I SA/Wa 1113/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rudnicka Asesor WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant Monika Chorzewska-Korczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2007 r. sprawy ze skargi E.P., M.P. i S.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku E.P., M.P. i S.P. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] października 2006 r. nr [...]. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. Kolegium sprostowało w trybie art. 113 § 1 kpa oczywistą pomyłkę w decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...]. Nie zgadzając się z treścią dokonanego sprostowania E.P., M.P. i S. P. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W jego uzasadnieniu skarżący wnieśli o: wykreślenie dwóch pierwszych zdań uzasadnienia przedmiotowej decyzji Kolegium z dnia [...] stycznia 2006 r., mających mylnie wskazywać zakres podmiotowy i przedmiotowy postępowania oraz o zastąpienie tego fragmentu uzasadnienia zapisem o treści "Wnioskiem [...] Nr asygnaty przychodowej [...] z dnia 11 II 49 r. rodzina P. złożyła wniosek o przyznanie prawa własności czasowej (obecnie użytkowanie wieczyste) do gruntu zapisanego w tab. lik. b. wsi "C." pod Nr [...] hip. [...], dawny [...], pierwotny [...]". Po jego rozpatrzeniu Kolegium stwierdziło, że nie może on zostać uwzględniony. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ wyjaśnił, że przedmiotem oceny w postępowaniu prowadzonym w trybie przepisu art. 113 § 1 kpa nie jest kwestia prawidłowości decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. lecz ocena zasadności i dopuszczalności sprostowania ewentualnej pomyłki w tej decyzji. Stosownie do przepisu art. 113 § 1 kpa organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Kolegium dokonując ponownej oceny sprawy w zakresie sprostowania przedmiotowej decyzji uznało, że żądanie powtórzone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, niezależnie od oceny jego merytorycznej zasadności, nie może zostać uwzględnione w trybie przepisu art. 113 § 1 kpa. Wskazany w żądaniu do zmiany fragment decyzji nie ma charakteru oczywistej omyłki, stąd nie może zostać w trybie cytowanego wyżej przepisu sprostowany. Z tego względu nie ma podstaw do uchylenia postanowienia Kolegium z dnia [...] stycznia 2006 r. Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli E.P., M.P. i S. P. W jej uzasadnieniu skarżący wyjaśnili, że ich zdaniem błędnie wymienione w decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] nazwiska osób oraz błędnie podane numery tabel stwierdzające własność mają charakter oczywistej pomyłki, która powinna zostać przez organ sprostowana. W tej sytuacji skarżący wnieśli o uchylenie kwestionowanych postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego w celu ponownego rozpatrzenia wniosku o sprostowanie uzasadnienia decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Postępowanie administracyjne w przedstawionej sprawie zostało wszczęte na skutek złożenia przez skarżących, w trybie art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wniosku o sprostowanie oczywistej pomyłki w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] uchylającej decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2005 r. umarzającą postępowanie w sprawie "wniosku H.P. z dnia 5 marca 1998 r. o oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości położonej przy ul. [...] jako bezprzedmiotowe". Sprostowanie to miało polegać na wykreśleniu dwóch pierwszych zdań uzasadnienia przedmiotowej decyzji Kolegium z dnia [...] stycznia 2006 r. stanowiących, że "wnioskiem z dnia 31 stycznia 1949 r. S.A. złożył wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu zapisanego w tabeli likwidacyjnej byłej wsi C., pod nr [...]. Pismem z dnia 18 kwietnia 1997 r. S.A. i E.P. wystąpili o rozpatrzenie powyższego wniosku.", jako mylnie wskazujące zakres podmiotowy i przedmiotowy postępowania i zastąpienie tego fragmentu uzasadnienia zapisem o wnioskowanej treści "Wnioskiem [...] Nr asygnaty przychodowej [...] z dnia 11 II 49 r. rodzina P. złożyła wniosek o przyznanie prawa własności czasowej (obecnie użytkowanie wieczyste) do gruntu zapisanego w tab. lik. b. wsi "C." pod Nr [...] hip. [...], dawny [...], pierwotny [...]". W tej sytuacji wyjaśnić należy, że zmiana treści decyzji administracyjnej może nastąpić w drodze zmiany decyzji, sprostowania bądź jej uzupełnienia, przy czym każda z tych instytucji dotyczy innych kwestii, jest regulowana innymi przepisami i stosowana jest w innym trybie. Tryby te nie wykluczają się wzajemnie i nie są konkurencyjne względem siebie. Zgodnie z treścią art. 113 § 1 kpa organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przyjęta w normie prawnej art. 113 § 1 kpa klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca: są to błędy pisarskie, rachunkowe i inne oczywiste omyłki. Redakcja przepisu pozwala stwierdzić, że wszystkie wymienione wyżej wady orzeczenia charakteryzuje cecha oczywistości. Stanowi ona zarazem granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania wyrażającą się tym, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji. Nie mogą podlegać sprostowaniu w tym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, określeniu stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustaleniu konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. O ile możliwe jest sprostowanie zarówno w sentencji, jak i w uzasadnieniu (bowiem dopiero łącznie te elementy stanowią decyzję), to w żadnym razie jednak przedmiotem sprostowania nie mogą być, tak jak miałoby to mieć miejsce w rozpatrywanej sprawie, mylne ustalenia faktyczne organu administracji. Zmiana części uzasadnienia decyzji, chociażby powstałego na skutek błędu, lub nawet wskutek mylnego wyobrażenia organu o stanie faktycznym albo prawnym, nie podpada bowiem pod pojęcie błędu czy omyłki, których dotyczy art. 113 § 1 kpa. Oznacza to, że w przedstawionej sprawie wadliwe uzasadnienie ostatecznej decyzji administracyjnej może być wzruszone tylko w drodze nadzwyczajnych środków prawnych zamieszczonych w Rozdziale 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli zmiany (w trybie art. 155 kpa) lub stwierdzenia nieważności (w trybie art. 156 kpa) zapadłej decyzji administracyjnej. Badanie jego prawidłowości nie może natomiast następować w postępowaniu o sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 kpa, które co do zasady nie może wykraczać poza granice określone powyższym przepisem oraz prowadzić do ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją, której dotyczyło żądanie sprostowania. Z wyżej wyjaśnionych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.