B. - nie stanowią żadnego rozstrzygnięcia administracyjnego, jak również nie odnoszą się do żadnych składanych przez nią wniosków. Pisma te są jedynie informacją udzieloną przez organ w konkretnej indywidualnej sprawie. Odnosząc się zaś do podania A. R. z 21 września 1945 r. oraz pozostałych jego pism, które w ocenie skarżących dotyczą całej rodziny R., Sąd zauważa, iż dokumenty te (jak również wyżej wskazane) były już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie dotyczącej odmowy wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego potwierdzenia A. R. prawa do 1/2 części rekompensaty z tytułu pozostawienia przez spadkobierców H. R. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Jak wskazał Sąd w wyroku z dnia 29 maja 2009 r. A. R. (ojciec A. R.) złożył stosowny wniosek tylko we własnym imieniu. W konsekwencji, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę zauważa, iż powyższe podanie i pisma nie obejmowały swym zakresem rzekomego wniosku J. O. Także podanie J. O. z dnia 29 grudnia 1978 r., na które wskazuje strona skarżąca, wobec braku prezentaty organu, nie może być uznane za dowód w sprawie, świadczący o złożeniu przedmiotowego wniosku, i w tym przedmiocie Sąd podziela stanowisko Ministra Skarbu Państwa. Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo, zaś przepisy prawa materialnego jak również postępowania administracyjnego zostały właściwie zastosowane zarówno przez Ministra Skarbu Państwa jak i Wojewodę [...]. W tej sytuacji, w oparciu o art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił